سرنگ را از کیسههای پلاستیکی حذف کنید
چند نفر از ما تهران نشینان وقتی فروشندهای کالایی را که فروخته و در کیسه پلاستیکی غیربهداشتی به دست ما میدهد، اعتراض و از او خواهش میکنیم آن را عوض کند؟ از فروشنده هم که میپرسیم چرا این کیسهها را میآورد با خنده مخصوصی میگوید: تک و توکی به این کار اعتراض میکنند.
اکثراً هیچ اطلاعی از تفاوت کیسههای سیاه و سفید یا بهداشتی و غیربهداشتی ندارند. باورش سخت است که در چنین روزگاری با وجود این همه رسانه و تبلیغات محیطی هنوز هم خانوادههایی پیدا شوند که درباره بهداشت کیسههای حمل کالا اطلاع نداشته باشند.
همینطور باور این موضوع هم سخت است که عدهای در زیرپله یا زیرزمین یا حتی درکارگاههای غیربهداشتی کف خاکی کیسههای خون، سرنگ تزریق دارو و ست سرم را ذوب و پس از قالبگیری و کارهای دیگر به مواد اولیه کیسههای پلاستیکی تبدیل کنند. البته این محصول فقط یک شستوشوی ظاهری داده شده است.
این درحالی است که استفاده از کیسههای پلاستیکی امری رایج و مداوم در میان مردم است چرا که همه مردم روزانه با این کیسهها سرو کار دارند و اگر از کالاهایی مثل پوشاک و ابزارآلات بگذریم، حجم زیادی از خرید مردم به خوراکیها و اقلام بهداشتی اختصاص دارد که نباید غیربهداشتی بودن این کیسهها را در بستهبندی آنها نادیده گرفت.
وجود واحدهای زیرپلهای بازیافت و خطراتی که از جانب آنها سلامت مردم را تهدید میکند یک واقعیت در شهر تهران است و عیب بزرگ واحدهای بازیافت زیرپلهای در این است که در آنها فرآیند میکروبزدایی و ضدعفونی کردن انجام نمیشود، در نتیجه کیسههایی به دست میآید که بشدت آلوده است و در نخستین تماس با پوست فرد، میکروب را انتقال میدهد.
به گفته کارشناسان از لحاظ فناوری ما در زمینه تولید ظروف پلاستیکی یا یکبارمصرف و نیز پلاستیکهای کیسه خودکفا شدهایم وگرنه در سالهای گذشته ما این محصولات را از کشورهای مختلف مثل کره، عربستان و هلند وارد میکردیم.
این محصول البته قابلیت اختلاط با ظروف «پلیاتیلنهای دنسیتی» را هم دارد که در تولید تشت و لگن و دیگر ظروف پلاستیکی استفاده میشود. اگر مواد اولیه برای تولید این محصولات نو باشد، ظروفی که از این مواد به دست میآید به صورت شفاف و عاری از هر نقطه سیاه و کدری خواهد بود. بنابراین باید بدانیم محصولاتی که این ویژگیها را ندارند، بطور حتم از مواد اولیه کهنه تولید شدهاند.
البته استفاده از مواد اولیه بازیافتی در تولید محصولات پلاستیکی به خودی خود مشکلی ندارد، اما مسئله اصلی کیفیت و بهداشت این مواد است، چرا که هماکنون بخش اعظمی از این مواد اولیه به صورت غیراستاندارد و زیرپلهای تولید میشود، در حالی که کارشناسان تأکید میکنند محصولات بازیافتی که قرار است در تولید محصولات جدید استفاده شوند باید مهر تأییدیه محصولات بازیافتی را داشته باشد و مراحل بازیافت را به صورت کاملاً بهداشتی و استاندارد طی کند. معمولاً محصولاتی که این مهر تأییدیه را دارند نسبت به محصولات دیگر پررنگتر است و هیچ لکهای ندارد.
علاوه بر این به دلیل کاهش مصرف انرژی، درجه ذوب کردن مواد اولیه هم در این کارگاهها بسیار پائینتر از حد استاندارد و در حدود 120 درجه نگه داشته میشود که قادر نیست میکروبها را نابود کند، در حالی که پلیمر معمولاً در 200سانتیگراد ذوب میشود و فقط در این صورت است که همه میکروبهای آن از بین میرود.
اکنون معلوم نیست چند درصد از کیسههای پلاستیکی موجود در بازار به طریق استاندارد و بهداشتی تولید میشود و چنددرصد دیگر از واحدهای زیر پلهای سر درمیآورد اما اگر در مراکز خرید پرجمعیت و پرگذر به کیسههای پلاستیکی مغازهها دقت کنیم، وفور استفاده از کیسههای غیر بهداشتی را میتوان دید ازجمله حوالی میدان انقلاب.
از سوی دیگر نبود نظارت درست بر دفع زبالههای بیمارستانی و نیز نبود سیستمهای دفع یا سوزاندن صحیح این زبالهها در مراکز درمانی موجب رها شدن این زبالهها در معابر و دزدیده شدنش توسط زباله دزدان میشود و نهایتاً این زبالهها از واحدهای بازیافت غیربهداشتی سر در میآورد.
هنوز هیچ نظارت مستقیم و صحیحی بر تولید این واحدهای بازیافتی وجود ندارد و با توجه به فعالیت و سوددهی این واحدهای زیرپلهای، تولیدکنندگان واقعی که تحت نظارت کار میکنند ضرر و زیان زیادی میبینند، چراکه قیمت محصولات تمام شده آنها گران است و قابلیت رقابت با محصولات ارزان این واحدها را ندارد.
کارشناسان میگویند که محصولات پلیمری تا چهل بار قابلیت بازیافت را دارند و پس از چهل بار میتوان با افزودن مواد خاصی کیفیت مواد اولیه را ارتقا داد اما فارغ از کیفیت، بهداشتی و عاری از میکروب بودن است که در تولید همه انواع این محصولات باید رعایت شود.
تولید این محصولات سه مرحله دارد: مرحله نخست تهیه مواد اولیه است. از آنجا که رقابت زیادی بر سر قیمت است، تولیدکنندگان واحدهای زیرپلهای سعی میکنند مواد اولیه را ارزانتر به دست آورند، بنابراین به کیفیت مواد توجهی نمیکنند.
مرحله دوم تولید طاقه نایلون است که عمدتاً در واحدهای کارگاهی تأیید نشده تولید میشود، چون محیط این کارگاهها حتماً باید رفع آلودگی شده باشد بویژه اینکه اگر قرار باشد در بستهبندی موادغذایی استفاده شود مرحله سوم نیز به دوخت این کیسهها برمیگردد که باید حتماً تحت نظارت سازمانهای بهداشتی باشد اما متأسفانه بسیاری از این کیسهها از طریق بهداشتی تولید نمیشود و این را میتوان از وفور این کیسهها در دست مشتریان دریافت.
شبکه ایران
