تشکیل سازمان سینمایی یا آش شله قلمکار برای ما؟

از هنگامی که بحث تشکیل سازمان سینمایی مطرح شد تا سینماگران برای فعالیتهای صنفی خود زیر چتر واحدی بروند دغدغه‌ها ناشی از این بود که اولا این سازمان با ساز و کارهای مطلوب سینماگر‌ها و نه صرفا اهداف دولت شکل گیرد و ثانیا پس از تصویب تشکیل و پیش از کلید خوردن آغاز فعالیت آن اهداف و چگونگی عملکرد آن مشخص و اعلام شود؛ رویه‌ای که هرچند برخلاف ساختار معمول در کشور است که ابتدا سازمانی افتتاح می‌شود و سپس در ظرایف عملکرد آن نهاد حرف و حدیث بوجود می‌آید، اما همچنان شفافیت در عملکرد سازمان سینمایی خواست اصلی جامعه سینمایی کشور محسوب می‌شد.

در اینکه تشکیل سازمان سینمایی و یکپارچه شدن و سامان یافتن مدیریت سینما را می‌بایست قدمی میمون به حساب آورد، شکی نیست اما از تیرماه امسال که وزیر ارشاد به برنامه «هفت» آمد و قرار بود مطلب دندان گیری از چند و چون فعالیت این سازمان عاید سینماگران کند و وزیر در طول یک ساعت حضورش در «هفت» نتوانست تصویری ساده از آنچه قرار است در سازمان سینمایی برای سینما اتفاق بیفتد به دست نداد مشخص شد که آنقدر هم نباید در مورد تاثیرات سازمان سینمایی در وضعیت فعلی هنرمندان زود قضاوت کرد.

پس از سخنان حسینی، حمایت عجیب و غریب احمد نجفی از تشکیل این سازمان هم نتوانست نظر هنرمندان را تامین کند چرا که او هم مانند وزیر ارشاد به بیان کلیاتی نامشخص و البته با شوری چندبرابر نسبت به آقای وزیر اکتفا کرد و دقیقا مشخص نشد وظایف سازمان مذکور چیست و سازوکار‌ها کدامند؟

اظهارنظرهای موافق و مخالف در چند ماه گذشته همچنان میان هنرمندان ادامه داشته و دارد؛ برخی معتقدند تشکیل سازمان سینمایی می‌تواند در مواردی چون جلوگیری از قاچاق فیلم که هنرمندان حربه‌های پرزوری برای آن ندارند، مفید باشد برخی نیز انتقادهای تند و تیزی به یکپارچه شدن نهادهای تصمیم ساز سینما دارند؛ این میان در تازه‌ترین اظهار نظر سخنگوی شورای صنفی نمایش و رئیس اتحادیه تهیه‌کنندگان در سخنان خود نشان دادند اهالی این شورا و اتحادیه آنچنان هم از تشکیل چنین سازمانی ناراضی نیستند.

حبیب کاوش؛ سخنگوی شورای صنفی نمایش

حبیب کاوش درباره تشکیل این سازمان می‌گوید: ۲ اتفاق بسیار خوب در رابطه با سازمان سینمایی افتاد، یکی این‌که چارت سازمانی بازتعریف شده و معایب گذشته آن برطرف شد و دوم این‌که این سازمان قرار است در جایگاه حقوقی با سازمان‌ها و نهادهای دیگر ارتباط داشته باشد. اما سخنگوی شورای صنفی نمایش ایرادهایی هم به سازمان سینمایی وارد می‌داند. او می‌گوید یکی از اهداف اصلی و انگیزه بالای ما برای تشکیل سازمان سینمایی یکپارچه شدن تصمیم‌گیری در حوزه سینما بود. به این معنا که در حال حاضر حدود ۱۰ نهاد و ارگان درباره سینمای ایران تصمیم‌گیری می‌کنند اما با تشکیل سازمان سینمایی امید داشتیم که این تعدد تصمیم گیری در این حوزه به حداقل برسد و سینمای ایران شاهد مدیریتی یکپارچه شود.

سید ضیاء هاشمی؛ رئیس اتحادیه تهیه‌کنندگان

سید ضیاء هاشمی هم دراین باره معتقد است: این سازمان با اهدافی بزرگ‌تر از معاونت فعلی است که اشکالات این معاونت و همچنین دوباره کاری انجام گرفته در این معاونت را ندارد.

حالا هنرمندان باید به این بیاندیشند که یکپارچه شدن و رفتن زیر چ‌تر واحدی به نام سازمان سینمایی علاوه بر تمام مزیتهایی که برای آنان به همراه خواهد داشت، تا چه حد می‌تواند دستهای توانای سینماگران را برای رسیدن به اهداف صنفی خود بازبگذارد؟ چرا که با تجربه این سال‌ها مشخص شده عملکرد دولت‌ها گاهی آنچنان هم با اهداف و نظریات هنرمندان همسو نیست و بالعکس. گاهی حمایت یک سازمان و یا حتی یک مقام دولتی از یک جریان هنری منشا خیر و برکات گسترده می‌شود و گاهی دخالت‌ها و بستن دستهای هنرمندان جای حمایت‌ها را می‌گیرد و آن هنگام است که تازه مشکلات آغاز می‌شود. بیافزایید که تشکیل چنین سازمانی اساسا می‌بایست در ابتدا حمایت و همراهی هنرمندان را همراه خود داشته باشد و اگر اعتماد‌ها جلب نشود تشکیل سازمان سینمایی هم نمی‌تواند گرهی از گره سینما باز کند.

هرچند به تازگی با بازتعریف چارت سازمانی این تشکیلات، می‌رود تا پیش زمینه بخشی از مشکلات مرتفع شود، اما پیش از آغاز به کار رسمی این سازمان - که به گفته مسئولان قرار است فجر امسال فعالیتش کلید بخورد - می‌بایست بسیاری از دغدغه‌های جامعه هنری در ارتباط با آنچه گفته شد رفع شود؛ چراکه در غیر این صورت تشکیل این سازمان هم بازگشتی خواهد بود به رویه‌های مرسوم شکل گیری سازمان‌ها در ایران؛ یعنی باید همگی منتظر بمانیم تا ببینیم در نبود اهدافی شفاف، هر مدیری که بر آن می‌رود و می‌آید چه برنامه جدیدی در آن تعبیه خواهد کرد.