روس‌ها٬ چینی‌ها و هواپیمای بدون سرنشین

هواپیمای بدون سرنشین جاسوسی آمریکایی که در داخل مرزهای ایران فرود آمد جزء هواپیماهایی است که سازمان سیا برای کسب اطلاعات از مناطق و کشورهای هدف استفاده می‌کند. پیشتر از همین هواپیما برای یافتن مکان بن لادن در پاکستان استفاده شد و پس از آنکه اطلاعات از طریق این هواپیما دریافت شد، عملیات برای منهدم کردن محل استقرار بن لادن اجرایی شد. 

به این ترتیب زمانی که هواپیماهای سازمان سیا در مکان‌هایی شروع به فعالیت می‌کنند به این مفهوم است که اطلاعاتی در حال رهگیری است که برای مصارف خاصی کارایی گردآوری می‌شود. پس از تکمیل چنین اطلاعاتی قاعدتا اقداماتی در دستور کار قرار می‌گیرد.

فرود این هواپیما در ایران و قرار گرفتن تکنولوژی آن در دست متخصصان سپاه پاسداران به معنای آشکار شدن برنامه آمریکا علیه ایران است. اینکه ایران متوجه تمرکز اطلاعاتی آمریکا بروی کشورمان شده است از اهمیت بالایی برخوردار است و شاید اهمیت این مساله کمتر از اهمیت بدست آوردن هواپیمای بدون سرنشین آمریکایی که دارای فن آوری جدید است، نباشد.

طبیعتا اکنون آمریکایی‌ها در خصوص اهمیت فن آوری به کار گرفته شده در این هواپیما و امکان کپی برداری از آن در داخل ایران و یا حتی انتقال این فن آوری به سایر کشورها بویژه رقبای آمریکا نگرانی دارند در حالی که مهمترین مساله این است که هواپیماهای جاسوسی آمریکا بروی فضای ایران به دنبال چه اهداف و برنامه‌هایی بودند.

دولت آمریکا باید در این خصوص به ملت ایران پاسخ دهد که چرا از چنین هواپیماهایی که به گفته مقامات مسئول آمریکایی قرار نیست رادارها قادر به کشف و کنترل آن باشند، در کشوری مانند ایران برای جمع آوری اطلاعات استفاده کرده است.

در هر حال به نظر می‌رسد که اکنون آمریکا متوجه دو خسارت بزرگ از ماجرای اخیر شده است؛ اول آنکه اهداف جاسوسی اش علیه ایران آشکار شده است و افکار عمومی جهان متوجه شده‌اند که آمریکا از این نوع تکنولوژی‌ها برای جمع آوری اطلاعات از کشورهای هدف بهره می‌گیرد.

دوم اینکه هواپیمای مذکور جدیدترین هواپیمای بدون سرنشین آمریکایی است که با مدرن ترین فن آوری‌ها ساخته شده و تنها دو سال است که به پروازهای عملیاتی پرداخته است.

بنابراین زمانی که چنین هواپیمایی در اختیار ایران قرار گیرد به این مفهوم است که تمام اطلاعات مربوط به این هواپیما نیز در اختیار ایران خواهد بود و این سرمایه‌ای برای جمهوری اسلامی ایران است که بتواند از یک سو فن آوری‌های خود در تولید هواپیماهای بدون سرنشین را تکمیل کند و از سوی دیگر همواره آمریکا را در حالتی نگران نگاه دارد چراکه ممکن است این اطلاعات علاوه بر ایران به کشورهای رقیب آمریکا نیز برسد.

گرچه جمهوری اسلامی ایران این سرمایه ارزشمند را صرفا در اختیار خود نگاه خواهد داشت و طبیعتا هیچ گاه روس‌ها و چینی‌ها نمی‌توانند از اطلاعات در اختیار ایران استفاده کنند اما در هر حال نگرانی آمریکا همواره باقی خواهد ماند و این برای ایران یک سرمایه جدید است.