در نکوهش این ترحم رقیق و فریب غلیظ / ناصر کرمی

ناصر کرمی در وبلاگش می‌نویسد: همه متوجه شده اند که در این یک هفته جهت گیری روزنامه نگاران زیست محیطی در باره موضوع حکم اعدام محیط بان دنا چقدر تغییر کرده است. بعضیها می دانند چرا و بعضی ها نمی دانند. بعضی از آنها که اصل ماجرا را نمی دانند فریاد وامصیبتا برداشته اند که پس آن دروغها چه بود که پیش از این تحویلمان میدادید؟ به هر حال من هم فعلا قصد ندارم حرفی بزنم تا وقتی که ماجرا ختم به خیر شود. اما گمان میکنم مسیری که برای رسیدن به نقطه رهایی محیط بان طی شده بدترین و پر هزینه ترین مسیر ممکن بوده است. مسیری مبتنی بر دروغگویی، وارونه ساختن حقیقت، بی آبرو ساختن محیطبانان، جری کردن شکارچیان و ذلت بخشی به محیط زیست و محیط زیستیها. بله دوستان، مرحوم مقتول شکارچی نبود، شرور هم نبود، اما همه ماجرا فقط همین نبوده. یک نکته، بله فقط یک نکته، اینکه گلوله از داخل گوشت شکاری که توی کوله پشتی اش بود گذشته و به بدنش اصابت کرده بود! گرفتن رضایت از خانواده او البته فعلا و عجالتا اولویت همه است، این نیز بگذرد، اما برای هر اولویتی نباید به راحتی حقیقت را و راستی و درستی را به مسلخ برد. بد ماجرایی بود این واقعه دنا برای محیط زیست ایران. واقعه ای که بی عرضگی سازمان حفاظت محیط زیست آن را به یکی از پرهزینه ترین وقایع تاریخ محیطبانی در ایران تبدیل کرد. اشاره ای مختصر و به ناچار گفتم، باشد که تعاقب بد نداشته باشد و باشد که دوستان به خاطر داشته باشند به زور ممکن است آدمی را وادار به تمکین کنند اما به زور هیچکس مجبور به آخیش آخیش گفتن نیست!