اشك و آه پشتوانه‌ها در دمام

 

اگر چه نمایش جوانان ایران در مسابقات قهرماني آسيا به زعم برخي صاحب‌نظران قابل‌قبول بود اما از نگاه ساده يك تماشاچي نه چندان فني فوتبال نيز مي‌شد درك كرد، كه نمايندگان كشورمان نتوانستند در حد و اندازه ايران ظاهر شوند. مسئله اي كه دبيركل فدراسيون فوتبال عربستان پس از كسب پيروزي تيم متبوعش در رختكن ايران، اينچنين اعتراف كرده بود: "شما خیلی بهتر از تیم ما بودید. شاید ما شانس آوردیم كه توانستیم برنده باشیم!"

 

البته ژاپني‌ها نشان دادند، از توانمندي بالاتري برخودار هستند و يا توانمندي هايشان را بهتر  به نمايش مي گذارند و به همين دليل لزومي براي اعتراف احساس نكردند!

 

پذيرش چهار گل از ژاپن، پس از شكست برابر عربستان از چند بعد ضعف تيم ملي جوانان ايران را مشخص مي سازد. نخست آنكه تيم كشورمان از مديريت توانمندي برخورداري نبود تا از تبعات منفي شوك سنگیني كه فوتباليست‌هاي كشورمان پس از شكست نخست پذيرا شدند، بكاهد و تيم را براي بازي مقابل ژاپن آماده كند.

 

 

اما عامل پر اهميت‌تر، ضعف تاكتيكي تيم و همچنين ضعف بدني بازيكنان بود كه باعث شده بود، نتوانند توانمندي‌هاي تكنيكي‌شان را نيز در بهترين حالت ممكن به نمايش بگذارند. با اين حال بازيكنان ايران گل‌هاي به ثمر رسيده را نيز بر روي كارهاي فردي به سرانجام رساندند كه شايد اگر ضعف بدني فوتباليست‌هاي ايران را زمين‌گير نمي‌كرد، مي‌توانست همين هنرنمايي‌ها بدون توجه به برنامه‌ريزي فني كه توسط مربي تيم انجام شده بود، حداقل منجر به پيروزي برابر عربستان شود و كار ايران اينچنين يكسره نمي‌شد.

 

در واقع بايد تاكيد كرد، بي‌تدبيري سرمربي تيم ملي ايران چه در برنامه‌هاي تداركاتي و چه در برنامه‌هاي تاكتيكي باعث شد، ناكامي تيم جوانان در دو پرده به تصوير كشيده شود و يكي از بهترين تيم‌هاي تاريخ فوتبال ايران در رده‌هاي پايه را با ناكامي پيوند داد.

 

ضعف بدني در تيم در نيمه دوم كاملاً مشهود بود و در 30 دقيقه پاياني بازيكنان ايران ضربات نهايي‌شان آنقدر كم توان بود كه جز گرم كردن دروازه‌بان ژاپن نتيجه اي در بر نداشته باشد و مهاجمان نتوانند با ضربات تمام‌كننده، نتيجه بازي را تغيير دهند.

 

در مباحث تاكتيكي نيز، اشتباهات متعدد كادر فني همچون ناكارآمدي تركیب كلي تیم كه با بهره گيري از برخي بازيكنان در پست‌هاي كاملاً غيرتخصصي‌شان مشخص بود، تعویض‌هاي بي‌هدف و بعضاً بي‌موقع كه در دقايق پاياني قدرت عمل را از مربي براي تغيير تاكتيك گرفت و همچنين بازي دفاعي ايران برابر عربستاني كه در خط دفاعي ضعفي ملموس داشت، نشان داد تيم ايران برنامه‌اي براي كسب سه امتياز نداشته است.

 

در اين ميان، اين پرسش مطرح مي‌شود كه چه كسي مسبب سپرده شدن نيمكت تيم ملي جوانان به نناد نيكوليچ شد؛ مربي كه پيش از اين در يكي از تيم‌هاي ليگ نتوانسته بود نتيجه بگيرد و كنار گذاشته شده بود؟ آيا حق تيم فوتبال ايران نبود به جاي عربستان راهي جام جهاني نوجوانان شود و با دست پر به ايران بازگردد؟ آيا اشك و آه پشتوانه‌هاي تيم ملي بزرگسالان در دام، با پاسخي در تهران همراه خواهد شد يا برخي اشخاص، نيكولويچ را با وجود نتايجي كه بدست آورده حفظ مي كنند؟

 

 آيا با عوامل موثر در انتخاب اين مربي ضعيف كه در واقع مسببين اصلي اين شكست‌ها نيز تلقي مي‌شوند، برخورد خواهد شد يا تنها اين مربي است كه قرباني خواهد شد. اگرچه عده اي در خصوص اين مربي با بغض اظهارنظر كرده‌اند اما به نظر مي رسد فراموش شده، از عوامل گزينش اين اشخاص نيز انتقاد كنند.

 

شايد براي مشخص شدن شرايط گفته‌هاي مسعود معيني مسئول كمیته جوانان فدراسيون فوتبال كفايت كند و يا حداقل زنگ بيداري را براي عده اي به صدا درآورد: "مسئولان تیم ملی جوانان آقای نبی و نیكولیچ هستند و آقای نبی در انتهای كار مسئولیت تیم های ملی نوجوانان و جوانان را برعهده گرفتند و نمی دانم آقای نبی دبیر كل فدراسیون فوتبال روی چه اصل و اساسی روی نیمكت حضور داشتند كه البته ایشان باید در جایگاه حاضر می شدند نه در نیمكت چون ایشان نفر سوم فدراسیون فوتبال است. پاسخگو در ابتدا باید سرمربی تیم ملی باشد و سپس دبیر كل فدراسیون فوتبال كه این مسئولیت را بر عهده گرفت و پاسخ های كنونی آقای نیكولیچ راضی كنندن نبوده است."

 

با توجه به گفته اين مسئول فدراسيون فوتبال، آيا دبيركل مجالي براي خروج خود از دايره مسئولين اين نتايج خواهد يافت و نيكويچ را تنها خواهد گذاشت يا همچون نيمكت تيم ملي، كنارش باقي خواهد ماند؟ بدون شك اين نتايج نيازمند چيزي بيشتر از يك قرباني به نام مربي است و قطعاً مي‌بايست مشخص شود با چه مبنايي اين مربي انتخاب شده است؟

 

چرا هنگامي كه گزينه هاي داخلي كارنامه داري براي هدايت تيم جوانان حضور داشتن و همچنين گزينه هاي خارجي توانمندي مي توانستند، اين كرسي را در اختيار بگيرند، فرصت از آنها گرفته شده و به اين مربي با آن سوابق داده شده تا با اشتباهاتش اينچنين فوتبال ايران را به عقب بيندازد و مربي كه رئيس كميته جوانان فدراسيون فوتبال صراحتاً از مخالفت با استقدامش سخن به ميان مي‌آورد، روي نيمكت تيم ملي قرار مي گيرد؟

 

 

به طور حتم اگر يك مربي توانمند، اين كرسي را در اختيار گرفته بود، سوت المرزوقي در پايان ديدار با ژاپن، بانگ وداع با جام جهاني نبود و بازي با يمن حكم يك ديدار تشريفاتي را پيدا مي‌كرد، چرا كه حضور ايران در جام جهاني با پيروزي در دو ديدار نخست قطعيت مي‌يافت.

 

مطمئناً اين بار نبايد دبيركل از مسئوليتي كه رئيس كميته جوانان فدراسيون، آن را يادآوري كرد، شانه خالي كند و ضروري به نظر مي رسد، با پذيرش مسئوليت اين شكست، زمينه را براي برخورد هيات رئيسه فدراسيون فوتبال با هر شخصي كه باعث و باني گماردن نیكولیچ بوده، فراهم سازد، حتي اگر آن عامل، شخص خود او باشد. اين حداقل توقعي است كه در اين مقطع از دبيركل فدراسيون فوتبال مي‌رود و انتظار اين است كه به آن جامه عمل پوشانده شود.

 

اين تنها راهي است كه بتوان انتخاب مربي‌‌اي را كه در پي كسب پيروزي برابر تيم هميشه بازنده يمن در يك بازي تشريفاتي است، توجيه كرد و اشخاصي كه باعث شده‌اند امثال اين مربي خجالت‌زده نباشند، خجالت‌زده ساخت.