از نامه تشکرآمیز تا حمله کلامی؛کدام را باور کنیم؟

 مصاحبه جنجالی رئیس فدراسیون فوتبال در آستانه برگزاری انتخابات فدراسیون فوتبال همانگونه‌ که انتظار می‌رفت جنجال جدیدی در فوتبال ایران رقم زد،هرچند مهدی تاج، عزیزالله محمدی،فریده شجاعی در نخستین واکنش خود به این مصاحبه موضع‌ تندی علیه آقای رئیس اتخاذ نکردند اما پس از انعکاس بخشی از قسمت‌هی این مصاحبه در رسانه‌های گروهی،سکوت نواب رئیس فدراسیون فوتبال شکسته شد تا علی کفاشیان با چالش جدیدی در روزهای پایان مدیریتی خود در فدراسیون فوتبال رو به رو شود.

همه چیز از مصاحبه غیرمنتظره علی کفاشیان با روزنامه ورزشی دولت آغاز شد،رئیس فدراسیون فوتبال در این گفت و گو بی‌پرده مهدی تاج، عزیزالله محمدی و فریده شجاعی را به کارشکنی نامحسوس در امور مدیریتی فوتبال ایران متهم کرد و مدعی شد این افراد با لابی و محافل شبانه در مسیر مدیریت وی در فدراسیون سنگ اندازی می‌کردند، همین عامل سبب شد وی برای اصلاح برخی از مفاد اساسنامه از جمله انتاخبی شدن نواب رئیس اقدام کند.»

سخنان تند کفاشیان در این مصاحبه جنجالی ابتدا با سکوت معنادار منتقدان آقای رئیس همراه شد اما پس از واکنش‌های فراوان به این مصاحبه، مهدی تاج نایب رئیس اول فدراسیون فوتبال که بیشترین حجم انتقادهای کفاشیان از وی صورت گرفته بود، صبح امروز در برنامه ورزش و مردم بار دیگر بر حفظ آرامش خانواده فوتبال تاکید کرد اما در این میان گفت:« اظهارنظر کفاشیان در گفت و گو با این رسانه ملاک قضاوت نخواهد بود چون وی در پایان آخرین نشست هیات رئیسه فدراسیون فوتبال نامه‌ای را با دست خط خود نوشته است که در این نامه تاکید شده است با نایب رئیس اول فدراسیون فوتبال علی رغم وجود اختلاف سلیقه مشکلی ندارم و ایشان با بنده نهایت همکاری را انجام داده‌اند.»

سخنان مهدی تاج با استناد به نامه رئیس فدراسیون فوتبال که از طریق این برنامه تلویزیونی تصویر آن به نمایش درآمد نشان داد رئیس فدراسیون فوتبال در حال حاضر برای پیروزی در انتخابات سیاستی خاص را در پیش گرفته است که این مساله با انتقاد صریح اعضای هیات رئیسه به ویژه نواب رئیس فدراسیون فوتبال رو به رو شده است.

امروز کسی نمی‌داند که کدام گفته رئیس فدراسیون فوتبال را باید بپذیرد،نامه رسمی او که با دستخط خودش به نگارش درآمده است را با ور کند یا این که مصاحبه‌ انتقادی و تند وی با روزنامه ورزشی دولت را باور کند،پارادوکس به وجود آمده در این مسان برای کارشناسان فوتبال اتفاق جالب و قابل قبولی نیست چون این رفتار کفاشیان نشان می‌دهد وی از سیاستی مشخص پیروی نمی‌کند و هر زمان که منافعش ایجاب کند آقای رئیس منافع خود را تغییر می‌دهد.

وجود اختلاف سلیقه میان علی کفاشیان و نواب رئیس فدراسیون فوتبال بارها برای اهالی فوتبال به اثبات رسیده بود اما علی رغم این که چنین موضوعی برای همگان روشن شده بود کفاشیان هرگز این واقعیت را به صورت رسمی تائید نکرد و همیشه از وجود وحدت میان مدیران فدراسیون سخن گفت اما آقای رئیس در آستانه نزدیک شدن به زمان انتخابات فدراسیون فوتبال این مطلب را به شیوه‌ای جنجالی مطرح می‌کند تا فضای فوتبال ایران به ویژه اتفاقات دوران مدیریتی خود را به این شکل توجیه کند تا افکارعمومی وی را عامل اصلی ناکارامدی مدیریت در فوتبال ایران معرفی نکند.

شاید امروز علی کفاشیان تصور کند با پیش کشیدن ماجرای کارشکنی همکارانش در مدیریت فوتبال به نوعی عملکرد خود را توجیه کند اما وقتی نامه رسمی او خطاب به نایب رویس اول فدراسیون فوتبال را مشاهده می‌کنیم این پرسش دائما ذهن هر مخاطبی را ازار می‌دهد که اگر علی کفاشیان با مهدی تاج، عزیزالله محمدی و دیگر اعضای هیات رئیسه فدراسیون فوتبال دچار مشکل بود چرا برای آنها نامه تقدیر و تشکر می‌نوشت و از بیان اشکال تراشی‌های آنها خودداری می‌کرد تا مشکلات پس پرده بماند؟