آقای حجتی کرمانی؛ قبیله‌گرایانه داوری نکنید!

چندی پیش حجت الاسلام حجتی کرمانی، طی نامه‏ای سرگشاده، علامه مصباح یزدی را به دلیل دفاع از دکتر احمدی نژاد سرزنش کرد، مقاله سایت «برهان» با عنوان «14 پرسش کلیدی از جناب حجتی کرمانی»، نامه سرگشاده دوم ایشان به علامه را در پی داشت، مقاله حاضر پاسخی به دومین نامه به قلم مهدی جمشیدی، پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی است.

1- این حقیر پس از مطالعه نامه نخست «حجت‌الاسلام والمسلمین حجتی کرمانی» به «آیت‌الله علامه مصباح» ـ که حدود یک ماه پیش انتشار یافت ـ بر آن شدم که به اقتضای احساس تعهد اسلامی و انقلابی نسبت به عالمی که مقام معظم رهبری ایشان را از نظر «علم»، «تقوا» و «بصیرت»، کم‌نظیر دانسته‌اند،[1] پاسخ اشکالات مطرح شده از جانب آقای حجتی کرمانی را بنگارم و در اختیار افکار عمومی قرار دهم.[2] آقای حجتی کرمانی، پاسخ یاد شده را ملاحظه کرده و در نوشته دوم خود که به تازگی منتشر شده است، درباره آن چنین نوشته‌اند:

«نمی‌توانم از آنچه در روزنامه «پرتو سخن» (تاریخ 5 /5/ 90) که به صاحب امتیازی مؤسسه تحت سرپرستی ایشان منتشر می‌شود، چشم‌پوشی کنم که نویسنده‌ای بی‌نام با لحنی تند و زننده ضمن ایراد اتهامات ناروا نسبت به دوست و برادر قدیمی ایشان، با القای شبهات بسیار، مطالبی مطرح کرده که تقریباً همگی خارج از موضوع نامه من است.»

آقای حجتی کرمانی! در این باره باید بگویم:

اول. مقصود شما از تعبیر «نویسنده‌ای بی‌نام» چیست؟! اگر نگارنده پاسخ به شما «چهره» و «شناخته‌شده» نیست، می­بایست در ابتدای کلام خود او را با به‌کارگیری این تعبیر «تحقیر» کنید و نوشته‌اش را درخور پاسخ‌گویی قلمداد نکنید؟! شما «من قال» را بر «ما قال» ترجیح می‌دهید؟! شما به جای ابطال «استدلال»های متعدد بنده، «شخصیت» مرا را نشانه رفته­اید؟! «اخلاق و فرهنگ اسلامی» چنین اقتضا و تجویزی دارد؟! قرآن کریم می­فرماید: «فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه».

دوم. اگر «لحن تند و زننده» نابه‌جاست؛ چرا شما در نامه نخست خود از زمین و آسمان گزاره به هم سنجاق کرده و در «سیاهنمایی مطلق از وضعیت اقتصاد و احوال اجتماع، فروگذار نکرده و در «مذمّت» و «تقبیح» تفکر و عملکرد علامه مصباح، قلم شدید و غلیظ فرسوده­اید؟! خداوند متعال در قرآن کریم می­فرماید: «لم تقولون ما لاتفعلون».

سوم. به‌جا نبود که به «طرح ادعا» بسنده نمی‌کردید و دست کم یکی از مصادیق «اتهام‌های ناروا»یی که از آن سخن می‌گویید و بنده را به نسبت دادن آن به خودتان متهم می­سازید، مطرح می‌کرید؟! به راستی شما از کدام «اتهام‌های‌ ناروا» سخن می‌گویید؟! نکند در ادبیات شما «حقیقت»، «اتهام‌های ناروا» نام گرفته است؟!

چهارم. جناب‌عالی در نوشته‌تان چنین مرقوم کرده‌اید:

«اگر ما هرگونه اظهارنظر و انتقاد را تخریب بدانیم، در حقیقت جایی برای تبادل ‌نظر و گفت‌وگو و مباحثه و مناظره سیاسی و علمی باقی نمی‌ماند.»

خب! پس چگونه است که «اظهارنظر و انتقاد» مستدل و منطقی مرا «توهین و افترا» خوانده‌اید (البته بی­آن‌که شاهدی در دست داشته باشید)؟!

پنجم. کدام بند یا عبارتی از نوشته بنده «خارج از موضوع» بوده است؟! از «طرح ادعا» تا «اثبات ادعا»، فرسنگ‌ها فاصله است. این ادعا را از راه «عرضه مصداق یا مصادیق»، اثبات نمایید.

2- آقای حجتی کرمانی! نگاشته­‌اید:

«ردّ و نفی مطلق و کامل عملکرد دولت‌های آقای هاشمی و آقای خاتمی بسیار غیرمنصفانه است.»

پاسخ این است که:

اول. هیچ عبارتی از نوشته بنده، دلالت بر «ردّ و نفی مطلق و کامل» دولت‌های یاد شده ندارد! پس این نقد شما سالبه به انتفاع موضوع است.

دوم. محل بحث و مراد من این بود که اغلب اشکالات و معایبی که شما به دولت‌های نهم و دهم نسبت می­دهید، بر فرض صحّت، در دولت‌های آقایان هاشمی و خاتمی - حتی با حجم و شدت بیشتری وجود داشته است. از سوی دیگر، این دولت بسیاری از نقاط ضعف و کاستی‌های بزرگ آنها را ندارد. بنده نوشته بودم: بر فرض که هر آنچه درباره ضعف، سستی و انحطاط دولت‌های نهم و دهم می‌گویید، صحیح و صواب باشد؛ اما آیا از این یافته، «برتری» شخصیت‌های مقبول شما ـ که آقایان هاشمی و خاتمی و سایر اصلاح‏طلبان هستند ـ به اثبات می‏رسد؟! شما کدام ضعف، انحراف و نقص را در «دولت احمدی نژاد» و در شخص او سراغ دارید که در «دولت سازندگی» و «دولت اصلاحات» نبوده باشد؟!

 حال پرسش این است که:

الف. چرا نقاط ضعف دولت‌های گذشته را نمی‌نگرید و از آنها دفاع می‌کنید؟!

ب. چرا نقاط قوّت دولت فعلی را به طور کلّی نادیده می‌گیرید؟!

آیا چنین قضاوتی، «منصافانه» و «عادلانه» است؟!

3- آقای حجتی کرمانی! نوشته‌اید:

«آیا روشی که شما در پیش گرفته‌اید و بر آتشی که آقای احمدی‌نژاد به‌خصوص در انتخابات 88 به ویژه در مناظره بسیار تلخ و غیراخلاقی، کبریت آن را زد، پیوسته بنزین می‌ریزید، «عبور از رهبری» را در خود نهان ندارد؟ من صریحاً عرض می‌کنم شما در این مسیر گام بر می‌دارید!»

باید گفت:

اول. «عبور از حاکمیت» همان طرحی نیست که در دولت اصلاحات کلید خورد؟! کمی تأمل کنید، شاید به خاطر آورید!

دوم. آن زمان هم همین اندازه احساس خطر کردید و به اصلاح‌طلبان هشدار دادید و نامه سرگشاده نوشتید؟!

سوم. بر فرض که سخن و شیوه آقای احمدی‌نژاد در مناظره تبلیغاتی، ناروا و ناصواب بوده باشد؛ آیا تنها ایشان متهم است؟! فراموش کرده‌اید در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری در سال 84، باند سیاسی آقای هاشمی و اصلاح‌طلبان، چه تبلیغات تخریبی و ضداخلاقی گسترده‌ای را بر ضد آقای احمدی‌نژاد آغاز کرده بودند؟! در تمام مدت استقرار دولت نهم، این آقای هاشمی نبود که در هر مجلس و محفل خصوصی و عمومی‌ای، بامناسبت یا بی‌مناسبت به دولت می‌تاخت و تمام توان خود را صرف تخریب و تحقیر دولت کرده بود؟! (و البته ایشان اکنون نیز چنین رویه‌ای دارد و تقریباً هر هفته، سخنانش در تضعیف و تخریب دولت، به تیتر اول یکی از روزنامه‌های اصلاح‌طلب تبدیل می‌شود!) نامزدهای مورد حمایت شما، چه نسبت‌هایی در تلویزیون به رئیس جمهور قانونی کشور دادند؟! چه کسی وی را «دروغگو» نام نهاد؟! این موارد، «بسیار تلخ» و «غیراخلاقی» نیست، اما سخن و شیوه آقای احمدی‌نژاد در مناظره تبلیغاتی، «بسیار تلخ» و «غیراخلاقی» است؟! چرا «جانبدارانه» قضاوت می‌کنید و تنها آن بخش از واقعیت را که می‌پسندید، «گزینش» می‌کنید؟!

چهارم. ما را متهم به «عبور از رهبری» کرده‌اید؟! ما به عنوان متهم، از شما «مطالبه دلیل» می‌کنیم؟! دعاوی بدون دلیل بیشتر به کار «عوام فریبی» می‌آید، نه یک بحث منطقی و مستند.

جالب است! شما «شدیدترین» و «تندترین» اتهام‌ها را به طرف مقابل خود نسبت می­دهید اما از آن سو، کوچک­ترین انتقادی را بر نمی‌تابید و بیدرنگ، «مظلوم‌نمایی» می‌کنید که «اتهام‌های ناروا به من نسبت دادید» و...!!

4- آقای حجتی کرمانی! چنین اظهارنظر کرده‌اید:

«من روحیه بسیجی ایشان [آقای احمدی‌نژاد] را قبول دارم ولی زنده کردن گفتمان امام و انقلاب توسط ایشان را قبول ندارم.»

بسیار خب! شما که مدعی ولایتمداری و اتحاد ملی پیرامون مقام معظم رهبری هستید، به تضاد سخن‌تان به فرمایش صریح ایشان دقت کنید:

«شعارهاى دولت‌های نهم و دهم شعارهایى بود و هست که این شعارها براى مردم مؤمن ما جاذبه دارد؛ مثلاً عدالتخواه یا استکبارستیزى یا ساده‌زیستى و مقابله با منش اشرافی‌گرى یا مقابله با ویژه‌خوارى و سوء استفاده از ارتباطات در مسائل اقتصادى و غیراقتصادى یا خدمت‌رسانى صادقانه. [...] علت اقبال مردم به دولت و به رئیس جمهور ـ چه در سال 84، چه در سال 88 ـ این شعارها بود. یعنى مردم به این شعارها دلبسته‌اند و نیاز به آنها و ضرورت آنها را احساس می‌کنند. از این شعارها دست برندارید. از جمله اساسى‌ترین شعارها، پایبندى به اصول و ارزش‌هایى بود که امام بزرگوار ما اینها را وارد جامعه کرد و مطرح کرد. [...] این را نباید از دست داد.»[3]

5- آقای حجتی کرمانی! اشکال کرده‌اید:  

«آقای مصباح و سایر کسانی که او را به قدرت رسانیدند، هم به او ستم کردند و هم به ملت و هم به نظام.[...] ایشان و امثال ایشان از اول مرتکب اشتباه شده‌اند چراکه به اقرار بسیاری از اصولگرایان، جریان انحرافی‌ها از اول و حتی پیش از روی کارآمدن احمدی‌نژاد یارغار او بوده‌اند.»

در اینجا چند مسأله وجود دارد:

اول. حمایت جناب علامه مصباح از آقای احمدی‌نژاد، در واقع، حمایت از «شعارهای اسلامی و انقلابی»ای بود که وی بر «زبان» خود جاری می‌ساخت و در «عمل»، در مدت سمت شهرداری، پایبندی خود را به آنها نشان داده بود؛ ساده‌زیستی، ارزشمداری، محروم‌نوازی، مبارزه با مفاسد اقتصادی، خدمت‌رسانی و نشاط کاری، ایستادگی در برابر زیاده‌خواهی‌های استکبار، اسلامگرایی، مردمی بودن و ... . این در حالی بود که سایر نامزدها به گمان این که در شریط اجتماعی جدید، شعارهای اسلامی و انقلابی جاذبه ندارد و کمکی به جلب آرای مردم نخواهد کرد، به شعارهای دیگری روی آوردند. از سوی دیگر، عملکرد آنها نیز در گذشته و در دوران مسئولیت‌هایشان، چنان درخشان و چشمگیر نبود که توجه و علاقه مردم را به آنها جلب نماید. کجای این منطق، مخدوش است؟!
 
حمایت جناب علامه مصباح از آقای احمدی‌نژاد، در واقع، حمایت از «شعارهای اسلامی و انقلابی»­ای بود که وی بر «زبان» خود جاری می‌ساخت و در «عمل»، در مدت سمت شهرداری، پای‌بندی خود را به آنها نشان داده بود.

دوم. چرا مقام معظم رهبری، مدتی پس از استقرار دولت نهم، تصریح کردند که من از این دولت، «حمایت خاص» می‌کنم؟! به چه دلیل، «حمایت خاص» ایشان نصیب دولت نهم شد نه دولت­های آقایان هاشمی و خاتمی؟!

«من از دولت حمایت می‌کنم، از همه دولت‌های بر سرکار و منتخب مردم حمایت کردم، بعد از این هم همین خواهد بود؛ از این دولت هم به طور خاص حمایت می‌کنم. این حمایت، بی‌دلیل و بی‌حساب ـ و ـ کتاب نیست، اولاً جایگاه دولت در نظام جمهوری اسلامی و در نظام سیاسی کشور ما جایگاه بسیار مهمی است، ثانیاً بیش‌ترین مسئولیت‌ها را دولت بر دوش دارد، بعد هم این جهت‌گیری‌های دینی و این ارزشگرایی انقلابی و اسلامی خیلی ارزش دارد؛ سختکوشی، تلاش فراوان، ارتباط با مردم، سفرهای استانی، جهتگیری عدالت‌ورزی مردمی، اینها خیلی قیمت دارد و من قدر این کارها را می‌دانم، من به خاطر این چیزها از دولت حمایت می‌کنم.»[4]

روشن است که «حمایت خاص» مقام معظم رهبری از دولت نهم ریشه در «امتیازهای بسیار برجسته و متمایز» این دولت داشت، نه «وجوه اشتراکش با دولت‌های پیشین» یا «نقاط ضعفش»!
 
«حمایت خاص» مقام معظم رهبری از دولت نهم ریشه در «امتیازهای بسیار برجسته و متمایز» این دولت داشت، نه «وجوه اشتراکش با دولت‌های پیشین» یا «نقاط ضعفش»!
 
سوم. از این گذشته، مگر ایشان در نماز جمعه تصریح نکردند که در مقایسه با نظرهای آقای هاشمی، نظرهای آقای احمدی‌نژاد به نظرهای ایشان «نزدیکتر» است:

«من البته در موارد متعددى با آقاى هاشمى اختلاف ‏نظر داریم، که طبیعى هم هست؛ ولى مردم نباید دچار توهم بشوند، چیز دیگرى فکر کنند. البته بین ایشان و بین آقاى رییس جمهور از همان انتخاب سال 84 تا امروز اختلاف ‏نظر بود، الان هم هست؛ هم در زمینه مسائل خارجى اختلاف ‏نظر دارند، هم در زمینه نحوه اجراى عدالت اجتماعى اختلاف‏ نظر دارند، هم در برخى مسایل فرهنگى اختلاف ‏نظر دارند؛ و نظر آقاى رییس جمهور به نظر بنده نزدیک‌تر است.»[5]

این نوع موضع‌گیری صریح ایشان، دلالت بر «ترجیح» و «فضیلت» ندارد؟!

پنجم. اشکالات نیروهای انقلابی و مذهبی نسبت به بحث مدیریت امام زمان(عجل‌الله‌تعالی) که آقای احمدی‏‏نژاد مطرح می‏کنند، عبارتند از:

الف. این عقیده صحیح است که این کشور به حضرت صاحب (عجل‌الله‌تعالی) تعلق دارد و ایشان نسبت به احوال و امور شیعیان خویش، اشراف کامل دارند و آنها را هدایت می‏کنند و به آن‌ها امداد می‏رسانند، اما نباید هر طرح و برنامه کوچک و بزرگ حکومتی را به آن حضرت نسبت داد و آن را مطابق نظر ایشان معرفی کرد.

ب. این که عده‌ای ادعای ارتباط مستقیم با امام زمان (عجل‌الله‌تعالی) نمایند و به همین دلیل، از ولی فقیه عبور کنند، عقیده‌ای کاملاً ناروا است و به هیچ رو مورد تأیید نمی‏باشد.

در دوره‌ای که اصلاح‌طلبان با احمدی ‏نژاد مخالفت می‏‌کردند (یعنی در مقطع پیش و پس از استقرار دولت نهم)، احمدی‌نژاد چنین مواضعی نداشت یا ابراز نمی‏کرد که لازم بوده باشد نیروهای متدین نسبت به آن موضع‌گیری کنند. این عقاید و تصورها؛ حدود دو سه سال است که از سوی او مطرح شده است. در همین مدت نیز، نیروهای انقلابی و متعهد، بارها و بارها، به وی در این باره انتقاد کرده‌‏اند و چنین پنداشته‌‏هایی را رد کرده‌‏اند. بنابراین، مخالفت اصلاح‌طلبان با مقوله عنایت حضرت صاحب (عجل‌الله‌تعالی) بر نظام اسلامی، ریشه در اغراض خاص سیاسی داشته است.

ششم. در گذشته اصلاح‌طلبان هرگونه «نگاه و فعالیت مذهبی» احمدی‌نژاد را دلیلی بر «خرافاتی بودن» او می‌دانستند، در حالی که این رویکرد صحیح نبود. آنها تمام «اشارات و تعبیرات مذهبی» وی را به تمسخر گرفته و آنها را نافی «عقلانیت مدیریتی» قلمداد می‌کردند! آیا چنین رویه‌ای روا بوده است؟! آیا باید توسل به حضرت ولی عصر (عجل‌الله‌تعالی) و انگاره‌های دیگری از این دست را «اموری خرافی» دانست؟! آیا نام بردن از حضرت ولی عصر (عجل‌الله‌تعالی) در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد، مصداق «خرافی‌گری» است، در حالی که این اقدام مورد تأیید و تجلیل علما قرار گرفت؟! حقیقت این است که اصلاح‌طلبان در مقایسه با «طرز تلقی سکولار و مادّی» خود، دین­مداری احمدی­نژاد را «خرافی‌گری» معنا می‌کنند!
 
اصلاح‌طلبان هرگونه «نگاه و فعالیت مذهبی» احمدی‌نژاد را دلیلی بر «خرافاتی بودن» او می‌دانستند. آنها تمام «اشارات و تعبیرات مذهبی» وی را به تمسخر گرفته و آنها را نافی «عقلانیت مدیریتی» قلمداد می‌کردند! آیا نام بردن از حضرت ولی عصر (عجل‌الله‌تعالی) در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد، مصداق «خرافی‌گری» است؟! حقیقت این است که اصلاح‌طلبان در مقایسه با «طرز تلقی سکولار و مادّی» خود، دین­مداری احمدی­نژاد را «خرافی­گری» معنا می­کنند!

هفتم. بسیاری از آن‌چه که اصلاح‌طلبان به احمدی‌نژاد نسبت می‌دانند، «نسبت‌هایی غیر واقعی» بوده است. به عنوان مثال، آنها در برخی محافل و مطبوعات خود شایعه کرده بودند که احمدی­نژاد «یک صندلی» را در هیأت دولت برای حضرت ولی عصر (عجل‌الله‌تعالی) خالی نهاده است، در حالی که به زودی روشن شد آن صندلی متعلق به حجت‌الاسلام والمسلمین آقاتهرانی ـ معلم اخلاق دولت ـ است که غالباً نمی‌تواند در جلسات هیأت دولت شرکت کند و از این رو، صندلی‌اش خالی می‌ماند!!! نمی‌توان هر آن‌چه را که اصلاح‌طلبان به احمدی­نژاد نسبت می­دهند کورکورانه پذیرفت، آن هم با توجه به این واقعیت که آنها درگیر یک «جدال جناحی» و «غرض‌ورزی سیاسی» تمام عیار با احمدی‌نژاد بودند و هستند!

هشتم. برخلاف ادعای اصلاح‌طلبان، مقام معظم رهبری و نیروهای انقلابی در گذشته، اتهام رمالی و خرافی­گری را نسبت به «شخص احمدی‌نژاد» و «کلیّت دولت» انکار کرده‌اند و نه برخی اطرافیان او ـ «جریان انحرافی». به عنوان مثال، آنچه مقام معظم رهبری در این باره در خطبه‌های نماز جمعه 29 خرداد سال 88 فرموده‌اند ناظر بر خرافاتی و رمال نبودن «شخص احمدی‌نژاد» است، نه برخی «اطرفیان وی»:

«صریح‌ترین اهانت‌ها به رئیس جمهورِ قانونى کشور شد. حتى از دو سه ماه قبل از مناظرات هم این سخنرانى‏ها را براى من مى‏آوردند و من می‌دیدم یا گاه مى‏شنیدم؛ تهمت‌هایى زدند، حرف­هایى گفتند؛ به کى؟ به کسى که رئیس جمهور قانونى کشور است، متکى به آرای مردم است. نسبت­هاى خلاف دادند، رئیس جمهور مملکت را که مورد اعتماد مردم است، به دروغ‏گویى متهم کردند! این‌ها خوب است؟ کارنامه‏هاى جعلى براى دولت درست کردند، این‌جا آن‌جا پخش کردند که ما که در جریان امور هستیم، مى‏بینیم می‌دانیم که اینها خلاف واقع است؛ فحاشى کردند؛ رئیس جمهور را خرافاتى، رمال، از این نسبت‏هاى خجالت‏آور دادند؛ اخلاق و قانون و انصاف را زیر پا گذاشتند.»[6]

نهم. آیا به واقع میان «احمدی­ن‍ژاد سال 84» با «احمدی‌نژاد سال 88»، تفاوتی وجود ندارد؟! همین «تفاوت قابل ملاحظه» نشان می‌دهد که او «تغییر» کرده و از آغاز، چنین نبوده است. به عبارت دیگر، محاسن و فضیلت­های انسان ـ البته به جز انبیای اله و حضرات معصومین (علیه‌السلام) ـ از نظر زمانی، «نسبی» است؛ یعنی ممکن است فردی در یک زمان (مثلاً زمان الف) دارای محاسن و فضیلت‌هایی باشد و سپس (مثلاً در زمان ب) همه یا بخشی از آنها را از دست بدهد و افول کند. ملاک انتخاب یک فرد در مقطع زمانی (الف)، شرایط و ویژگی‏های او در «همین زمان» است و نه «زمان‌های دیگر»، به تعبیر امام راحل، «میزان، حال فعلی افراد است.» از سوی دیگر، ممکن است یک فرد با وجود از دست دادن پاره­ای از صفات شایسته‌اش، هم‌چنان در مقایسه با دیگر افراد (در اینجا نامزدهای انتخاباتی مورد نظر است)، اصلح و ارجح باشد. در مورد آقای احمدی‌ن‍ژاد، این حکم صادق است؛ یعنی اگرچه اکنون ایشان در پاره­ای از خصایص فکری‌اش ـ در مقایسه با سال 1384 ـ دچار تغییر و دگرگونی شده، اما هم‌نان نسبت به همه رقبای پیشین خود، «ترجیح» دارد و «اصلح» به شمار می‌آید. ما به هیچ رو از انتخاب خود پشیمان نیستم و بر صحّت و حقانیّت رفتار سیاسی خود ـ هم در سال 84 و هم در سال 88 ـ سخت پای می‌فشاریم.

آقای حجتی کرمانی! نامزدهای اصلاح‌طلب، هنوز به قدرت دست نیافته و صرفاً در مقام یک نامزد انتخاباتی، ماهیت آلوده خود را نشان دادند و آشکار کردند که به «حکم ولی فقیه» و «قانون» و «رأی مردم»، کوچک­ترین اعتنایی ندارند! به راستی چه فاجعه‌ای رخ می‌داد اگر این افراد پرمدعا و افسارگسیخته و خود رأی، به ریاست جمهوری دست می‌یافتند!

دهم. این مطلب صحیح است که اکنون احمدی­نژاد خود را به جریان انحرافی گره زده و تمام قد از آن دفاع می‌کند، ولی این به معنی «هم‌طینتی» این دو نیست. تفاوت بین احمدی­نژاد و جریان انحرافی این است که احمدی­نژاد «خودی»، «اغفال شده» و «خوش­طینت» است و جریان انحرافی، «غیرخودی»، «اغفال‌گر» و «بدطینت».

یازدهم. باز هم ناگزیرم فهرستی از مفاسد و انحرافات دولت‌های پیشین را ـ که ظاهراً آقای حجتی کرمانی علاقه نداشته‌اند به آنها فکر کنند! ـ بیان کنم تا در مجموع سنجیده شود که کدام شخص و دولت، «اصلح» است. بنده نوشته بودم: فراموش کرده‌اید که مردم طمع تلخ «تورم 50 درصدی» را در دولت هاشمی چشیده‌اند! «برخوردهای آمرانه و تحکّم‌آمیز» مدیران عالی و میانی دولت سازندگی را با مردم به یاد ندارید که سبب‌ساز شکلگیری شکاف دولت و ملت در انقلاب شد؟! «اشرافیت»، «ثروت‌اندوزی» و «مسابقه رفاه‌طلبی» میان مسئولین در چه دولتی پا گرفت؟! «کرباسچی» و پدیده‏های دیگر از این دست در چه دولتی رشد کردند و ننگ «فساد اقتصادی» را به پیشانی نظام اسلامی چسباندند؟! آیا امروز رییس دولت سازندگی نیست که از «زمینی بودن ولایت فقیه»، «ضرورت شورایی کردن رهبری»، «بی­اعتمادی مردم به نظام» و ... سخن می‌گوید؟!

از دولت خاتمی و اصلاح‏طلبان بگویم. آیا مشاور عالی خاتمی از «واتیکانیزه کردن ولایت فقیه» سخن نگفت؟ آیا روزنامه‏نگار اصلاح‏طلب مدعی نشد که باید امام خمینی (ره) را به «موزه تاریخ» سپرد؟ آیا امام حسین (علیه‌السلام) در روزنامه‏های زنجیردار به «خشونت‏گرایی» متهم نگردید؟! آیا فعالان فکری اصلاح طلب، آشکارا از «سکولاریسم» سخن نمی‏گفتند؟! «ولنگاری اخلاقی» و «آزادی اباحی‏گرانه» به دست وزیر ارشاد وقت (عطا الله مهاجرانی) پایه‌گذاری نشد؟! «فتح سنگر به سنگر»، «فشار از بالا، چانه زنی از پایین»، «عبور از حاکمیت» و تاکتیک‏ها و شعارهای شرم‏آور دیگری از این دست در اتاق فرمان جریان اصلاحات طراحی نشدند؟!

«فرمان هشت ماده‏ای مقام معظم رهبری در زمینه مبارزه با مفاسد اقتصادی» در زمان چه دولتی صادر شد؟! اگر مفاسدی در سطح مسئولان و مدیران دولت‌های سازندگی و اصلاحات وجود نداشت و یا دست کم آنها خود در پی رفع فساد برمی‌آمدند، چه دلیلی برای «ورود مستقیم مقام معظم رهبری» به این عرصه وجود داشته است؟! آیا «ایران برای همه ایرانیان» و «جمهوری ایرانی»، صورتی دیگر از ملّی‏گرایی‌ای نیست که «اسفندیار رحیم مشایی» آن را در قالب «مکتب ایرانی» تبلیغ می‏کند؟!

«تحصن نمایندگان مجلس ششم» که یک چالش سیاسی برای نظام اسلامی رقم زد را که فراموش نکرده‏اید؟! دکتر احمدی‏نژاد را به دیکتاتوری متهم می‏کنید، محتوای «لوایح دوقلوی خاتمی» را نیز مطالعه کنید تا دریابید «دیکتاتوری شخص رییس جمهور» در چه زمانی مطرح شد و خاتمی چگونه قصد داشت کلّیت نظام و حکومت را به تصرّف خود درآورد! دوست دارید از چندین نفر از «مدیران و فعالان سیاسی اصلاح طلب» نام ببرم که امروزه رسماً به «سرویس‌های سیاسی آمریکا و انگلیس» پیوسته‌اند و آشکارا و بی‏پروا، «ضد انقلاب» و «اپوزیسیون» خارج از کشور را در آغوش دارند؟!
«عطاءالله مهاجرانی» ـ وزیر ارشاد دولت اصلاحات ـ به طور رسمی در «شبکه تلویزیونی بی‏بی‏سی» حضور می‏یابد و «انقلاب و نظام اسلامی» را به چالش می‏کشد! بدگویی از انقلاب و ارزش­ها، آن هم در خانه «دیرینه­ترین و خبیث­ترین دشمنان»؟!

«فریبا داوودی مهاجر» ـ مشاور دولت اصلاحات ـ در جلوی دوربین «تلویزیون صدای آمریکا»، «کشف حجاب» کرده است! این است معنی «تقیّد اصلاح‌طلبان به احکام اسلام»؟! در قرائت جدید و متفاوت اصلاح‌طلبان از اسلام، حجاب اسلامی هم دیگر جایی ندارد؟! شنیده‌اید که «رجبعلی مزروعی» ـ نماینده اصلاح‌طلب مجلس ششم ـنیز از کشور گریخته است؟! او چه نقشی در فتنه سال 88 داشته که از چنگ قانون و عدالت متواری شده است؟!

راستی، به نظر شما آیا احمدی‏نژاد بیشتر اهل «رفیق‌بازی» و «قبیله‌گرایی سیاسی» است یا آن رییس جمهور سابقی که حتی اجازه نمی‏دهد «فرزندش» از «لندن» به ایران سفر کند و در «دادگاه نظام اسلامی» حاضر شود؟! مگر در فتنه سال 1388، در خانه‏های تیمی «قیطریه»، «فاطمی» و «سایت جمهوریت» چه می‏گذشته است؟! نکند از «شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت» که در اختیار همین آقازاده بوده، در راستای «اهداف براندازانه» بر ضد نظام اسلامی استفاده شده است؟! آیا دختر احمدی‌نژاد بارها و بارها در جریان آشوب‌های خیابانی فتنه سال 88 در کنار «منافقان»، «سلطنت‌طلب‌ها»، «بهایی‌ها» و «سکولارها» دستگیر شد یا دختر رئیس جمهور یاد شده؟! آیا اعتراف‌های متهمان فتنه سال 1388 ـ از قبیل «حجاریان»، «عطریان‏فر» و «ابطحی» و ... ـ در دادگاه نشانگر «انحطاط جریان اصلاحات» نبود؟! در حالی که آنها خود به اشتباهاتشان، اذعان عمومی و صریح داشته­اند، شما بر حقانیت جریان اصلاحات پای می‌فشرید؟!

------------------------------------
پی نوشت ها:
 
[1]. رهبر معظم انقلاب اسلامی در یکی از آخرین سفرهای غیر رسمی خود به شهر مقدس قم در اسفند ماه سال 1389 که با هدف بازدید از بزرگان و علما صورت گرفته است، با حضور در منزل علامه مصباح، نزدیک به سی دقیقه با ایشان و خانواده وی به گفت‌وگو پرداختند. در این‌جا به منظور رعایت اختصار، تنها به نقل بخشی از همین فرمایشات اخیر ایشان درباره علامه مصباح اکتفا می­کنیم تا میزان «ولایتمداری» و «حق‌گرایی» اصلاح‌طلبانی از قبیل آقای حجتی کرمانی، بیشتر آشکار گردد:

«بنده هم به سهم خودم قدر آقای مصباح را می‌دانم. واقعاً می‌دانم که ایشان در کشور و برای اسلام چه وزنه‌ای هستند و حقاً و انصافاً ما امروز نظیر ایشان را ـ حالا به این تعبیر بگوییم ـ خیلی نادر، نظیر آقای مصباح ممکن است وجود داشته باشد؛ با این وزانت علمی و عمق علمی و احاطه و وسعت و با این آگاه و بینش و صفا. این سه جهت در ایشان جمع است؛ هم علم، هم بصیرت به معنای حقیقی کلمه و هم صفا. این سه تا با هم در وجود ایشان خیلی ارزشمند است. خداوند متعال انشاء ‌الله وجود ایشان را برای ما و انقلاب محفوظ بدارد و وجود ایشان را سالم بدارد تا همه بتوانند از برکات ایشان استفاده نمایند.»

(نگاه کنید به: «در تازه‌ترین دیدار امام خامنه‌ای و آیت‌الله مصباح چه گذشت؟»، هفته­نامه پرتو سخن، سال دوازدهم، شماره 567، 4 اسفند 89، ص1.)

[2]. نگاه کنید به: مهدی جمشیدی؛ «چهارده پرسش کلیدی از آقای حجتی­کرمانی»؛ سایت برهان / و: هفته­نامه پرتو سخن؛ شماره 587؛ 90/05/05، در:

http://www.partosokhan.ir/page.asp?Number=587&Category=375#181910

[3]. نگاه کنید به: بیانات مقام معظم رهبری در دیدار رییس‌جمهور و اعضای هیأتدولت در تاریخ1390/06/06، برگرفته از:

http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=8514

[4]. نگاه کنید به: بیانات مقام معظم رهبری در مشهد مقدس در اول فروردین 86، برگرفته از:

http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=3025

[5]. بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه‌های نماز جمعه تهران در تاریخ 1388/03/29. برگرفته از:

http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=5613

[6]. بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه های نماز جمعه تهران در تاریخ 1388/03/29. برگرفته از:

http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=5613#              
 
منبع: برهان