رقابت شركتهای نفتی خارجی در لیبی
به گزارش خبرنگاران اعزامی ایرنا به لیبی ، به دنبال شروع تظاهرات اعتراض آمیز علیه قذافی و ادامه آن كه به درگیری مسلحانه و جنگ بین مردم و نیروهای قذافی و سپس حملات ناتو انجامید، تولید روزانه نفت لیبی به 300 هزار بشكه كاهش یافت .
بر اساس آمارهای موجود ، با پایان گرفتن جنگ داخلی و حملات ناتو به لیبی كه دارای ذخایر اثبات شده نفت به میزان 46/4 میلیارد بشكه است ، تولید روزانه نفت این كشور به 600 هزار بشكه و در حال حاضر به 700 هزار بشكه رسیده است .
این درحالی است كه مقامات دولت موقت اعلام كردند كه با راه اندازی زیر ساختها و تاسیسات نفتی این كشور ، تولیدات روزانه لیبی تا پایان سال 2012 میلادی به یك میلیون بشكه در روز افزایش یابد كه از این رقم بالغ بر 350 هزار به مصرف داخلی و بقیه برای صادرات خواهد بود .
یك كارشناس نفت لیبی در خصوص وضعیت كنونی صنعت نفت این كشور گفت : هرچند لیبی سهمیه روزانه یك میلیون بشكه در روز را در اوپك دارد ولی با توجه به ناتوانی و ظرفیت پایین تولید این كشور در بخش صنعت نفت توان تولید بیش از یك میلیون بشكه در روز را تا پایان سال 2012 میلادی ندارد .
به گفته وی ، زیر ساختهای اقتصادی و نفتی لیبی در جنگ دچار صدماتی شده كه این مشكل نیز بزودی رفع خواهد شد و به تبع آن میزان تولید نفت این كشور افزایش خواهد یافت .
كشورهای غربی و بویژه آمریكا و فرانسه تلاش می كنند سهم بیشتری را در چنگ زدن به ذخایر نفتی لیبی به خود اختصاص دهند كه البته كشورهای دیگر اروپایی از جمله ایتالیا ، آلمان ، روسیه و حتی تركیه و چین نیز از دور رقابت عقب نمانده اند و شركتهای نفتی این كشورها درصدد تمدید قراردادهای قبلی و امضای قراردادهای جدید می باشند .
شركتهای اكسون موبیل ، بریتیش پترولیم ، شل ، انی ، وین ترشال ، استات اویل ، های در ، اكسیتانتال ، كنكو فیلیپس ،آمرادا حس ، ماراتن ،رپستول، توتال ، بریتیش گاز ، آر دبلیو ای ، او ام ای اتریش، پترو میناس ، تاتنت ، گازپروم روسیه ، تركیش پترولیوم ، تری كوكو، اویل ایندیا، سوناترا الجزایر از جمله دهها شركت خارجی هستند كه در رقابت برای دستیابی به صنعت نفت و فعالیت در شش ترمینال عمده صادرات نفت این كشور می خواهند حضور فعال داشته باشند .
بسیاری از این شركتها در زمان 'معمر قذافی ' با لیبی همكاری نفتی داشته اند و برخی از آنها به رغم امضای قراردادهای همكاری فعالیت خود را آغاز نكرده بودند و اینك به طور فعال خود را در فرایند مشاركت و سهم خواهی از ذخایر غنی نفتی این كشور به تلاطم انداخته اند.
به دنبال سقوط 'معمر قذافی 'هیاتهای خارجی نفتی با سفر به لیبی درصدد اجرای تعهدات و مفاد قراردادها بودند و در مقابل مقامات دولت موقت قول دادند كه این كشور پایبند تعهدات خود در قبال قراردادهای منعقده است .
دولت موقت لیبی در عین حال تاكید كرده است كه برخی قراردادها به دلیل تخلفات قذافی در حال بازنگری است تا حقوق ملت لیبی كه اقتصاد این كشور به میزان 95 درصد وابسته به درآمد نفتی است ،تامین شود .
به هر روی، رویكرد كنونی كشورهای غربی در قبال لیبی براین استوار است كه برای حل مشكلات اقتصادی داخلی خود و كاهش میزان بیكاری و از همه مهمتر تامین هزینه های حملات هوایی را از نفت لیبی تامین كنند و به همین دلیل با اعزام كارشناسان و تكنسین های نفتی به لیبی خود را برای رقابت شدید در این عرصه درآمد زا فعال می كنند.
