زرد و سرخ و آبى؛ آغازى درخشان پايانى ضعيف؟

هفته چهارم ليگ قهرمانان آسيا، براى نمايندگان كشورمان خوش يمن نبود؛ يك شكست براى زردپوشان اصفهانى و دو تساوى مشابه با نتيجه ۱بر۱ براى سرخابى هاى تهرانى، حاصل كار سه تيم ايرانى حاضر در قهرمانى باشگاه هاى آسيا بود. اين نتايج ضعيف در حالى رخ داد كه هر سه نماينده ايران، شروعى طوفانى در اين مسابقات داشتند و در هفته اول بازيها، همگى با شكست دادن حريفانشان، اميد را در دل فوتبالدوستان كشورمان بارور ساختند كه شايد امسال- پس از گذشت بيش از دو دهه كه از آخرين قهرمانى تيم هاى ايرانى «پاس» در قاره آسيا مى گذرد

يكى از نمايندگان ما پا به مسابقات قهرمانى باشگاه هاى جهان بگذارند. استقلال ، پرسپوليس و سپاهان، حتى در پايان دور رفت مسابقات، همچنان پرقدرت به كار خود ادامه مى دادند، اگرچه استقلال از دو رقيب ديگرش ناتوان تر ظاهر شده بود اما هنوز هم اميد به صعود در دور دوم را باقى گذاشته بود، پرسپوليس و سپاهان كه هر دو صدرنشين گروه هايشان بودند كه اين اميدوارى را دوچندان در دل هوادارانشان بارور ساخته بودند. با آغاز بازى هاى دور برگشت اما؛ ناگهان همه چيز شكلى ديگر پيدا كرد

پرسپوليس در خانه و با حضور حدود ۱۰۰ هزار تماشاگر نتوانست الغرافه را كه در قطر ۳ بر صفر برده بود، شكست دهد. استقلال كه اين بازى برايش حالت مرگ و زندگى را داشت موفق نشد برترى نيمه اولش را ادامه بدهد و در حالى به مساوى رضايت داد كه جايگاهش در جدول رده بندى گروه تا سوم تنزل پيدا كرد و سرانجام سپاهان كه يك سر و كله از حريف قطرى اش بالاتر نشان مى داد، با دريافت گلى ديرهنگام ، نخستين شكستش را پذيرا شد تا بخاطر تفاضل گل كمتر صدرنشينى اش را از دست بدهد! البته و در روى كاغذ، هنوز هم هر سه نماينده باشگاه هاى كشورمان شانس صعود به دور دوم را دارند؛ زردپوشان و سرخپوشان هنوز هم مى توانند به عنوان تيم اول صعود كنند، آبى پوشان نيز با وجود اينكه در جايگاه سوم قرار دارد اما با كمى تلاش بيشتر مى توانند به جاى «الريان قطر» به عنوان تيم دوم صعود كنند! ليكن لااقل در اين مبحث قصد نداريم احتمالات را آناليز كنيم و ببينيم آيا تيم هايمان صعود مى كنند يا خير؟ بلكه سوالى كه ذهن همه اهالى فوتبال را به خود مشغول كرده اين است كه ؛ چرا تيمهاى ايرانى مانند هميشه، مسابقاتشان را در ليگ آسيا خوب شروع مى كنند، متوسط ادامه مى دهند و بعضا با ناكامى به پايان مى رسانند؟

چه اتفاقى رخ مى دهد كه استقلال مى تواند «الريان» را در قطر شكست بدهد اما نماينده ازبكها تنها امتيازش را از استقلال، آن هم در تهران به دست مى آورد؟ چرا پرسپوليس در آغاز راه به حريفانش ۵ گل و ۳ گل مى زند اما در تهران از پس تيمى نه چندان قوى برنمى آيد؟ و چرا سپاهان كه مدعى عنوان قهرمانيست، در گام چهارم كم مى آورد؟ بدون ترديد پاسخ به اين سوالها مى تواند لااقل در آينده عصاى دست تيمهاى ايرانى شود؟ آيا تيمهاى ما از نظر بدنسازى دچار ضعف هستند كه در ادامه راه كم مى آورند؟ آيا بازيكنانمان «حرفه اى» نيستند كه ابتدا به سختى گل مى زنند و سپس- مانند استقلال و پرسپوليس- به راحتى گل مى خورند؟ و آيا حريف خود را دست كم مى گيرند كه مانند سپاهان در واپسين لحظات بازى، شكست را مى پذيرند؟ شايد هم ضعف روى نيمكت تيمهاست؟ شايد سرمربيان تيمهاى ايرانى به درستى از عهده وظايفشان برنمى آيند؟ شايد آناليزورهاى حريف، از آناليزورهاى ما قوى تر هستند كه بعد از دو، سه مسابقه دست تيم هايمان را مى خوانند؟ شايد هم تداركات باشگاه ها توقعات تيمها را برآورده نمى سازند و.

از اين سوالات فراوان وجود دارد، سوالاتى كه هر سال در پى ناكامى تيمهاى ايرانى، اذهان فوتبالدوستان را به خود مشغول مى سازد اما هيچكس در پى يافتن پاسخ اين سوالات نيست! اميدواريم اين بار كارشناسان جدى تر دنبال علل ناكامى تيمهاى باشگاهيمان باشند؛ شايد اگر رسانه ملى با كمك فدراسيون فوتبال اين موضوع را در راس برنامه هايش قرار بدهد، در آينده كمتر لطمه ببينيم؛ يقينا تا علل ناكامى هايمان رادر نيابيم، به موفقيت نخواهيم رسيد!