از دست فروشي تا قهرماني در المپيك

هنري سهودو از يك زندگي فقيرانه به قهرماني وزن 55 كيلوگرم كشتي آزاد المپيك رسيد تا ثابت کند در زندگي هيچ هدفي دست نيافتني نيست.

به گزارش ايسنا، هنري سهودو قهرمان 21 ساله وزن 55 كيلوگرم كشتي آزاد المپيک است؛ پسري كه از يك خانواده بسيار فقير به مدال طلاي المپيك رسيد. او فرزند يك خانواده مستضعف مكزيكي است كه به طور غير قانوني به آمريكا مهاجرت كردند و زندگي سختي داشتند.

«هنري» براي اين كه بتواند به تمرين كشتي برود در خيابان به دست فروشي و فروش «تاميل» (نوعي غذاي سنتي آمريكا مانند سمبوسه) مي‌پرداخت و از اين راه هزينه كشتي گرفتن خود را تامين مي‌كرد. مادر «هنري» به تنهايي و با دست مزد ناچيز كلفتي شش فرزندش را بزرگ كرد.

وقتي «هنري» چهار ساله بود، پدر و مادرش از هم جدا مي‌شوند و آنها ابتدا به نيومكزيكو و سپس فينيكس نقل مكان مي‌كنند. او تا 17 سالگي با دو خواهر و برادر خود بر روي يك تخت مي‌خوابيد و شرايط بهتري در خانه‌شان وجود نداشت.

آلونزو برادر هنري مي‌گويد: «ما عادت داشتيم كه بر روي تخت با بالش با يكديگر جنگ مي‌كرديم. مانند گلاديا تورها شده بوديم.»

اما به زودي اين جنگ و مبارزه به سالن ورزش كشيده شد، زماني كه هنري و برادر بزرگترش آنجل ستاره‌هاي تيم كشتي دبيرستان خود شدند. زماني كه آنجل به كمپ تمريني كلورادو اسپرينگز راه يافت، هنري هم به عنوان يك ستاره تيم جوانان دنباله روي وي شد.

هنري مي‌گويد: « حالا ما هر كدام يك تخت داشتيم اما، تنها بوديم.»

پدر هنري پس از مدت‌ها گرفتاري در دام مواد مخدر،‌ در مكزيكوسيتي در گذشت و فرزندانش نتوانستند در مراسم در گذشت وي شركت كنند.

تري براندز مربي تيم ملي آمريكا مي‌گويد: «او مي‌توانست الان در زندان باشد يا به يك مواد فروش تبديل شود. او مي‌توانست خيلي چيزهاي ديگر باشد.»

اما، قهرماني المپيک؟؟

آنجل در اين رابطه مي‌گويد:«جز خودمان هيچ كس باورمان نمي‌كرد.»

هنري سهودو كه اولين قهرمان‌اش را در 17 سالگي جشن گرفت، درسن بيست سالگي عضو تيم ملي آمريكا شد اما، در مسابقات جهاني 2007 در دور اول مغلوب شد. (وي به تقي داداشي باخت) گرچه اين شكست او را ناراحت و غمگين كرد اما،‌ نااميد نشد و براي المپيک هم دوباره ملي پوش شد.

در طول مسابقه فينال برادر و دوستانش يك لحظه‌ آرام و قرار نداشتند و "هنري كوچك" را ترغيب به حمله مي‌كردند. در ثانيه‌هاي پاياني هنري امتياز از دست مي‌دهد و عقب مي‌افتد، اما سريعا بر مي‌خيزد و با حمله‌اي برق آسا از ماتسوناگاي ژاپني امتياز مي‌گيرد تا قهرمان المپيك شود. با سوت پايان مسابقه، تنها اشك و فرياد در چهره هنري ديده مي‌شود.

مادر هنري به دليل نداشتن پاسپورت نتوانست به پكن برود اما، هنري پس از قهرماني در المپيك گفت: «اين مدال متعلق به مادرم است.»

سهودو روي تشک فرياد مي کشد و 21 سال زندگي خود را مرور كند؛ از دست فروشي يك پسر مهاجر غير قانوني تا قهرماني المپيك. حالا او و خانواده‌اش ديگر فقير نيستند.