همه باید «بسوزند» تا دولت «نسوزد»

آنچه از بودجه 91 و سیاست‌های اقتصادی دولت به ذهن می‌رسد، این است که دولت به هر نحو به دنبال درآمد است. کسری بودجه‌های چند ده میلیارد دلاری دولت، زیان‌ده بودن شرکت‌های دولتی، افزایش هزینه‌های دولت به علت تورم ساختاری و دیگر عوامل سبب شده است که نگاه دولت به اقتصاد، بسیار کوتاه مدت شده و به بهای خسارت‌های متعدد به اقتصاد، به دنبال به دست آوردن درآمد برای خویش باشد.

به گزارش «تابناک»، با تأملی کوتاه در بودجه 91 دیده می‌شود که به صورت صوری سعی در متورم کردن درآمدهای دولت شده است.

اکنون می‌پرسیم، هدف از متورم نشان دادن درآمدهای دولت چیست؟

بنا بر شرایط توالی، قضیه این گونه است که دولت به علت کسری بودجه، نخست هزینه‌های خود را به صورت متورمی حجیم کرده است (رشد اعتبارات هزینه‌ای و عمرانی) تا به اعتبار آن موضوعیتی برای متورم نشان دادن درآمد‌های خود داشته باشد و از آنجا که قرار است، نزدیک 47 میلیارد دلار آن را از طریق فروش اوراق مشارکت به دست آورد، احتمالا در آینده‌ای نه چندان دور اعلام خواهد کرد که این درآمدها محقق نشده است و ناچار رضایت مجلس را برای برداشت از حساب ذخیره ارزی و یا صندوق توسعه ملی برای اعطای دستمزد کارکنان و ... به دست آورد.

دولت در اوضاع کنونی که اقتصاد ایران تحریم شده است، باید بیش از پیش به فکر بالا بردن اقتصاد ایران باشد، اگر دولت در راستای هدف ارتقای اقتصاد ایران کسری بودجه نیز بیاورد، به هیچ عنوان نکوهیده و ناپسند نیست. ناپسند آن است که در چنین شرایطی به جای آنکه دولت به یک عنصر حمایتی تبدیل شود، به عنصر ضد حمایتی تبدیل شود.

هم اکنون یک مشکل اصلی در اقتصاد ایران، ناکارآمدی شرکت‌های تولیدی به دلیل حمایت‌های ناکارآمدپروری دولت بوده است، اگر دولت نخواهد این مشکل را اصولی برطرف کند، مشکل امروز تشدید شده و مشکلات جدیدتری، دامان اقتصاد را خواهد گرفت که نتیجه آن در نیاز کاذب به افزایش قیمت‌ها، نرخ بهره و ارز دیده خواهد شد که با انجام آنها در باتلاق کسری بودجه و تورم ساختاری قرار خواهیم گرفت.

شرایط هنگامی بدتر می‌شود که دولت هدف را گم کند و به علت کسری بودجه ناشی از ناکارآمد پروری و دیگر سیاست‌هایی که به دلال پروری و سفته باز پروری شده است، به خودش و رفع کسری بودجه خودش مشغول شود و اگر چنین شد، دولتی که باید در خدمت اقتصاد باشد، به دولتی تبدیل می‌شود که همه باید بسوزند تا او نسوزد.

اگر دولت نگاه بلندمدت به اقتصاد نداشته باشد، هیچ نهادی نگاه کوته‌بین خود را کنار نخواهند گذاشت؛ به این معنا که تولید کنندگان به دنبال تولید داخلی نخواهند رفت و واردات از چین و فروش به نام تولید داخلی را برخواهند گزید، بانک‌ها به دنبال نقش واسطه ای خود نخواهند رفت و به جای آنکه پول را در خدمت تولید کنندگان گذارند، در خدمت تجارت با پول قرار خواهند داد، مردم به دنبال کسب علم و دانش و متخصص شدن نخواهند رفت و نقش وارد کننده و سفته باز یا دلال را برخواهند گزید و در همه این شرایط این سیاست مداران اقتصادی هستند که باید پاسخگوی این امر باشند.