جزییات زندانهاي سري آمريكا در عراق
نماينده سنديكاي اسرا و زندانيان سياسي عراق آورده است كه از جمله شكنجههاي اعمال شده بر روي زندانيان عراقي مي توان به تجاوز جنسي، تكه تكه كردن اعضاي بدن توسط ارههاي برقي، ريختن اسيد بر بدن، سوراخ كردن بدن با دريل، كشيدن ناخنها، درآرودن چشمها و... اشاره كرد.
به گزارش فارس به نقل از پايگاه اطلاع رساني "العراق نيوز "، طي كنفرانسي كه در سال 2008 كميته بين المللي مبارزه با انزوا با همكاري دانشگاه آزاد بروكسل در پايتخت بلژيك برگزار نمود، پرده از آمار و ارقام وحشتناكي برداشته شد كه بيانگر اوضاع بسيار اسفبار انساني زندانيان عراقي، بويژه زندانياني زندانهاي آمريكايي بود.
* گزارش سازمان "هيومن رايتس واچ " از تعداد زندانيان عراقي در بازداشتگاههاي آمريكايي
همچنين سازمان "هيومن رايتس ووچ " در گزارش ساليانه خود در سال 2008 تاكيد كرد كه اشغالگران آمريكايي 25 هزار عراقي را بدون تفيهم اتهام يا حكم قضايي يا معرفي به دادگاه در زندانها و بازداشتگاههاي خود نگهداري ميكنند.
* تاييد گزارش فوق توسط هيئت اعزامي سازمان ملل متحد به عراق
دوازدهمين گزارش هيئت اعزامي سازمان ملل متحد به عراق درباره شرايط و اوضاع حقوق بشر در اين كشور نيز با تفاوتهاي اندك به اين نكته اشاره ميكند كه تعداد زندانيان عراقي به 38 هزار نفر ميرسد كه حدود 18 هزار نفر آنها در بازداشتگاههاي نيروهاي اشغالگر آمريكايي زنداني شدهاند.
* گزارش صليب سرخ جهاني: 60 هزار زنداني در عراق
درحالي كه بر اساس گزارش هيئت صليب سرخ جهاني در عراق كه در اكتبر سال 2007 به آن اجازه داده شد، از زندانهاي عراق ديدن كند، بيش از 60 هزار زنداني چه در زندانهاي عراق و چه در بازداشتگاهها و زندانهاي نيروهاي آمريكايي در عراق وجود دارد كه در شرايطي بسيار سخت و بد نگهداري ميشوند.
* تقسيم بندي زندانيان عراقي توسط اسغالگران آمريكايي
اما نيروهاي آمريكايي زندانيان خود را در عراق به چهار دسته تقسيم ميكردند:
يك: گروهي كه توسط ارتش آمريكا و طي عمليات نظامي 20 مارس تا 9 آوريل 2003 بازداشت يا به اسارت گرفته شدند.
دو: گروهي كه پس از اشغال بغداد و براساس ليست منتشره توسط ارتش آمريكا بازداشت يا به اسارت گرفته شدند و به "ليست سياه " معروف بوده و 55 نفر را دربرميگيرد و در راس آنها صدام حسين، ديكتاتور عراق قرار داشت.
سه: گروهي كه پس از اين تاريخ به اتهام مقاومت يا همكاري با مبارزان عراقي بازداشت شدند.
چهار: گروهي كه به دلايل مانند سرقت بازداشت شده و جرايم آنها سياسي نبوده است.
* اعمال انواع شكنجههاي ضد انساني عليه زندانيان عراقي
الياسري تاكيد ميكند: به اعتراف منابع رسمي آمريكايي و عراقي و گزارشهاي سازمانهاي داخلي و بين المللي مدافع حقوق بشر زندانيان عراقي در معرض انواع و اقسام شكنجههاي منع شده در قوانين حقوق بين الملل قرار ميگرفتند و اكثر آنها در زندانهايي نگهداري ميشدند كه ظرفيت پذيرش آنها را نداشت.
* نمونههايي از شكنجههاي اعمال شده
نماينده سنديكاي اسرا و زندانيان سياسي عراق در ادامه ميافزايد: از جمله شكنجههاي اعمال شده بر روي زندانيان عراقي جداسازي آنها از ديگران و سلول انفرادي، ضرب و شتم شديد، گرسنگي دادن، توهين و ناسزا، برهنه كردن، تجاوز جنسي و تعدي و ادرار بر روي زندانيان و وارد آوردن ضرباتي توسط سيمهاي لخت برق بر قسمتهاي حساس بدن، قرار دادن زندانيان در گرما و سرماي شديد و به مدتهاي طولاني، آويزان شدن از سقف، تكه تكه كردن اعضاي بدن توسط ارههاي برقي، ريختن اسيد بر بدن زندانيان از جمله صورت، سورخ كردن بدن زندانيان توسط دلر، كشيدن ناخنها، درآرودن چشمها از حدقه و شكنجههاي بسيار ديگر كه در وصف نميگنجد، اشاره كرد.
* "بوكا "، "كروبر " و "سوسه " مهمترين زندانهاي آمريكا در عراق
الياسري ميافزايد: آمريكاييها سه زندان بزرگ به نامهاي "بوكا " در شهر ام القصر در استان بصره در جنوب عراق و زندان "كروبر " در نزديكي فرودگاه بين المللي بغداد و زندان "سوسه " در استان سليمانيه در شمال غربي عراق را اداره ميكردند و زندان بوكا بزرگترين زندان آمريكايي در عراق بشمار ميآمد كه به گفته يكي از افسران بلند پايه آمريكايي تعداد زندانيان آن به 20 هزار نفر ميرسيد، درحالي كه برخي منابع تعداد زندانيان آن را فراتر از 20 هزار نفر ميدانستند و "وجدان ميخائيل " وزير وقت حقوق بشر عراق پس از بازديد از اين زندان تعداد زندانيان آن را حدود 18 هزار نفر تخمين زد.
* كمپها نوع ديگري از زندانهاي اشغالگران آمريكايي در عراق
غير از آن در عراق بازداشتگاههاي آمريكايي وجود داشت كه اردوگاهها يا كمپها ناميده ميشدند كه به گفته يك افسر آمريكايي بر اساس طايفهاي و عرقي تقسيم بندي شده بودند و تعداد آنها به 32 كمپ ميرسيد كه هريك از آنها 500 تا هزار زنداني را در خود جاي ميداد.
* ممانعت بازديد از زندانهاي به بهانههاي امنيتي
به گفته الياسري نكته مهم اينجاست كه نيروهاي آمريكايي به بهانهها و دستاويزهاي امنيتي مانع از ديدار سازمانهاي مدافع حقوق بشر محلي و بين المللي از بازداشتگاهها و زندانهاي خود ميشدند و اين موضوع درباره ديدار و ملاقات خانوادههاي زندانيان با زنداني خود نيز صدق ميكرد.
