محبوب ترين «دروغ» دنيا!
1 - گزارش شده است که مراسم اهداي جايزه محبوب ترين بازيکن سال جهان، اواخر ارديبهشت ماه سال جاري در اسپانيا برگزار مي شود و ظاهراً فرهاد مجيدي که چندي پيش در يک نظرسنجي اينترنتي و در رقابتي تنگاتنگ با کريم باقري(! ) اين عنوان را به دست آورد، جايزه اش را از دست مسؤولان کميته آمار و ارقام جهاني فوتبال دريافت خواهد کرد. خب اين خبري است که حتي مي تواند در وجود خود مجيدي هم احساسات ضد و نقيضي را به وجود آورد؛ از يک سو دريافت يک نشان بين المللي با رده بندي جهاني باعث غرور و شادماني است و از سوي ديگر، برگزيده شدن يکي مثل مجيدي با عنوان کذايي «محبوب ترين بازيکن دنيا»، بيشتر به يک طنز مهيج شباهت دارد
که حتي مي تواند سوژه فانتزي مناسبي براي ژورناليست هاي غربي و مخاطبان شان باشد! اگر لازم است براي اين اتفاق به کاپيتان موفق و آماده استقلال تبريک بگوييم، خوب حتماً اين کار را مي کنيم، اما تنها از اين جهت که او در کشورمان چنين هواخواهان پيگير و متعصبي دارد. در غير اين صورت يقيناً خود مجيدي هم اعتراف مي کند که اگر قرار باشد چنين رنکينگي از محبوب ترين بازيکنان جهان به صورت واقعي و بدون «سؤ استفاده از رايانه» شکل بگيرد، نام او - که حتي براي درصد قابل توجهي از مردمان آسيا نيز ناشناخته است- بين صد نفر اول هم به چشم نخواهد خورد!
2 - اين از آن دست مسايلي نيست که باعث غرور و افتخار ملي ايرانيان شود. حضور احتمالي مجيدي در اويدوي اسپانيا، بر خلاف شرکت امين متوسل زاده در مراسم اهداي نشان جوانمردترين ورزشکار سال جهان، يا حضور علي دايي در مهمترين برنامه هاي فيفا به عنوان عضو کميته جوانان اين فدراسيون جهاني، چندان مايه مباهات نيست و شوري را در دل فوتبالدوستان ايراني نمي آفريند.
در واقع وقتي براي يک نفر پاداشي در نظر گرفته مي شود که نه استحقاق آن را دارد و نه متوجه زحمات و فعاليتهاي او است، نمي توان براي آن جشن گرفت و پايکوبي هاي آن چناني راه انداخت. فرهاد مجيدي اين روزها از نظر فني در شرايط مناسب و احترام برانگيزي به سر مي برد. تلفيق تجربه و شادابي جسمي، از نوع بازي او محصولي ساخته که به جرأت مي توان ادعا کرد مشابه آن را حتي در سال هاي جواني و اوج مجيدي نيز نديده بوديم. بالاترين درجه از ستايش ها سزاوار بازيکني است که حالا در سي و چند سالگي يکي از معدود ستاره هاي فوتبال فارسي به شمار مي رود؛ يکي از آنها که هنوز شور به ورزشگاه رفتن را در دل نوجوانان و جوانان زنده مي کنند و متأسفانه فعلاً تعدادشان به شماره انگشتان يک دست هم نمي رسد. با اين وجود، کاپيتان استقلالي ها بايد بپذيرد عنوان پر طمطراق و دروغيني که امروز به او اختصاص يافته، بيشتر از آنچه محصول توانايي هاي منحصر به فرد وي باشد، حاصل مرارت هاي برخي از سينه چاک ترين هوادارانش پاي رايانه است که با توجه به وضعيت ملال آور و اسفبار سرعت اينترنت در ايران، به وضوح نشانه تعلق خاطر دوستدارانش به او محسوب مي شود. اين متأسفانه تنها نتيجه مثبتي است که مي توان از اين اتفاق گرفت!
3 - طي سالهاي نه چندان طولاني برگزاري نظرسنجي اينترنتي براي تعيين محبوب ترين بازيکن سال جهان، معمولاً فوتباليست هايي از کشورهاي جهان سوم با حمايت هواداران اينترنت بازشان در کورس تصاحب اين عنوان بوده اند. سال گذشته يک بازيکن هندوراسي اين جايزه را برد و تا به حال از ايراني ها به جز زماني که با کليک هاي پرشمارشان نيکبخت واحدي را تا پله هفتم اين جدول بالا بردند، اثر چنداني وجود نداشته است. امسال اما، ورق برگشت و کاپيتانهاي دو تيم پرسپوليس و استقلال - که به شکلي طعنه آميز اين روزها از کمبود تماشاگر نيز رنج مي برند! - توانستند عنوان هاي اول و دوم رنکينگ محبوب ترين بازيکنان سال 2010 دنيا را به دست بياورند. به نظر مي رسد چنين تحول عظيمي(! ) يک زنگ خطر قابل توجه براي فوتبالدوستان ما باشد که حالا نظرات و عقايدشان را با شدت بيشتري به تعصب و سليقه آلوده مي کنند. مدتهاست اصالت و صداقت نظرسنجي هاي گسترده اي که مثلاً در برنامه نود يا ساير موقعيت ها انجام مي گيرد، به دليل گرايش محض شرکت کنندگان در آنها به علايق رنگي شان زير سؤال مي رود و کارآمدي نتايج آنها مورد تشکيک قرار مي گيرد. با اين تفاسير، حالا اصلاً خبر خوشي نيست که اين رويکرد فوتبالدوستان ايراني جنبه بين المللي نيز پيدا کرده و آنها توانسته اند عنوان اينترنتي محبوب ترين بازيکن دنيا را در رقابت با کشورهاي درجه چندم جهان به کف بياورند. کاش کمي بيشتر براي نظرمان احترام قائل بوديم و کاش در محافل جهاني ما را با عنوان غير از سؤ استفاده از رايانه به ياد مي آوردند.
4 - هفته گذشته ليونل مسي آرژانتيني به يکي از شبکه هاي فراگير اجتماعي در اينترنت پيوست و ظر ف چند ساعت بعد از افتتاح صفحه شخصي اش، رکورد خيره کننده جذب 7 ميليون هوادار را به نام خودش ثبت کرد. بااين حال جاي او در اسپانيا خالي است و فرهاد مجيدي با کمک چند هزار کليک دوستدارانش عنواني را خواهد ربود که چندان باعث اشتياق و شعف نيست. کاش از اين دوران رخوت زده و کساد و از اين عنوانهاي قلابي و کنايه آميز، به همان روزهايي برگرديم که افتخارات مان عنوان هايي از جنس بهترين بازيکن آسيا، بهترين گلزن ملي جهان و نماينده داشتن در فينال قهرمانان اروپا بود و نام ايران را به اين بهانه ها بر سر زبانها مي انداختيم.
قدس
