درغم ازدست دادن منچستریونایتد!

میتوان «سهل انگاری» را به عنوان بزرگترین آفت منچستر در راه صعود به مرحله حذفی معرفی کرد

سایت گل - حذف منچستر یک غم بین المللی بود. غمی به وسعت تفاوت چُرت زدن احتمالی سر بازی بعدی بازل در مرحله حذفی مقابل یکی از غول ها - در خوشبینانه ترین حالت! - با میخکوب شدن سر دوئل تماشایی دو قهرمان، که یونایتد در یکطرف ماجرا بود.

 

اپیزود اول: سهل انگاری - باورکردنی نیست چال شدن یونایتد برای سومین بار از زمان روی کار آمدن فرگوسن کبیر در یکی از آسان ترین گروهها! با مراجعه به اکثر فرومهای طرفدار منچستر درمیابیم بعد از مشخص شدن قرعه تیم، رضایت همه جانبه ای اتمسفر فروم را دربرگرفته و بسیاری سودای کسب هر ۱۸ امتیاز ممکن را در سر داشته اند! حتی عملکرد فرگوسن هم نشان میدهد این «ساده انگاری» صرفا در بین هواداران رسوخ نکرده! 

برای نمونه در همان بازی ابتدایی مقابل بنفیکا در پرتغال، فرگوسن بخاطر بازی حساس ۴ روز بعدشان با چلسی، تقریبا با تیم دومش به میدان میرود و چهره خندانش در پایان بازی گواه میزان بالای رضایتمندی اش از تساوی بدست آمده دارد! یا در بازی دوم، سهل انگاری مشابه و تمام شده خواندن بازی سبب از کف رفتن برتری ۲-۰ میشود! حتی این قصه در هفته پنجم مسابقات هم به گونه ای تکرار میشود. چیچاریتو ۸۰ دقیقه روی نیمکت مینشیند و اثری از نام رونی در لیست ۱۸ نفره هم نیست تا فرصت به مهاجم چهارم تیم- برباتف- برسد. یعنی فرگوسن کارکُشته حتی تا هفته پنجم هم احساس خطر نکرده و این غیرقابل درک است! 

لذا میتوان «سهل انگاری» را به عنوان بزرگترین آفت منچستر در راه صعود به مرحله حذفی معرفی کرد و الّا بر هیچکس پوشیده نیست که یونایتد به لحاظ بضاعت فنی، چیزی فراتر از یک سر و گردن از سایر تیمهای همگروهش بالاتر بود. اما مطمئنا در شکل گیری چنین فاجعه ای تنها یک عامل موثر نبوده.

 

اپیزود دوم: نقش کلیدی مصدومیت کلورلی در فروپاشی کل تیم - با نگاهی به نمودار حرکتی تیم میتوان به وضوح متوجه سیر نزولی اش شد. آیا این همان تیمی است که در ابتدای فصل ۱۴ مرتبه دروازه لندنی ها را فرو ریخت؟ پاسخ روشن است. شاید بتوان گفت جرقه این افت از لحظه آسیب دیدگی «تام کلورلی» زده شد. گرچه وابسته دانستن تیمی با عظمت منچستر به یک جوان ۲۲ ساله که تا همین فصل پیش به باشگاههای دیگر پاس داده میشد، چندان منطقی بنظر نمیرسد اما به لحاظ ساختاری، کلورلی با مصدومیتش شیوه بازی تیم و هارمونی مطلوب بدست آمده را بر هم زد.

ترکیب فاز تهاجمی یونایتد در هفته های آغازین متشکل شده بود از اندرسون و کلورلی در وسط، یانگ و نانی به عنوان بال های کناری و رونی و ولبک در حمله، و کلورلی دقیقا همان حلقه مفقوده منچستر بود. همان هافبک اکتیو و پاسوری که نشاط را به تیم تزریق میکرد. ضمن اینکه هماهنگی خارق العاده ای هم بین این شش نفر شکل گرفته بود. کلورلی که رفت همه چیز را با خود برد و حفره قدیمی خط هافبک مجددا دهان باز کرد ... متعاقب آن، وین رونی که با ۹ گل در ۵ مسابقه ابتدایی، شروعی طوفانی داشت در پی مشکلاتی که بر سر رشوه گیری پدر و عمویش بوجود آمد به اضافه حواشی اخراج بچه گانه اش در برابر مونته نگرو، به ناگهان افول کرد و گلزنی هایش متوقف شد. 

اشلی یانگ، اندرسون و دنی ولبک هم با مصدومیتهای گاه و بی گاه و توامان شان از فرم ایده آل فاصله گرفتند تا بدین ترتیب آن شش ضلعی کارآمد از هم بپاشد. آری. مرز بین رخت عروسی و عزا به همین باریکی است!

 اپیزود سوم: دخیای پر فراز و نشیب - در مورد عملکرد داوید دخیای جوان تضارب آراء بیداد میکند. عده ای عملکردش را مثبت تلقی کرده و سیوهای بیشمارش در لیگ را دلیل موفقیتش میدانند و عده ای دیگر هم معتقدند او با سرعت مورد انتظار پیشرفت نکرده و اشتباهات فاحشی داشته که از بخت خوشش بسیاری از آنها در نتیجه گیری تیم تاثیر منفی نگذاشته ... اما قطعا هردو دسته در اختلاف سطحی که او با فان درسار داشته هم عقیده اند. دخیا با بازی با پای ضعیفش زمینه ساز گل دوم بنفیکا در روز پنجم مسابقات شد، در بازی ای که چه بسا اگر این اشتباه صورت نمیگرفت بنفیکا توان به تساوی کشاندن مسابقه را نداشت و همینطور روی گل اول بازل در بازی دیشب هم مقصر شماره یک بود.

 همه این اتفاقات در حالی رخ داد که «آندرس لیندگارد» دروازه بان دوم منچستر به لحاظ آماری عملکرد بهتری داشته و از ۵ مسابقه ای- سه بازی لیگ و دوتا لیگ قهرمانان - که درون چارچوب یونایتدها قرار گرفته، ۴ بار «کلین شیت» کرده و شواهد خبر از نزدیکی سطح فنی این دو دروازه بان به هم دارد اما شیوه همیشگی فرگوسن یعنی «اعتماد حتی در مواقع سختی» اینبار در قبال دخیا جواب نداد!

 اپیزود آخر: زندگی همچنان در جریان است! - با تمام این اوصاف، کم عقلی است اگر فرگوسن را در پایان عصر مربیگری اش تلقی کنیم. گرچه این زخم تا انتهای فصل التیامی ندارد اما یونایتد هنوز زنده است. با بخت مناسبی که برای قهرمانی در دو جام باقی مانده داخلی دارد، هنوز نفس میکشد. تازه قهرمانی در لیگ اروپا با حضور تیمهایی نظیر سیتی و والنسیا هم چالشی مهیج است.