"عادل فردوسی پور" را کم داریم!

"عادل فردوسي پور " در آخرين برنامه 90 در سال جاري که به يکي از جنجالي ترين برنامه ها تبديل شد و از نظر زماني رکورد نيز شکست، تا پيش از آغاز ليگ يازدهم فوتبال با همگان خداحافظي و متلکي نيز نثار برخي کرد و گفت که آنها چند صباحي مي توانند، دور از چشم 90 ، آسوده خاطر باشند و نفس راحتي بکشند.

به گزارش انتخاب؛  شايد " عادل " - که اين روزها دلمان براي تلخندهايش تنگ شده است- اگر تنها يک درصد گمان مي کرد، تيم ملي اميد اين گونه مشکوک و فضاحت بار حذف شود و مدعيان و نامدعيان در يک بازي " کي بود، کي بود، من نبودم " ، خودشان رابي گناه بدانند و انگشت اتهام را به سمت و سوي يکديگر نشانه روند، دستکم از مديران شبکه تقاضاي يک برنامه فوق العاده مي کرد تا طرفين ماجرا را رودررو بنشاند، کوچکي و بزرگي تقصيرها و شيطنت ها را بنماياند و مشت سياه کاران را در پيش چشم افکار عمومي باز کند.

در روزي که حتي " بهرام شفيع " ، خلاف عادت کرد و در برنامه ورزش و مردم به انتقاد تند و تيز زبان گشود و لبخند بر لبان " کفاشيان " رئيس هميشه خندان نيز ماسيد، جاي اين جوان لاغراندام و رک گو بسيارخالي بود تا دل و روده بحث را درآورد و تناقض گويي هاي مدعيان را رو کند.

هرچند دراين روزها هريک از رسانه ها به ابعاد ماجرا پرداختند، اما مي توان تصور کرد، شادماني و خرسندي برخي را که در نبود برنامه 90 با دمشان گردو مي شکنند، شايد از اين بابت که به گمان خودشان توانسته اند، به پيچ آخر تاريکخانه کردارشان بخزند و از نوري که رسانه به سوي آنها مي تاباند، بگريزند.

با اين همه، فراموش نکنيم، فوتبال و نيز ورزش ايران و فراتر از آن، جامعه ايراني به اين " نور تاباني " ها نياز دارد، چه باک اگر اين نور، چشم برخي را هم بزند، مهم آن دايره اي است که مي افروزد و آن گستره اي را که پيش پا روشن مي کند؛ دل مان به همين خوش است و نه بيش!

بهروز فرهمند