چرخش‌ پست‌ها ـ چرخش افكار

بحث انتخابات كميته ملي المپيك و سخناني كه حواشي اين موضوع گفته شد، شايد مهمترين مسئله ورزش ما در هفته گذشته باشد. صد البته اين اهميت هم طبيعي مي‌نمايد، چراكه با حاكم شدن مسئولان اين كميته براي دوره جديد حكايت ورزش ما براي چهار سال آينده و حضور در المپيك لندن رقم مي‌خورد.

 

طبق روال همه دوره‌ها، افراد گوناگون نام‌نويسي كرده‌اند و باز هم بنا بر روال هميشه، سازمان تربيت بدني براي خود برنامه‌اي چيده است. بهتر است بيهوده كوشش نكنيم كه بگوييم اين دوره با دوره‌هاي گذشته تفاوت داشته و مثلا بگوييم در دوره‌هاي قبلي كسي اعمال نظر نمي‌كرده و به رايزني نمي‌پرداخته، اما در اين دوره چنين اتفاقي در حال انجام شدن است.

شايد بتوان گفت تنها تفاوت اين دوره با دوره‌هاي پيش اهميتي است كه برنامه‌هاي ورزشي سيما براي اين موضوع قايل شدند و براي نخستين بار به يك مسئله جدي ورزشي اينگونه اقبال نشان دادند. متأسفانه تاكنون چنين بوده كه برنامه‌هاي ورزشي سيما معمولا از مباحث جدي به دور بوده و بيشتر به حاشيه‌ها و يا مسائلي كم‌ارزش توجه داشته است، اما اين بار گريز از مباحث جدي به نوعي ديده نشد و مسئولان ورزش سيما با دعوت از چهره‌هاي ورزشي و بحث درباره اين انتخابات، جايگاهي ويژه براي كميته ملي المپيك باز كردند.

 

اين رويكرد جديد را تبريك مي‌گوييم و اميدواريم كه اينگونه مباحث ادامه پيدا كند و مسئولان ورزش سيما نيز دغدغه‌هاي جدي‌تري از فلان خطا و بحث‌هاي يك بار مصرف را سرلوحه كار خود قرار دهند. طبيعي است هر كاري در آغاز ممكن است اشكالاتي داشته باشد، اما به مرور اين مشكلات نيز حل خواهد شد.

 

دوستاني هم كه نگران مخاطب هستند،‌ مطمئن باشند كه اين برنامه‌ها هم مخاطب بسياري دارد، چنانكه هنوز طعم خوب برنامه «90» كه از محسن صفايي فراهاني دعوت شده و يك بحث جدي را مطرح كرده بود، زبانزد اهالي ورزش است.

نخستين نكته‌اي كه مطرح و راجع به آن بحث شد، اين بود كه آيا به صلاح ورزش است كه سازمان تربيت بدني و كميته ملي المپيك در هم ادغام شوند يا خير؟ طرفين استدلال‌هاي خود را بيان كردند و من قصد ورود به اين بحث را ندارم، اما مي‌خواهم بگويم كه اساسا مطرح شدن چنين مباحثي، ريشه در ناتواني ما براي كار جمعي دارد.

 

حاكم شدن روح تعاون و همكاري، يكي از نيازهاي اساسي نه در ورزش كه كل جامعه ماست و متأسفانه ما به جاي تلاش براي اين كار، تلاش مي‌كنيم ساده‌ترين راهكار را پيدا كنيم و آن پاك كردن صورت مسئله است. چرا بايد ميان دو نهاد ورزشي، آنچنان اختلاف و شكافي پديد آيد كه به جاي انديشيدن راجع به شيوه‌هاي همكاري، به اين بينديشيم كه چگونه مي‌شود يكي از دو نهاد را حذف و آنها را در يكديگر ادغام كرد؟

 

اين تفكر كه بنيان آن بر پايه حذف و نه جذب است، پيامدهاي ديگري را همراه خود مي‌آورد؛ بحث اين‌كه آيا سازمان تربيت بدني بايد در انتخابات وارد شود يا خير؟ و اين‌كه آمدن رئيس سازمان تربيت بدني اين كميته را دولتي مي‌كند، در حالي كه نبايد اينچنين باشد. جالب است بدانيد كه اين سخنان هر دوره گفته مي‌شود، اما توسط افراد گوناگون و درواقع جايگاه آدم‌هاست كه نشان مي‌دهد آنها سخني مي‌گويند.

خدا رحمت كند مرحوم شريعتي را كه مي‌گفت: بگوييد هر كسي از كجا مي‌خورد تا بگويم چگونه فكر مي‌كند. حالا داستان انتخابات كميته ملي المپيك هم چنين است. آنها كه در سازمان مسئوليتي دارند (تفاوتي نمي‌كند كه از كدام جناح باشند) مرتب بر اين سخن پافشاري دارند كه اين حق سازمان است و شاهد هم اين نكته است كه رئيس سازمان، علاوه بر حضور خود چند نفر را به عنوان كارشناس معرفي مي‌كند و آنها كه بيرون از سازمان هستند، مرتب از دخالت‌هاي دولتي اظهار نگراني كرده و از اين‌كه هر دو نهاد در سلطه يك نفر يا يك جريان باشد، انتقاد مي‌كنند.

 

در دوره بعد نيز با تغيير مسئوليت‌ها، بيشتر نظرات هم تغيير پيدا مي‌كنند. هيچ‌گاه هم ‌كسي حاضر نيست قدري فداكاري كند و به رغم داشتن قدرت براي به دست آوردن يك كرسي، تلاش كند اصولي را پايه‌گذاري نمايد.

 

به راستي، چه زماني بوده كه انتخابات كميته ملي المپيك از دخالت سازمان و اهالي آن به دور بوده كه حالا چنين سخناني مي‌گوييم؟ آيا در دوره پيش چنين نبود و كار به آنجا نكشيد كه حتي سهميه‌اي را كه پس از بيست سال تلاش در IOC به دست آورده بوديم، از دست داديم؟ كساني كه امروز اظهار نگراني مي‌كنند، چرا آن روز سخن نمي‌گفتند؟

به دوره پيش از آن بازمي‌گرديم؛ آيا آن هنگام سازمان دخالت نكرد؟ اگر كسي مدعي است چنين نبوده، بگويد تا با سند و شاهد، حوادث آن روز را بازگو كنم. به دوره‌هاي قبلتر برويم، باز هم چنين بوده. اين دوره نيز بدون ترديد چون گذشته‌ها چنين خواهد بود و اگر اين شيوه ادامه پيدا كند، قطعا در دوره‌هاي بعد نيز همين شيوه پي خواهد گرفته شد. اينها معلول يك چيز است و آن هم روحيه حذف حريف كه متأسفانه نزد بسياري از ما به شدت وجود دارد.

 

به همين انتخابات نگاه كنيد، آيا غير از اين است كه برخي اهالي ورزش، چنان يه تخريب يكديگر دست مي‌زنند كه ناگهان فرد سومي، خود را شايسته برخي پست‌ها مي‌بيند؟ پس بياييد براي يك بار هم كه شده به جاي صرف وقت براي مصداق‌ها، به اصل موضوع بپردازيم و به جاي برخورد با معلول‌ها به ريشه‌يابي علت‌ها و از ميان برداشتن آنها بپردازيم و بدانيم كه دست خدا با جماعت است.