«نگاه شما»: دستور زبان عشق

پردۀ اول: برج میلاد

اسم برازنده‌ای که این روزها به شیرینی از آن یاد می‌کنم، هرچند حلاوت تولد یک پروانه چشیدنی است نه دیدنی! که شنیدن کی بود مانند دیدن!

وعدۀ دیدار ما با هزار جوان مسلمان از 73 کشور دنیا؛

 تنها کسانی در آن مجموعه حضور داشتند که علاوه بر تسلط به زبان‌های مهمانان خارجی، باید دستور زبان عشق را می‌دانستند.

پس از اکران فیلم « دومینوی سقوط پرچم‌داران ظلم و جیره‌خواران استکبار»، جوانی از اهالی قطیف عربستان سعودی از خیانت‌ها و جنایت‌های مثلاً خادم‌الحرمین -بخوانید خائن‌الحرمین‌الشریفین- با من به نجوا نشست و با لحن محزون خود می‌خواست که دعای ناخوانده‌اش را آمین بگویم. از چشم‌های خیسش میشد عبارت «اللهم فُکَّ کلَّ اسیر» را فهمید و با نگاهِ زلالِ اجابت آمین گفت.

تا شب، به هر مناسبتی در خلوت و جلوت و فضای تنفس بین برنامه‌ها، به وسعت بی‌انتهای حریّت نگاه کردم و طنین خوش آزادی و برادران و خواهران مسلمانم که در کلمۀ توحید، میراث‌دار پدرمان رسول خدا  بودیم و به‌راستی‌که «انَا و علیٌّ ابَوَا هذِه‌الأمّه».
بلندای برج میلاد، در مقابل شکوه همت مردانی که داغ‌دار لاله‌هایشان بودند و برای استشفاء ، به خاک پاک ایران قدم نهاده‌بودند، کوچک به‌نظر می‌رسید وقتی‌که منتخب دانشگاه الازهر از جایگاه رفیع ملت مسلمان ایران و دانشمندان گذشته تاکنون ما سخن گفت و مدال هم‌میهنی با «سلمان منّا اهل‌البیت» را بر گردن ما آویخت.

پردۀ دوم: حسینیۀ امام خمینی(ره)

باز می‌لرزد دلم دستم        باز من دیوانه‌ام مستم         بازگویی در جهان دیگری هستم

و دعای تو در طنین آرام و بی‌انتهای برادران و خواهران مسلمانت گم می‌شود و تو برای پیدا کردنش توسل می‌کنی.

یک دل شکسته، گر که دعاگویتان شود      به ز آن که خود نشسته و عمری دعا کنید

وتو «خسی در میقات» جلال آل‌احمد را در تلاطم امواج خستگی‌ناپذیر برادران و خواهران مسلمانت به تماشا می‌نشینی که 2 ساعت قبل‌از حضور مقام معظم رهبری(زیدعزّه) و ارائۀ رهنمودهای حیات‌بخش معظم‌له، به غزل‌خوانی مشغولند.

هرکس به زبانی سخن از عشق تو گوید         بلبل به غزلخوانی و قُمری به ترانه

رایحۀ روح بیداری اسلامی، مشام فطرتت را می‌نوازد و به «احمد» می‌نگری؛ داروسازی خوانده است و از اهالی بعلبک؛ ولی نسخۀ دل طوفانزده‌اش را از تو می‌جوید. «محمد علی مُدلج» که مهندس کامپیوتر است، ولی به‌شوق دیدار تو، سر از پا نمی‌شناسد و به «أیاد» که معلم زبان انگلیسی است، اما امروز آمده است تا با دستور زبان عشق سرشار شود!

ترانۀ «بالروح بالدم نفدیک یا امام» تورا به خود می‌آورد و همه هم‌زبان می‌شوند.

 از شرق تا غرب عالم و از رنگ‌ها و ملیت‌ها می‌گذرند و در جغرافیای همدلی، آوای «لبیک یا خامنه‌ای» سر می‌دهند.

کاش می‌دیدی که چگونه دختر شهید مبارز عمادمغنیه، حاج‌رضوان، خود را همچون پدرش فدایی آقا می‌نامید!

و کاش با زبان گریه، به استماع دل‌نگارهای برادر بحرینی‌ات می‌آمدی که با آقا به زمزمه نشست و گفت: هریک از برادرانم که بر زمین می‌افتند، رایحۀ وصل از بوستان خمینی را استشمام می‌کنم و... .

و آخرین جمله‌اش که قلب‌ها را به آتش کشید این بود که: ما در وطن خود غریبیم!

غُربت، نامِ آشنای همسایگان امام رئوف است که هرصبح، همچون گل آفتابگردان، رو به حضرت شمس‌الشموس می‌ایستند و روز خود را با ذکر «السلام علیک یا غریب الغربا و معین الضعفا» آغاز می‌کنند.

و ناخودآگاه در زلال کلمات رهبر غریبت غرق می‌شوی که همشهری غریب‌الغرباست!

دوستانش می‌گفتند: رسم آقا در روضه‌خوانی‌های جبهه این بود که شب آخر را به روضۀ امام رضا(علیه‌السلام) اختصاص می‌دادند.

باران گریه، باریدن گرفته است، در این سرزمین همدلی، همه با زبان عشق تکلم می‌کنند و تبسم غریبانۀ آقا به سربازان جوانش که از دورترین نقاط عالم برای اجابت«أیْنَ عمّار» او آمده‌اند مرا به یاد عبارتی نغز از استاد علی صفایی می‌اندازد که )) گاه نزدیکی با دریا، عطش را از یاد انسان می برد!))

از دیدار که برگشتیم، هرکس در خلوت خودش سیر می‌کرد و با روح تازه‌ای که در رگ‌هایش دمیده بودند، بال‌های پروازش را صیقل می‌داد.

پردۀ آخر:

وعدۀ دیدار: برج  میلاد

راست می‌گفت مرد مصری: شما قدر نمی‌دانید؛ قدر این رهبر عزیز را؛

و آخرین فراز از آخرین آیۀ سورۀ مبارکۀ محمد را که تلاوت کرد، «و إن تَتَوَلَّوا یَستَبدِل قوماً غَیرَکُم ثُمَّ لا یَکونوا أَمثالَکُم» (و اگر شما روی بگردانید، خداوند گروهی غیر از شما را که مثل شما نباشند، پدید می‌آورد.»
...... و پروانه‌ای در دلم شکفت!

این‌بار من دعا می‌کنم و تو آمین بگو

پروردگارا !

 مارا قدردان نعمت وجود ولایت فقیه این موهبت گرانقدر خویش قرار بده.

---