سد بزرگ برابر نسل نو دوچرخه‌سواران!

رقابت‌هاي دوچرخه‌سواري زير 23 سال و بزرگسالان قهرماني جهان در جاده كه در رده زير 23 سال با درخشش و قهرماني «فابيو آندرس هورآته» از كشور كلمبيا در استقامت 173 كيلومتر و «آدريانو مالودي» از ايتاليا در تايم تريل 33 كيلومتر و در رده بزرگسالان با قهرماني «آلساندرو بالان» در استقامت 260 كيلومتر و «برت گرايش» در تايم تريل 43 كيلومتر كه چندي پيش در ايتاليا به پايان رسيد، بهترين عنوان‌هايي هم كه تيم زير 23 سال ايران به وسيله مهدي علمايي، حامد جنت و عليزاده كسب كردند، يك مقام نود و چندمي و مقام يكصد و چندمي در استقامت جاده به مانند ترازويي بود كه دوچرخه‌سواري ما خودش را در آنجا وزن‌كشي كرد. وزني واقعي منهاي تعارف نشان داد كه ما چقدر با دوچرخه‌سواري روز دنيا فاصله داريم و عقب افتاده‌ايم.

از شگفتي‌هاي رخ‌داده در اين رقابت‌ها، قهرماني يك ركابزن كلمبيايي در مسابقه استقامت زير 23 ساله‌ها بود و شگفتي ديگر اين‌كه رئيس دوچرخه‌ هم پس از اين‌كه ركابزنان ما در استقامت زير 23 ساله‌ها با نيم ساعت اختلاف نسبت به نفر اول، به خط پايان رسيدند و مقام‌‌هاي صدم به بعد را كسب كردند، نطقي تاريخي كرد و گفت: ما به اهداف مورد نظرمان رسيديم.

ما بايد باور كنيم كه رشد دوچرخه‌سواري و بسياري ديگر از ورزش‌هاي ما بياباني است و رشدي مدرسه‌اي نيست. نتايج مسابقات قهرماني جهان در ايتاليا هم به خوبي نشان داد كه ما با اين وزن بايد چكار كنيم تا به آنها برسيم. ما با آگهي هم نمي‌توانيم به آگاهي برسيم، با شعار و ساز و دهل هم نمي‌توانيم، بايد شعارها را به شعور و سازندگي و از خودگذشتگي براي اين جوانان محروم از امكانات، بي‌ادعا و رياضت‌كش دوچرخه‌سواري تبديل كنيم. به جاي حرف عمل كنيم تا باورمان كنند و در باد افتخارات اين چند تا دوچرخه‌سوار هم نخوابيم. ما اگر بر مبناي واقعيت‌ها ركاب بزنيم، پيروز هستيم.

در بسياري از كشورها، هر هفته مسابقات گوناگون و پرجايزه برگزار مي‌شود و يك دوچرخه‌سوار مي‌تواند در سال دست‌كم در صد مسابقه شركت كند و با دريافت جايزه‌هاي گوناگون، خرج و مخارج دوچرخه و خورد و خوراكش را درآورد و آبديده هم شود. اما اينجا چي؟ با پنج تور آماتوري و جايزه‌هاي بسيار ناچيز يك مسابقه قهرماني كشور، چهار مرحله ليگ بي‌خاصيت و بدون كيفيت، بدون جايزه و چند كاپ آسيايي در يك سال، به مانند سد بزرگي است كه در برابر اين همه استعداد و علاقه‌مند به دوچرخه‌سواري ايجاد كرده‌اند.

تأسف مي‌خورم از اين‌كه بيشتر هيأت‌هاي استان‌ها به دليل بودجه‌هاي بسيار ناچيز يا خواب هستند و يا اين باري به هر جهت ركاب مي‌زنند و به غير از يكي، دو شهر بقيه نمي‌توانند مسابقات هفتگي در استانشان برگزار كنند.

سال‌هاي سال است كه دوچرخه‌سواران ايران به علت نداشتن پيست، تشنه مسابقات حرفه‌اي‌ها هستند و هيچ ركورد قابل بحثي را نيز در سال‌هاي گذشته بر جاي نگذاشته‌اند.

ايران هفتاد ميليوني بايد با دست‌كم يكصد دوچرخه‌سوار زبده، در حد و اندازه‌هاي تيم ملي داشته باشد، نه اين‌كه با كناره‌گيري قادر ميزباني و احد كاظمي و آسيب‌ديدگي مهدي سهرابي و از ترس اين‌كه مبادا ديگران به خط پايان نرسند، تيم بزرگسالان را به مسابقات قهرماني جهاني در ايتاليا نفرستاد.

سال‌هاي زيادي است كه تعداد دوچرخه‌سواران ملي‌پوش ما به بيست نفر هم نمي‌رسد و اين فقر شديد دوچرخه‌سواري در كشورمان را مي‌رساند و تا هنگامي كه به همين گونه بخواهيم ركاب بزنيم و دنبال اهداف بزرگ نباشيم، موفق نخواهيم شد.

ما سرمايه‌داريم، پتانسيل عظيمي از نيروهاي جوان و بااستعداد داريم، تكنيك بالا داريم، دور پاي عالي داريم، شعور خوب داريم، اما براي مثال كميته كشف استعداد را كه بايد قوي‌ترين كميته در فدراسيون باشد نداريم. خيلي جالب است، يك دوچرخه‌سوار كلمبيايي در ميان شگفتي اروپايي‌ها در رده زير 23 سال قهرمان جهان مي‌شود، آنگاه وقتي كه دوچرخه‌سواران ما پس از نيم ساعت نسبت به نفر اول كه به خط پايان رسيدند و عنوان‌هاي خجالت‌آوري را به دست آوردند، رئيس و دبير فدراسيون دوچرخه‌سواري ما براي خودشان كف زدند و نطق كردند كه ما به اهداف مورد نظرمان رسيديم.

دوچرخه‌سواري ما در اين روزگار، تنها يك راه چاره دارد؛ دوچرخه‌سواري را به اهلش واگذار كنيم. به آدم‌هايي كه معتقد به كار تيمي و برنامه‌ريزي هستند؛ آدم‌هايي كه در درون دوچرخه‌سواري زندگي كرده‌اند و زير و بم اين ورزش را مي‌شناسند.