شرکت در مسابقات دیوانگی است!

 در سطح کشور در حق تیم‌های ورزشی بانوان بسیار اجحاف می شود. بسیاری از تیم های ورزشی بانوان توان پرداخت هزینه‌های خود را ندارند و از همین رو نمی‌توانند وارد لیگ‌های ورزشی شده و پیشرفت کنند، آن دسته از تیم هایی هم که راه پیدا می‌کنند، یا نیمه‌های راه به دلیل مشکلات مالی و فشار خانواده کنار می‌کشند و یا با دشواری بسیار زیاد یک خیر پیدا می‌کنند تا بلکه بتوانند خرج های معمولی تیم از قبیل سفرهای مسابقاتی را پرداخت کنند. اغلب این مشکل دامن‌گیر تیم‌های تهرانی است، زیرا تیم های شهرستانی تحت حمایت هیئت های ورزشی خود هستند.

در همین رابطه خبرنگار ورزشی آتی نیوز با حضور در یکی از باشگاه‌های شهر تهران گفتگویی با سمیه محراب بیگی، مربی تیم بستکبال سما  انجام داده که اکنون در لیگ دسته دوی کشوری مشغول انجام مسابقات هستند:

*تیم شما از چه سالی به طور رسمی وارد لیگ شد و لیگ دسته چند بودید؟

ما سال 88 وارد لیگ دسته دو شدیم و با پرداخت 2.5 میلیون تومان جواز حضور در مسابقات را گرفتیم که هفته اول سر یک امتیاز پنالتی از دور مسابقات حذف شدیم. بعد از آن تا یک سال قسط آن 2.5 میلیون تومان را می‌دادیم.

*تا کنون چه ارگان هایی از نظر مالی شما را حمایت کرده اند؟

هیچ ارگانی! ما فقط امسال به زحمت توانستیم یک نفر خیر پیدا کنیم و با قرض وارد لیگ کشوری شویم. آن خیر هم به مشکل برخورد و فقط توانست لباس های ما را تهیه کند.

*تا به حال به کدام دستگاه های زیربط مراجعه کرده‌اید و پاسخ آنها چه بوده است؟ مثلا فدراسیون بسکتبال یا سازمان تربیت بدنی وغیره.

صحبت فدراسیون را نکنید که اصلا به ما محل نمی گذارند. ما به شرکت ها و سازمان های زیادی مراجعه کردیم که بتوانیم حمایت مالی بگیریم. اما همه آنها به اتفاق می گفتند تبلیغ شرکت ما در تیم های ورزشی بانوان هیچ سودی برای ما ندارد. حتی یک شرکت لوازم آرایشی به ما گفت پولی که شما می خواهید پول خرد برای ما حساب می شود اما تبلیغ در تیم شما که زن هستید نفعی برای ما ندارد و اگر ما یک تیزر تبلیغاتی در بازی آقایان بزنیم خیلی بیشتر سود می کنیم. این گفته آنها بود.

*از دیگر مشکلات خود بگویید.

ما حتی برای تمرین هم باید پول سالن بدهیم. حتی سالن ورزشی خودمان ما را تحت پوشش نمی‌گیرد و برای تمرین ساعتی 30 هزارتومن از ما می‌گیرد. مشکلات خانوادگی که در اثر مسابقات پیش می‌آید خیلی بر روحیه بازیکنان تأثیر می‌گذارد. آنها که متأهلند از سمت همسر تحت فشارند و آنها که مجردند از سمت والدینشان. چون به نظر آنها مسابقات ما فایده‌ای ندارد و فقط هزینه‌ها را باید متقبل شوند. ما در یک مسابقه مهم دو تا از بهترین بازیکنان خودرا از دست دادیم چون هزینه سفر نداشتند. خیلی ها به ما می گویند شرکت در مسابقات با هزینه خودمان دیوانگی است. می گویند برای هیچ و پوچ است. اما ما واقعاً با عشق بسکتبال بازی می کنیم.

*چه صحبتی با مسئولان دارید؟

من فقط چند سوال دارم. آیا این درست است که ما به خاطر زن بودنمان از عرصه های اجتماعی دور بمانیم؟ آیا درست است به دليل حفظ پوششمان و اینکه در تلویزیون مثل مردها نشان داده نمی شویم، کسی ما را حمایت نکند؟ ما حتی حقوق هم نمی خواهیم. فقط می‌خواهیم بخشی از هزینه های سفر را پشتیبانی کنند که از مسابقات به دليل مسائل مالی جا نمانیم.