پسران 4 برابر دختران لکنت زبان مي‌گيرند

بسياري از کودکان دچار لکنت زبان ناراحتي روانشناختي قابل ملاحظه‌اي را تحمل مي کنند و لکنت زبان زندگي روزمره بسياري از کودکان مبتلا را مختل مي‌کند.

به گزارش برنا، لکنت زبان اختلالي است که در جريان طبيعي کلام بر اثر رويدادهاي حرکتي و غيرارادي تکلم از بين مي‌رود. حوادث مختلفي در زمينه حرکات تکلم ممکن است سبب اختلال در فصاحت کلام شود.

لکنت زبان شامل يک يا چند مورد زير است:

- تکرار اصوات
- طولاني کردن
- وارد کردن اصوات اضافي
- مکث در بين کلمات
- جايگزيني مشهود کلمات براي اجتناب از وقفه و وقفه خاموش يا قابل شنيدن

بسياري از کودکان دچار لکنت زبان، ناراحتي روانشناختي قابل ملاحظه‌اي را تحمل مي‌کنند و لکنت زبان زندگي روزمره بسياري از کودکان مبتلا را مختل مي‌کند.

اين بيماري در جنس مذکر 3 تا 4 برابر بيشتر از جنس مونث است و در کودکان سنين پيش دبستاني و سنين مدرسه مبتلا، ميزان بروز اضطراب اجتماعي، امتناع از رفتن به مدرسه و ساير علايم اضطراب شايعتر است.

لکنت زبان معمولاً بين 18 ماهگي و 9 سالگي بروز مي کند و بين 2 تا 5/3 سال و 5 تا 7 سال دو اوج شيوع واضح است.

 لکنت زبان بطور ناگهاني شروع نمي‌شود و نوعاً طي يک دوره چند هفته يا چند ماهه با تکرار اصوات، کل کلمات اول عبارات يا کلمات طولاني بروز مي‌کند. با پيشرفت اختلال، تکرارها بيشتر و بيشتر مي‌شوند و سرانجام فرد در اکثر کلمات يا عبارات مهم دچار لکنت زبان پايدار مي شود.

در مراحل تدريجي لکنت زبان چهار مرحله پياپي شناسايي شده است.

1- طي دوران پيش دبستاني بروز مي کند. در ابتدا مشکل دوره اي بوده و به مدت چند ماه يا چند هفته در فواصل طولاني تکلم طبيعي ظاهر مي شود. درصد بالايي از از اين دوره هاي لکنت زبان بهبود مي يابند. در خلال اين مرحله کودک اکثراً هنگامي که ناراحت يا هيجان زده است مطالب زيادي براي گفتن دارد و يا تحت ديگر شرايط فشار ارتباطي دچار لکنت زبان مي شود.

2- معمولاً در سال هاي دبستان روي مي دهد. اين اختلال مزمن بوده و فواصل تکلم طبيعي اگر هم وجود داشته محدود است. کودکان مبتلا از مشکلات تکلمي خود آگاه بوده و خود را الکن مي دانند.

3- معمولاً پس از ين 8 سالگي تا دوران بزرگسالي بروز مي کند، اغلب اواخر دوران کودکي و اوايل نوجواني روي مي دهد. در خلال مرحله 3 لکنت زبان بيشتر در موقعيت هاي اختصاصي دادن درس، صحبت با افراد غريبه، خريد از مغازه و مکالمه تلفني به طور گذرا ايجاد مي شود.

4- نوعاً در اواخر نوجواني و دوره جواني.

درمان

 در درمان لکنت زبان دو نوع مداخله مجزا به کار رفته است. گفتار درماني مستقيم معمولاً در پي تعديل پاسخ لکنت و تغيير آن به گفتار سليس توسط گام هاي سيستماتيک و قواعد مکانيک گفتار است که فرد مي تواند آن ها را تمرين کند.

 نوع ديگر درمان معطوف به کاهش تنش و اضطراب در حين تکلم است. اين درمان ها شامل تمرينات تنفسي، فنون آرامسازي و گفتار درماني است که طي اين روش ها به کودک کمک مي شود سرعت تکلم را کند کرده و حجم گفتار را تعديل نمايد.

لکنت زبان معمولاً سيري درازمدت داشته و همراه با دوره هاي بهبود نسبي( به مدت چند هفته تا چند تا ماه) و دوره هاي تشديد است که دوره هاي تشديد اغلب وقتي بروز مي کند که فرد مبتلا براي برقراري ارتباط تحت فشار قرار دارد. 50 تا 80 درصد همه کودکان دچار لکنت ( بيشتر آن هايي که دچار لکنت زبان خفيف هستند) بطور خودبخود بهبود مي يابند.

نکته مهمي که در مورد کودکاني که مبتلا به لکنت زبان هستند تاثيرات منفي آن بر خودانگاره است. خانواده و محيط مدرسه مي تواند در اين امر بسيار تاثير گذار باشد.

آنچه خانواده ها بايد رعايت کنند ايجاد يک محيط عادي نسبت به لکنت زبان است و نبايد اين افراد زياد در محيط هاي هيجاني قرار بگيرند. وقتي اين افراد دچار لکنت مي شوند احساس آرامش را با کلام و حرکات به آن ها انتقال دهيد و در شنيدن پاسخ عجله نکنيد.

محبت و احترام دو مولفه مهم در ارتباط با اين افراد به خصوص در دوره کودکي است.