سوءمديريت مسوولان و تجمعات مردم مقابل مجلس

از هنگامي که مجلس شوراي اسلامي شکل گرفت، همواره شاهد حضور افراد معترض در مقابل ساختمان اين نهاد قانونگذاري بوده ايم و هنوز هم هرقشري  که با مشکل مواجه مي شوند يا به صورت انفرادي به ديدار نمايندگان ميآيند و يا به صورت گروهي با نوشتن پارچه ها و به دست گرفتن پلاکاردها سعي مي کنند صداي اعتراض خود را به گوش مسوولان برسانند اما اينکه تا چه اندازه موفق بوده اند سوالي است که بايد به آن پاسخ داده شود. در اين رابطه با سيد فاضل موسوي، نماينده خدابنده و سخنگوي کميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي گفت وگو کرديم که در ادامه آمده است.

تجمعاتي که مقابل مجلس شوراي اسلامي برگزار مي شود براي چه منظور است؟

در زندگي انسانها يک تعريف جامع وجود دارد بدين معنا که تا "انسان ها دردي نداشته باشند، فرياد نمي زنند". بنابراين زماني که عده اي از مردم مقابل جايي از جمله مقابل مجلس شوراي اسلامي تجمع مي کنند و فرياد مي زنند، نشان مي دهد که اين مردم مشکلاتي دارند که به هر دري زده اند حل نشده و اکنون به مجلس شوراي اسلامي پناه آورده اند.

آيا مشکلات مردم حل نشدني است؟

اين طور نيست که مشکلات حل نشدني باشد، بلکه هر مشکلي راه حل هايي دارد که به مديران اجرايي مربوط مي شود. اما زماني که عده اي ا ز مردم اينجا تجمع مي کنند، نشان دهنده سو»مديريت مديران اجرايي کشور است. البته اگر با همه اين تجمع کنندگان از اقشار مختلف صحبت کنيد متوجه خواهيد شد که قبل از مجلس همه راهها را طي کرده و مقابل نهادهاي دولتي و دستگاه هاي اجرايي تجمع کرده اند و در مرتبه آخر به مجلس پناه آورده اند. البته مجلس و نهادهاي ديگر موظف هستند به تمام اين تجمعات رسيدگي کنند، در غير اين صورت تخلف کرده اند و بايد پاسخگوي تخلف خود باشند. از سوي ديگر، مردم تا زماني با مسوولان مدارا مي کنند که کارد به استخوانشان نرسيده باشد و اگر به اين روزگار برسند، ممکن است واکنش هايي نشان دهند که در وهله اول بسيار منطقي و در وهله دوم بسيار شکننده است و براي مسوولان خاطي گران تمام مي شود.

افرادي که مقابل مجلس تجمع مي کنند از همه اقشار جامعه هستند. امروز از تجمعات کارگري گرفته تا معلمان و اقشار مختلف مقابل مجلس تجمع مي کنند. آيا به راستي حق اين مردم تضييع شده يا زياده خواه شده اند و براي گرفتن امتيازهايي که حق واقعي آنان نيست تجمع مي کنند؟

مردم ايران کم توقع ترين مردم جهان هستند. اکنون بسياري از مردم از جمله کارگران و معلمان در بدترين و سخت ترين شرايط زندگي مي کنند. اگر من بر کم توقع بودن مردم ايران تاکيد دارم شعار نمي دهم بلکه به دليل آن است مردم بسياري از کشورهاي دنيا را ديده ام و مي دانم که شرايط براي بسياري از مردم ايران سخت است. ولي زماني که به خواسته آنها توجه نمي شود و مسوولان گوش شنوايي ندارند، راه را در اين مي بينند که مقابل مجلس تجمع کنند و اين تجمع را نيز براي تظلم خواهي انجام مي دهند که اميدواريم مجلس شوراي اسلامي به اين تظلم خواهي ها جواب مثبت بدهد.

آيا تا به حال اين تجمع ها پيگيري شده و نتيجه داده است؟

البته هر تجمعي مربوط به يک کميسيون خاصي مي شود، اما چندين مورد از جمله بحث مخابرات به کميسيون اصل 90 ارجاع شده که آنها را پيگيري کرده ايم.

سالها است که معلمان حق التدريسي و شرکتي مقابل مجلس تجمع مي کنند اما نتيجه اي نمي گيرند. اگر واقعا مطالبه آنها غيرقانوني است، که نبايد تجمع آنها ادامه پيدا نکند و اگر قانوني است چرا رسيدگي نمي شود و همچنان ادامه پيدا مي کند؟

دولت بايد در عمل پاسخگو باشد. اين معلمان مشکل دارند که وزارت آموزش و پرورش يا دستگاه هاي نظارتي و بازرسي دولت مي توانند يک مرکزي را مشخص کنند تا جوابگوي مردم باشند و اعلام کنند هر شخصي که در اين زمينه ها مشکل دارد به اين ادارات مراجعه کنند. اما وقتي دولت جوابگو نيست، مردم تجمع مي کنند و اين تجمع تا زماني ادامه دارد که جواب خود را بگيرند. البته اين جواب مي تواند منفي يا مثبت باشد. ولي در مجموع مردم براي گرفتن حق خودشان تلاش مي کنند و يکي از راه هايي که مردم انتخاب مي کنند، اين است که مقابل مجلس بيايند و تجمع کنند تا بتوانند با چند نماينده ديدار داشته باشند  يا نمايندگان آنها با چند نفر از اعضاي هيات رييسه ديدار کرده و مشکلات مردم را به هيات رييسه منتقل کنند. شرعا و قانونا مديران جامعه بايد براي احقاق حق مردم کاري انجام دهند و اين مقدار کوتاهي و کم کاري نکنند. زيرا در نتيجه اين کم کاري ها، مردم در استرس هستند و علاوه برمشکلات مادي، مشکلات روحي رواني براي آنها به وجود ميآيد.

اگر اين افراد تجمع مي کنند، انتظار نتيجه دارند. اما نتيجه اي در مجلس به چشم نميآيد. حداقل انتظار مردم اين است که کم کاري ها به طرح سوال يا استيضاح وزير مربوطه منجر شود. اما طرح سوال و استيضاح بي نتيجه است و نمايندگان سوال کننده مي گويند قانع شديم يا نيازي به راي گيري نمي بينيم و آنهايي هم که راي گيري مي کنند و کارت زرد به وزيرمي دهند، به نتيجه نمي رسد؟

همين که موضوعات را مطرح مي کنند و سوال به صحن علني کشيده مي شود خوب است. قطعا اين مسايل به يک سري از کميسيون ها منتقل مي شود و کميسيون ها در حد توان کار مي کنند و سعي دارند مشکلات را برطرف کنند. اما اين موردي که مي گوييد بعضي از سوال ها منتج به نتيجه نمي شود، فرآيند ديگري است که حتما بايد رسيدگي جدي بشود. به عقيده من اين قانع شدن ها به ظرفيت هردوره مجلس بازمي گردد. خيلي از ظرفيت ها در مجلس هشتم راکدمانده که عواقب جبران ناپذيري دارد و اين باعث عقب ماندگي کشور خواهد شد که تاوان آن را نمايندگان اين دوره خواهند داد.

اين ظرفيت چيست و چرا بايد راکد بماند؟

کافي است مسووليت هايي که براي مجلس در قانون تعريف شده و در اثر برخي ملاحظه کاري هاي نمايندگان اجرا نمي شود رامطالعه کنيد تا متوجه شويد که بسياري از ظرفيت هاي مجلس راکد مانده است.

مگر مجلس چه کاري مي توانسته انجام دهد که انجام نداده است؟

خيلي کارها را مي توانست انجام دهد که توجهي نکرده است. مجلس شوراي اسلامي فقط کارخانه توليد قانون نيست بلکه يکي از اصلي ترين وظايف مجلس، نظارت بر حسن اجراي قانون است. ما در خيلي از موارد کمبود قانون نداريم، بلکه مشکل اصلي نوع اجراي قانون است. ضرب المثل معروفي داريم که مي گويد "يک ده آباد، بهتر از صد شهر ويرانه است". متاسفانه قانون هايي که در حال حاضر اجرا مي کنيم، اصلاح قانون هاي قبل از انقلاب است. در گذشته به قانون خيلي بيشتر دقت مي کردند و قانون هاي وزين تري را تصويب مي کردند که کمتر نياز به اصلاح داشته باشد. اما امروز قانون هاي قبلي را اصلاح مي کنيم يا به قانون گذشته حاشيه مي زنيم و ظرف يک ماه ديگر، تبصره جديدي را به آن اضافه مي کنيم يا قانون محکم و مطلوب است اما دولت آن را به طور کلي اجرا نمي کند. امروز قوانين بسياري داريم که تصويب آنها اصلا ضرورتي نداشته زيرا نگاه ها منطقي نبوده و خيلي از آنها راکد مانده است.

اگر قانون بسياري تصويب کرديد و اجرا نشده، حتما قسمتي از کار مشکل دارد! گويا بحث نظارت مجلس را ناديده گرفته ايد و به نظر مي رسد که نظارت خيلي ناکارآمد مانده است؟

قطعا همين طور است و نظارت ناديده گرفته شده است. اما اين معضل به آنجا بازمي گردد که در کشور ما حزب به معناي واقعي وجود ندارد و به واسطه همين قضيه، يکديگر را نمي توان رصد کرد. الان 7 سال است که اصولگرايان  3 رکن اساسي نظام جمهوري اسلامي ايران يعني قواي مقننه، مجريه و قضاييه را در دست دارند . اکنون اکثريت مجلس را اصولگراها در دست دارند. دولت نيز اصولگراست و با توجه به اين درآمد سرشاري که با گران شدن نفت نصيب  کشور شده، بايد وضعيت کشور خيلي بهتر از اين مي شد. اما به واسطه يک سري ملاحظات، دايم موضوع نظارت به تعويق مي افتد و اين باعث مي شود که نسبت به قانون هاي تصويب شده نظارت دقيق نداشته باشيم و نتيجه اين مي شود که بعضي از دستگاه ها و ارگان ها براي اجراي قانون وقتي نمي گذارند و قانون را دور مي زنند. اين موارد به مجلس هشتم مختص مي شود زيرا اگر نظارت را جدي مي گرفتيم، مجلس هشتم مي توانست کشور را حداقل 10 الي 15 پله به جلو سوق دهد.

نظر شما در مورد عملکرد دولت و مجلس اصولگرا چيست؟

به نظر من نسبت به سال هاي قبل که کشور ما 20 درصد اين درآمد را هم نداشت، تفاوت قابل ملاحظه اي نداشته ايم و اين نشان مي دهد که نظارت دقيق و بجا در کشور وجود ندارد.

الان حدود 6 ماه به پايان مجلس هشتم زمان باقي مانده و تا 3 ماه ديگر انتخابات برگزار و مشخص مي شود که چند نماينده راي نياورده اند. آيا گمان نمي کنيد نمايندگاني که مراعات مي کردند تا با دولت درگير نشوند، ديگر وقت آن رسيده که حتي براي راي آوردن دوره بعد مجلس هم که شده، واکنشي از خود نشان دهند و دولت را به اجراي قانون وادار کنند؟

با اين ادبيات و اين شيوه وارد بحث انتخابات شدن خيلي جالب نيست. نماينده مردم قبل از اينکه بخواهد دل ديگران از جمله دولت و رييس جمهور را به دست بياورد، بايد بداند که براي نمايندگي مردم سوگند خورده و در صورتي که کم کاري يا زد و بند کند، پروردگار چنين بنده اي را مواخذه خواهد کرد. اين نماينده بايد در مقابل هر عملکرد خود جوابگوي خدا و مردم باشد. اکنون نيز دير نشده و مي طلبد با توجه به زمان باقيمانده و درآمد هاي سرشاري که مملکت دارد، مجلس هشتم در زمان باقيمانده نظارت بهتري بر اجراي قانون داشته باشد. مردم هم خوب و بد را مي فهمند و به کسي راي مي دهند که به راستي خدمت مي کند.

آيا با اين مساله برخورد داشته ايد که مردم به عملکرد نمايندگان منتقد باشند؟ به هر حال نمي شود که تمام مردم راضي باشند؟

نماينده اي که براي مردم کار نکند و به سلام و عليک گرم با دولتمردان و قرار گرفتن در آغوش رييس جمهور دل ببندد شک نکنيد که راي نخواهد آورد. مگر اينکه بخواهند با شيوه هاي ديگري مانند استفاده از توان جريان انحرافي وارد مجلس بشوند. اکنون اگر از مردم نظرخواهي بشود، خيلي از مردم نظر مثبتي بر عملکرد مجلس هشتم نخواهند داشت.

انتقادهاي مردم به نمايندگان چيست؟

مردم انتقادهاي بسيار مي کنند. مردم مي گويند چرا با اين همه درآمدهاي سرشار، مملکت قدم هاي جدي در حوزه هاي صنعت، کشاورزي و ... برنمي دارد. مردم مي گويند وقتي اين رشد و توسعه اتفاق نمي افتد نشان مي دهد که نماينده ها وظيفه خود را به درستي انجام نمي دهند و اين يک نقص جدي محسوب مي شود. شک نکنيد که همه نماينده هاي مجلس بايد پاسخگوي عملکرد غلط دولت باشند و نتيجه کم کاري و دوستي بيش از اندازه نمايندگان مردم با دولت، سر صندوق هاي راي دوره نهم مجلس مشخص خواهد شد و معلوم مي شود که چه نمايندگاني براي مردم کار کردند و چه نمايندگاني براي دلخوش کردن دولت برصندلي هاي نمايندگي مجلس نشستند.

اگر اين بحث شما درست باشد وجريان انحرافي در آرا تاثير نگذارد و همه چيز پاي صندوق هاي راي مشخص شود، چند درصد نمايندگان اين مجلس جايگزين مي شوند؟

نبايد اين طور نظر داد که چند درصد و يا چه کساني مي افتند زيرا مسايل بسياري بر انتخابات حاکم است. تحولات در کشور ما به سرعت در حال وقوع است. به خصوص از 8 ماه گذشته و اتفاقاتي که در رفتار دولت پيش آمد، به هيچ وجه نمي توان پيش بيني کرد که چه افرادي راي ميآورند. واقعا نمي توان پيش بيني کرد. اما تجربه انتخابات مجلس هميشه نشان داده که حدود 50 الي 70 درصد نمايندگان اين دوره راي نمي آورند.

چقدر احتمال مي دهيد که راي دادن ها احساسي باشد؟ يعني مردم به خاطر بومي بودن نماينده يا پهن کردن سفره هاي رنگين و... در انتخابات شرکت کنند؟

بحث بومي بودن هميشه موثر است، اما در شهرهاي بزرگ کمتر تاثير دارد در حالي که در شهرهاي کوچک تاثير زيادي دارد. اما به نظر من اين بار مردم نسبت به دفعات قبل دقت بيشتري خواهند کرد و بومي بودن را به خاطر تجربيات گذشته کمتر در نظر مي گيرند.

يعني تصميمات احساساتي در انتخابات آينده کمتر خواهد بود؟

بله. به لحاظ اينکه دنياي امروز به سوي مدرنيته حرکت کرده و مردم به اطلاعات بيشتري دسترسي دارند. امروز ديگر آن طور نيست که يک روستايي به اطلاعات دسترسي نداشته باشد و به صحبت هايي که از اين و آن مي شنود استناد کند. امروز همان روستايي شرايط روستا و کشورش را با کشورهاي ديگر به ويژه کشورهايي که با ايران يکسان بودند مقايسه مي کند و انتظار دارد که وضعيت ايران بهتر شده باشد. در حالي که مي بيند همه آن کشورهايي که روزي بسيار از ما پايين تر بودند حالا نسبت به ايران از لحاظ تکنولوژي و فرهنگ بسيار جلوتر هستند. مردم مقايسه مي کنند، ناراحت مي شوند و سپس تصميم مي گيرند که به چه کسي راي بدهند.

منبع: مردمسالاری