بر زمينت ميزند نادان دوست
در حاشيه درفشاني اخير اسفنديار كابينه
کد خبر: ۱۵۳۱۷
| | 38186 بازدید
جاويد قربان اوغلي
در كنار خبرهاي جنگ روسيه و گرجستان، توافق احزاب اتئلافي پاكستان براي استيضاح و عزل مشرف از رياست جمهوري پاکستان و المپيك پكن، اظهارات جنجالي مرد خبرساز كابينه نهم، بار ديگر او را در رأس اخبار رسانههاي داخلي قرار داد و به طور طبيعي، بازتابهاي گستردهاي را در جهان در پي داشت. اظهارات رحيم اسفنديار مشايي، معاون و يکي از نزديکترين مشاوران رئيسجمهور درباره دوستي مردم ايران با مردم اسرائيل، اين بار نه از روي سهو و در يك جلسه بسته و به دور از چشم خبرنگاران كه رو در روي آنان و در نهايت صراحت ـ و لابد شجاعت مثال زدني ايشان ـ بيان شد. آقاي مشايي كه ظاهرا بيشتر از شغل خود به مسائل سياست خارجي علاقهمند بوده و اشتباها در رأس سازمان عريض و طويل گردشگري، ميراث فرهنگي و صنايع دستي قرار گرفته، براي چندمين بار با اظهاراتي غير متعارف و نسنجيده در سياست خارجي ايران، خود را در رأس اخبار رسانهها قرار داد.
فارغ از نيات آقاي مشايي كه قاعدتا ما از آن آگاه نبوده و اساسا خارج از حوصله اين مطلب است، نميتوان از اثرات اين گونه اظهارات در حوزه سياست خارجي كشور، غافل ماند و از كنار آن گذشت.
حدود سي سال است كه سياست خاورميانهاي كشور در «تعارضي هويتي» با موجود نامشروعي در جغرافياي سياسي به نام اسرائيل قرار دارد و ما بهاي بسياري براي اين سياست «درست و اصولي» پرداختهايم. اتفاقا موضوع اسرائيل از معدود موضوعاتي است كه حتي مغرضاني كه عادت دارند درست يا نادرست هر سياستي را به چالش بكشند با كمترين اختلافنظر در ميان مردم و نخبگان روبهرو بوده و ميتوان گفت از نوعي اجماع در سطح ملي برخوردار است، هر چند ممكن است در روشهاي برخورد با اين رژيم و ديپلماسي متناسب با شرايط جهاني اختلافاتي ميان مسئولان و نخبگان وجود داشته باشد كه البته اين امر در جامعهاي مانند ايران طبيعي است، ولي در «نامشروع» بودن رژيم صهيونيستي، بحث و جدلي نيست و اگر امروز از يك شاگرد دبيرستاني نيز درباره ريشه و هويت اسرائيل، پرسيده شود، پاسخي جز آنچه مسئولان طراز اول کشور بارها بيان كردهاند، نخواهد شنيد. حال اين پرسش مطرح است كه چگونه مردم يك رژيم نامشروع و بيهويت كه آنان را از مناطق گوناگون جغرافيايي جمعآوري كرديم و با آواره كردن مردم اصلي اين سرزمين، آنان را در خانههاي فلسطينيها سكني دادهاند، مورد مهرورزي آقاي مشايي قرار ميگيرند؛ اين موضوعي است كه بايد ايشان ـ و لابد آقاي رئيسجمهور ـ بدان پاسخ گويند. در ميان صدها سخن امام راحل درباره اسرائيل به موردي اشاره ميكنم كه ايشان اسرائيل را نجاستي ذكر كردند كه با آب دريا هم پاك نميشود. اگر آقاي مشايي ذاكره اي چندان قوي ندارد كه فرمايشهاي امام و مقام معظم رهبري درباره اسرائيل را بياد داشته باشد، به ايشان توصيه ميكنيم از دستياران و مسئولان دفترش بخواهد تا با جمعآوري اين سابقه ارزشمند و تاريخي در اظهارنظر نسبت به موضوع از اين سابقه كه موجب مباهات ملت ايران و انقلاب اسلامي است، بهره جسته و براي هميشه از اظهارات نادرستي كه باعث خدشهدار شدن اذهان يك و نيم ميليارد مسلمان جهان نسبت به مواضع انقلاب اسلامي در خصوص اسرائيل غاصب ميشود، دست بردارد.
البته در اين موضوع نبايد تنها به آقاي اسفنديار مشايي ايراد گرفت. از ديد ناظران خارجي، بيان يك موضع و تكرار آن و پافشاري بر آن نميتواند ناشي از يك سهو باشد. ديگران در پشت اين گونه اظهارات «سياستي طراحي شده از سوي کشور» را گمانهزني ميكنند كه در اين صورت سكوت دولت و سخنگو و رئيس آن در مقابل يک عضو ارشد کابينه که در مغايرت آشکار با سياستهاي نظام است، به هيچ وجه توجيهشدني نيست و آنان بايد بدانند كه اين گونه اظهارات، دستاوردهاي انقلاب اسلامي و ميراث گرانقدر امام در عرصه سياست خارجي را بر باد ميدهد. اگر امام در سال 1358 دستور قطع رابطه با مصر را صادر كرد، براي اين بود كه قبح رابطه با اسرائيل فرو نريزد و ديگر كشورها نيز به تأسي از سادات به سوي مصالحه با دشمن نروند. امروز نيز شكستن قبح اشغالگري اسرائيل با تمجيد از مردم موزاييکي آن، اين خطر را دارد كه جهان را نسبت به مواضع انقلاب درباره اين رژيم دچار ترديد كند. اين سرمايه آسان به دست نيامده كه آقاي مشايي آن را به آساني در معرض حراج قرار دهد و شگفت اين كه آقاي احمدي نژاد ، چگونه با سكوت خود بر اين اظهارات نادرست، مهر تأييد ميزند. گمان ميكنم كه فارغ از رفاقت ديرين اين دو شايسته است آقايان اين پند شاعر را آويزه گوش كنند كه فرمود:
دوستي با مردم دانا نكوست
دشمن دانا به از نادان دوست
دشمن دانا بلندت ميكند
بر زمينت ميزند نادان دوست
در كنار خبرهاي جنگ روسيه و گرجستان، توافق احزاب اتئلافي پاكستان براي استيضاح و عزل مشرف از رياست جمهوري پاکستان و المپيك پكن، اظهارات جنجالي مرد خبرساز كابينه نهم، بار ديگر او را در رأس اخبار رسانههاي داخلي قرار داد و به طور طبيعي، بازتابهاي گستردهاي را در جهان در پي داشت. اظهارات رحيم اسفنديار مشايي، معاون و يکي از نزديکترين مشاوران رئيسجمهور درباره دوستي مردم ايران با مردم اسرائيل، اين بار نه از روي سهو و در يك جلسه بسته و به دور از چشم خبرنگاران كه رو در روي آنان و در نهايت صراحت ـ و لابد شجاعت مثال زدني ايشان ـ بيان شد. آقاي مشايي كه ظاهرا بيشتر از شغل خود به مسائل سياست خارجي علاقهمند بوده و اشتباها در رأس سازمان عريض و طويل گردشگري، ميراث فرهنگي و صنايع دستي قرار گرفته، براي چندمين بار با اظهاراتي غير متعارف و نسنجيده در سياست خارجي ايران، خود را در رأس اخبار رسانهها قرار داد. فارغ از نيات آقاي مشايي كه قاعدتا ما از آن آگاه نبوده و اساسا خارج از حوصله اين مطلب است، نميتوان از اثرات اين گونه اظهارات در حوزه سياست خارجي كشور، غافل ماند و از كنار آن گذشت.
حدود سي سال است كه سياست خاورميانهاي كشور در «تعارضي هويتي» با موجود نامشروعي در جغرافياي سياسي به نام اسرائيل قرار دارد و ما بهاي بسياري براي اين سياست «درست و اصولي» پرداختهايم. اتفاقا موضوع اسرائيل از معدود موضوعاتي است كه حتي مغرضاني كه عادت دارند درست يا نادرست هر سياستي را به چالش بكشند با كمترين اختلافنظر در ميان مردم و نخبگان روبهرو بوده و ميتوان گفت از نوعي اجماع در سطح ملي برخوردار است، هر چند ممكن است در روشهاي برخورد با اين رژيم و ديپلماسي متناسب با شرايط جهاني اختلافاتي ميان مسئولان و نخبگان وجود داشته باشد كه البته اين امر در جامعهاي مانند ايران طبيعي است، ولي در «نامشروع» بودن رژيم صهيونيستي، بحث و جدلي نيست و اگر امروز از يك شاگرد دبيرستاني نيز درباره ريشه و هويت اسرائيل، پرسيده شود، پاسخي جز آنچه مسئولان طراز اول کشور بارها بيان كردهاند، نخواهد شنيد. حال اين پرسش مطرح است كه چگونه مردم يك رژيم نامشروع و بيهويت كه آنان را از مناطق گوناگون جغرافيايي جمعآوري كرديم و با آواره كردن مردم اصلي اين سرزمين، آنان را در خانههاي فلسطينيها سكني دادهاند، مورد مهرورزي آقاي مشايي قرار ميگيرند؛ اين موضوعي است كه بايد ايشان ـ و لابد آقاي رئيسجمهور ـ بدان پاسخ گويند. در ميان صدها سخن امام راحل درباره اسرائيل به موردي اشاره ميكنم كه ايشان اسرائيل را نجاستي ذكر كردند كه با آب دريا هم پاك نميشود. اگر آقاي مشايي ذاكره اي چندان قوي ندارد كه فرمايشهاي امام و مقام معظم رهبري درباره اسرائيل را بياد داشته باشد، به ايشان توصيه ميكنيم از دستياران و مسئولان دفترش بخواهد تا با جمعآوري اين سابقه ارزشمند و تاريخي در اظهارنظر نسبت به موضوع از اين سابقه كه موجب مباهات ملت ايران و انقلاب اسلامي است، بهره جسته و براي هميشه از اظهارات نادرستي كه باعث خدشهدار شدن اذهان يك و نيم ميليارد مسلمان جهان نسبت به مواضع انقلاب اسلامي در خصوص اسرائيل غاصب ميشود، دست بردارد.
البته در اين موضوع نبايد تنها به آقاي اسفنديار مشايي ايراد گرفت. از ديد ناظران خارجي، بيان يك موضع و تكرار آن و پافشاري بر آن نميتواند ناشي از يك سهو باشد. ديگران در پشت اين گونه اظهارات «سياستي طراحي شده از سوي کشور» را گمانهزني ميكنند كه در اين صورت سكوت دولت و سخنگو و رئيس آن در مقابل يک عضو ارشد کابينه که در مغايرت آشکار با سياستهاي نظام است، به هيچ وجه توجيهشدني نيست و آنان بايد بدانند كه اين گونه اظهارات، دستاوردهاي انقلاب اسلامي و ميراث گرانقدر امام در عرصه سياست خارجي را بر باد ميدهد. اگر امام در سال 1358 دستور قطع رابطه با مصر را صادر كرد، براي اين بود كه قبح رابطه با اسرائيل فرو نريزد و ديگر كشورها نيز به تأسي از سادات به سوي مصالحه با دشمن نروند. امروز نيز شكستن قبح اشغالگري اسرائيل با تمجيد از مردم موزاييکي آن، اين خطر را دارد كه جهان را نسبت به مواضع انقلاب درباره اين رژيم دچار ترديد كند. اين سرمايه آسان به دست نيامده كه آقاي مشايي آن را به آساني در معرض حراج قرار دهد و شگفت اين كه آقاي احمدي نژاد ، چگونه با سكوت خود بر اين اظهارات نادرست، مهر تأييد ميزند. گمان ميكنم كه فارغ از رفاقت ديرين اين دو شايسته است آقايان اين پند شاعر را آويزه گوش كنند كه فرمود:
دوستي با مردم دانا نكوست
دشمن دانا به از نادان دوست
دشمن دانا بلندت ميكند
بر زمينت ميزند نادان دوست
گزارش خطا
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟