مدیرانی ایرانی که کشورشان را نمی‌شناسند!

سرویس فرهنگی ـ یکی از الزامات دیپلمات شدن در برخی کشور‌های منطقه همچون هندوستان و حتی پاکستان، این است: افرادی که بناست دیپلمات شوند، در دور افتاده‌ترین مناطق کشور، سفر یا برای مدتی در آنجا زندگی می‌کنند تا با مختصات کشور و مردمی که قرار است، نمایندگی آنان را بر عهده بگیرند، آشنا شوند و در هنگام انجام وظیفه آگاه باشند، برای چه و برای که باید به بهترین نحو، مسئولیت خود را انجام دهند.

به گزارش «تابناک»، در این باره باید گفت، اگر دیپلماتی به خلیج فارس سفر نکرده باشد و تنب‌های بزرگ و کوچک و ابوموسی و البته مردمان محروم آن نقاط را ندیده باشد، هیچ گاه به درستی درنخواهد یافت که دفاع از این جزایر ایرانی و مردمانش چه معنایی می‌دهد. چنین دیپلماتی از تنب بزرگ و کوچک، همان میزان می‌فهمد که یک فرد خارجی.

در واقع، دیدن و شناختن و لمس کردن مردم یک کشور، به هر مدیری احساس تعلق و وفاداری می‌دهد و همین احساس تعلق و وفاداری به وطن است که یکی از مهمترین سرچشمه‌های حرکت، احساس مسئولیت و ایجاد تحول به نفع مردم یک کشور خواهد شد.

بر پایه این گزارش، این شیوه در بخشی فرد یا افرادی را که بناست سرنوشت کشور و مردم در دستان آنان باشد، به وطن‌خواهی و وطن‌پرستی معقول و منطقی و نه احساسی و افراطی و مسئولیت در برابر وطن رهنمون می‌سازد.

امروز در کشور ما مدیرانی برای برخی از نقاط کشور تصمیم می‌گیرند که حتی تا کنون آن منطقه را ندیده و تعلقی به آن احساس نمی‌کنند، به گونه‌ای که کار و امورات را برای رفع تکلیف انجام می‌دهند تا پیشرفت ملی.
حتی برخی مدیران در مواقعی برای افرادی تصمیم می‌گیرند که حتی یک ساعت هم با آنان زندگی نکرده‌اند؛ بنابراین، تا هنگامی که یک مدیر، دغدغه وطن و تعالی کشور را نداشته باشد، هیچ گاه تحولی در کشور پدید نخواهد آمد.

این کم اعتنایی به همه جزء به جزء خاک کشور و تعلق نداشتن به آن در میان برخی از ما نیز به دنبال برخی از مسئولان گسترش پیدا کرده است و بیشتر افراد گمان نمی‌کنند که کار و فعالیت و مسئولیت آنان در یک منظومه کلی‌تری به نام «ایران» متجلی می‌شود و سرانجام٬ از کار و فعالیت چنین فردی٬ سود شایسته‌ای به کشور نمی‌‌رسد و حرکتی رو به جلو انجام نمی‌گیرد.