ترمز تیم های صنعتی کشیده می شود؟!

سرویس ورزشی «تابناک» ـ قهرمانی سپاهان در لیگ دهم، تقریباً مسجل شد و اصفهانی ها بار دیگر جام قهرمانی را در خانه حفظ خواهند کرد. البته موضوع قهرمانی سپاهان، چندان هم غیر منتظره و پیش بینی ناشدنی نبود. اگر سری به آرشیو روزنامه ها و خبرگزاری ها بزنیم، می بینیم که بیشتر کارشناسان و فوتبال دوستان از مدت ها پیش، این قهرمانی را پیش بینی کرده بودند. اگر بخواهیم واقع بینانه به مسأله نگاه کنیم، باید بگوییم که اگر اتفاقی غیر از این می افتاد، همه اصول و قوانین نانوشته فوتبال زیر سوال می رفت.

اصولاً یک مجموعه برای موفقیت نیاز به چند عنصر اساسی دارد که البته برنامه ریزی در این میان، حرف اول را می زند؛ بنابراین، یک باشگاه فوتبال در گام نخست برای رسیدن به موفقیت، نیازمند هدفگذاری و برنامه ریزی برای رسیدن به آن هدف است و این هدف گرفتن و برنامه ریزی، نیازمند ثبات مدیریت است و ثبات مدیریت در میان باشگاه های فعال در لیگ ایران، تنها در سپاهان بوده و بس.

فولاد مبارکه سپاهان، تنها باشگاه حرفه ای ایران است که نزدیک به یک دهه از عمر مدیریتی مدیرانش می گذرد و توانسته است در مدت ده سال، گام به گام برنامه های مدون خود را اجرا کند و به هدف نهایی اش برسد و خلاصه آن که اگر ثبات مدیریت در دیگر باشگاه های حاضر در لیگ ایران بود امروز شاهد شرایطی به مراتب بهتر از این در دیگر باشگاه ها بودیم.

اکنون نیم نگاهی به پرسپولیس بیندازید؛ این باشگاه هنوز هم موقت اداره می شود و عنوان «سرپرست موقت»، همچنان جلوی نام حبیب کاشانی خودنمایی می کند.

حال این پرسش مطرح است؛ آیا مدیری که بدون هیچ پشتوانه و امنیت شغلی، اداره یک باشگاه به بزرگی پرسپولیس را عهده دار می شود، می تواند با تکیه بر برنامه ریزی اصولی و حساب شده و بلندمدت، باشگاه تحت امرش را هدایت کند؟

باید گفت، وقتی کاشانی و ... خوشان هم نمی دانند، هفته آینده در سمتشان باقی می مانند یا نه، چگونه می توانند برنامه ریزی درستی برای مجموعه شان داشته باشند؟

ولی در عین حال می بینیم که در یک دهه مدیریت مدیران سپاهان، تقریباً همه برنامه ها به مرحله بهره برداری رسید؛ از مدرسه فوتبال و تیم های پایه گرفته تا تیم بزرگسالان و حتی جذب مخاطب و هوادار در اصفهان و... .
و یا ذوب آهن؛ شاید ذوب آهن هم اگر همچنان با مدیرعامل پیشین خود ادامه داده بود و آذری هنوز بر مسند کار بود، امروز با پتانسیل و البته بودجه ای که داشت، شرایط متفاوتی را تجربه می کرد! اما عمر مدیریتی دلیلی در این تیم، به سه سال هم نمی رسد و این موضوع شاید تنها تفاوت میان ذوب آهن و سپاهان باشد و همین باعث می شود، ذوب آهن در رسیدن به مقصد نهایی متزلزل تر ظاهر شود؛ هرچند این عمر مدیریت (سه سال) نسبت به سرخابی ها چندان هم بد نیست!

استقلال هم که شرایطی مشابه پرسپولیس دارد و عملا قادر به برنامه ریزی طولانی مدت نبوده و نیست.

نکته بعد، مسأله بودجه است. هم اکنون تیم های صنعتی از لحاظ پول و سرمایه گذاری در میان تیم های حاضر در لیگ، حرف اول را می زنند و در میان دیگر تیم های صنعتی، سپاهان سرآمد است.

بنابراین، هنگامی که مشکلی به نام مشکل مالی وجود نداشته باشد، مشکل کمبود بازیکن هم حس نمی شود. تیم ها می توانند بهترین بازیکنان را آن هم به وفور و مجربترین کادر فنی داشته باشند و به دنبال آن، آرامش مطلق هم بر تیم حکمفرما می شود. وقتی دغدغه چک های برگشتی و طلب بازیکنان در میان نباشد، بازیکن با آسودگی خاطر پا به میدان مسابقه می گذارد و تنها به موفقیت می اندیشد؛ نه درگیری میان بازیکن و مسئولین پیش می آید و نه کم کاری و اعتصاب بهمان بازیکنان بابت طلب هایشان تیتر روزنامه ها می شود و خلاصه پول که باشد، حاشیه نیز خود به خود کم می شود.

امسال سپاهان آنقدر بازیکن داشت که می توانست در هر مسابقه، یک ترکیب جدید به میدان بفرستد و خستگی بابت فشردگی بازی های لیگ و لیگ قهرمانان و... در میان بازیکنان سپاهان مفهومی نداشت و درست در زمانی که این فشردگی برای رقبا مشکل ساز شد، سپاهان با تکیه بر نیمکت سرشارش سر پا ماند و سرانجام هم جام قهرمانی را به هوادارانش هدیه داد.

این روزها خبرهایی به گوش می رسد، مبنی بر کاهش شدید بودجه تیم های صنعتی در فصل آینده. اکنون باید نشست و منتظر ماند که آیا وقتی تیم هایی همچون سپاهان در فصل آینده در شرایط مشابه با سایر تیم ها قرار بگیرند، می توانند همچنان یکه تازی کنند یا آنها هم وقتی کفگیرشان ته دیگ بخورد، معنی کمبودها را بفهمند و مجبور شوند با سیلی صورتشان را سرخ نگه دارند و به گفته ای، ترمزشان کشیده می شود؟!
 
حال با این همه گمان نمی کنید، اگر سپاهان قهرمان نمی شد، جای حرف بود و اصول فوتبال زیر سوال می رفت؟!


آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید.