افزايش بچه بدون منطق هنر نيست

پس از اينکه محمود احمدي نژاد يک بار اعلام کرده بود بايد تعداد بچه ها زياد بشود زيرا به نفع نظام اسلامي است و اين سخن او با واکنش شديد منتقدان رو به رو شده بود، بار ديگر بر اين نظريه تاکيد کرد و اين تاکيد را چنين تحليل کرد که افزايش تعداد بچه ها باعث مي شود تا جمعيت کشور ايران بالا برود و از آنجا که نظام ايران' جمهوري اسلامي است، افزايش جمعيت اين کشور اسلامي مثبت ارزيابي مي شود. از آنجا که اين ادعا با مخالفت هاي بسياري همراه بوده و اکثريت جامعه آنرا به نقد کشيده اند در اين رابطه با شکور اکبرنژاد، عضو کميسيون اقتصادي و نماينده تبريز در مجلس شوراي اسلامي به گفت و گو نشستيم که نتيجه آن را مي خوانيد:

اول لازم مي دانم که به نظريه اي از امام اول شيعيان اشاره بکنم. اميرالمومنين علي (ع)مي فرمايند" کم بودن فرزندان يکي از موفقيت هاي پدر و مادر است" و چون مي خواهيم همه چيز را به نام اسلام تمام کنيم، بايد به فرازهايي از سخنان بزرگان دين اشاره بکنيم. در جايي پيامبراکرم(ص) فرموده اند " به امت فراوانم افتخار خواهم کرد" اما سوال اينجاست که به چه امتي افتخار خواهيم کرد؟ بعد از انقلاب بسيار زحمت کشيديم تا ايران را به اينجا رسانديم، اما اکنون ديگر بايد کنترل زاد و ولد را يک مقدار سخت گرفت زيرا نتيجه بي توجهي به کنترل جمعيت وجود يک سري جوان هايي است که در دهه 60 به دنيا آمده اند و اکنون از اين همه مشکلات به تنگ آمده اند. با نگاهي به شرايط امروز بايد اين سوال را پرسيد که ما چه قدر مشکلات از نظر اشتغال و تحصيل داريم؟ امروزه در جاهايي که بچه هاي اين کشور بايد خلاق بوده و براي جامعه مفيد باشند، متاسفانه  به اعتياد، فساد و مسائل ديگر کشيده مي شوند و اين موارد جوان ها را تهديد مي کند. به عقيده من اگر واقعا دولت و مجلس همت کنند تا اين معضلات را از سر راه جوان ها بردارند، کار بسيار بزرگي کرده اند.

 

به عقيده من امروز بايد کار ديگري بکنيم . نه آنکه رفتار ما مثل اوايل سال1360 باشد که کنترل جمعيت را رها کرديم و اجازه داديم تعداد زيادي بچه بدون حساب و کتاب متولد شوند. مي خواهم بر اين نکته تاکيد کنم که فردا در محضر خداوند و رسول خدا مي خواهيم چه پاسخي بدهيم؟ آيا مي خواهيم شرمنده از اين باشيم که بگوييم چه امتي بوده که پرورش داده ايم؟ البته به همين سادگي هم نيست اگر آن امت اسلامي که پرورش داده ايم فاسد و ناتوان باشد آنگاه بايد به اين سوال پاسخ بدهيم که آيا اين امت کار و اشتغال داشت که فاسد شد و سپس با شرمندگي جواب بدهيم که بيکار بودند و براي تامين نيازهايشان دست به فساد زدند.

چرا گمان مي کنيد که بيکاري باعث فساد مي شود؟
من گمان نمي کنم، بلکه بايد باور داشته باشيم که ريشه بزهکاري هايي مانند اعتياد به مواد مخدر، سرقت، فروش مواد مخدر يا قاچاق کالا و ساير فسادهاي اجتماعي را بايد در مشکلات ناشي از بيکاري جست وجو کنيم. اميرالمومنين مي فرمايند:  من براي فرزندم  از فقر و بيکاري مي ترسم، چون عقل انسان را خراب مي کند. اگر امروز در کشور اسلامي ايران ، اين همه جوان  بيکار داريم و به خاطر اينکه نتوانسته ايم برايشان شغل ايجاد کنيم، شرمنده شان هستيم . اگر در دين و عقل اين جوانان بيکار مشکلات پيش بيايد، چه کسي پاسخگو خواهد بود؟ هنر اين نيست  که تعداد بچه ها را بدون منطق و پشتوانه زياد کنيم، بلکه هنر اين است که بتوانيم انسان پرورش بدهيم. امروزه تنها آرزو و اميدواريمان اين است که همه اين زحماتي که در خانواده ها و براي فرزندان اين آب و خاک کشيده شده، با بعضي از بي تدبيري ها از بين نرود و تنها به دليل آنکه نتوانسته ايم رشد جمعيت را کنترل کنيم، به جامعه اي پر از جرم و جنايت نرسيم .

امروزه در بحث افزايش جمعيت در بسياري از شهرها به ويژه در روستاها و مناطق محروم در بحث هدفمند کردن يارانه ها، به طريقي توجيه  شده که اگر خانواده اي 10 نفر جمعيت داشته باشد، حدود 800 هزار تومان در دو ماه مي گيرد که اين تفکر به افزايش جمعيت منجر مي شود.، به عقيده شما اگر بدون آنکه براي بيکاران اشتغال ايجاد کنيم، مردم تشويق به بچه دار شدن بشوند و به اين باور برسند که هر 2 ماه يک پول بادآورد ه اي را مي گيرم و مي خوريم، اين باور چه طبعاتي خواهد داشت؟
متاسفانه سياستي که بعضي از دولتمردان دارند، سياست عوام پسندانه است و چنان در بين مردم صحبت مي کنند که گويي از فردا هر کس 8 تا بچه داشت بدون آنکه نيازي به کارکردن داشته باشد، مي تواند زندگي اش را تامين کند اين طور نيست زيرا  کشور بايد با تدبير اداره شود. پيامبر مي فرما يند "من بر امتم  از بي تدبيري مي ترسم" آن وقت به جاي توجه با اين فرمايش پيامبر، مشاهده مي کنيم که متاسفانه الان کارهايي انجام مي دهند که بيشتر جنبه تبليغي داشته و بيشتر عوام از آن کارها راضي مي شوند. البته مردم بايد بدانند اين کاري که اکنون در قالب هدفمندي يارانه ها انجام مي دهند و اين پولي که مي دهند، تا ابد  ادامه ندارد و هرگز هم نمي توانند اين پرداخت را ادامه بدهند. نه اين دولت و نه هيچ دولت ديگري توان ادامه پرداخت يارانه به اين شکل را ندارد، زيرا به صلاح کشور نيست. امروزه کشور از بابت هدفمند نبودن يارانه ها خيلي متضرر مي شود. بنابر اين از آزادسازي قيمت ها تقدير و تشکر مي کنيم.

چرا گمان مي کنيد در صورت پرداخت يارانه نقدي تبعات هدفمندي يارانه ها نامناسب خواهد بود؟
به دليل آنکه در صورت هدفمند نبودن يارانه ، بايد هميشه جنس را ارزان بفروشيم و از آن طرف نگهبان هايي استخدام  بکنيم تا نگذارند اجناس و کالاهاي خارجي به صورت قاچاق وارد کشور شوند و متاسفانه شاهد باشيم که اين نگهبانان با قاچاقچيان درگير و شهيد هم بشوند و دست آخرهم قاچاق اتفاق بيفتد.

آيا با پرداخت نقدي يارانه ها مخالف هستيد؟
البته که مخالف هستم. اکنون به جاي اينکه وام را به کارخانه ها بدهيم، البته نه به عنوان وام بلاعوض، بلکه در جاي مناسب هزينه بکنيم، آمده ايم پول نقد به دست مردم مي دهيم تا بگردند و جنس ارزان بخرند. اگر به جاي آن اين کار را انجام بدهيم، به بازار کسب و کار رونق مي داديم، اکنون وضع اين طور نبود. اکنون آمده ايم پول را در قالب يارانه نقدي مي دهيم. اما مي دانيم در بسيار از خانواده هاي بد سرپرست، اين يارانه نقدي را چگونه  مصرف کردند؟ البته چنين کارهايي در خانواده هايي که پدر معتاد باشد طبيعي است زيرا يارانه نقدي به حساب پدر معتاد ريخته مي شود. بهتر بود عوض اين کار، اشتغال زايي کنيد و  کارخانه هايي را فعال کنيد که حداکثر با ظرفيت30 الي 35 درصد کار مي کنند. اي کاش مي توانستيم اين کارخانه ها را راه بيندازيم و اين سرمايه هاي ملي را به بازار کسب و کار تبديل کنيم، در اين صورت براي کشور خيلي مفيد بود. البته تاکيد دارم از اين جهت که يارانه ها را هدفمند کرده اند و قيمت ها را آزادسازي کرده اند تشکر مي کنيم و همه گروه ها نيز از آن تشکر کرده اند، اما اين نحوه مديريت را نمي پسنديم و نه تنها من بلکه بسياري از انديشمندان هم نمي پسندد.چرا؟ براي اينکه اين نحوه مديريت، يک نحوه عوام پسندانه است که براي کشور بسيار خطرناک خواهد بود.

بحث ديگر اين طرح است که احمدي نژاد مطرح کرد به هر فرزندي که تازه متولد شود، يک ميليون تومان مي پردازد تا خانوارها بيشتر تشويق به ازدياد نسل شوند، اين طرح را چه طور مي بينيد؟
اين طرح از پايه و اساس اشکال دارد. مي دانيد که ما با وزير اقتصاد در اين رابطه کلي  صحبت کرديم و به وزير يادآور شديم که مجلس مصوب کرده دولت 2 ميليارد دلار به توسعه حمل و نقل شهري و قطارهاي شهري يا همان مترو کمک کند و متاسفانه دولت اين قانون را هم مثل بسياري از قوانين انجام نداد در حالي که قانون بر اجراي آن صراحت دارد. اما در نقطه مقابل شاهد اين هستيم که قانون براي دولت چنين چيزي را حکم نکرده که به هر بچه يک ميليون تومان پرداخت شود .

بودجه اين طرح از کجا تامين مي شود؟
پرداخت يک ميليون تومان به هر نوزاد قانوني نيست، اما دولت به صورت مبهم يک بندي را در بودجه در قالب يک مسئله عمراني آورده است در حالي که اگر براي يک ميليون تومان به هر نوزاد رديف بودجه وجود داشت و دولت آنرا به صورت کامل بيان مي کرد، نمايندگان مجلس هرگز به آن راي نمي دادند. بنا بر اين يک چيز مبهمي را در بودجه آوردند چون دلشان مي خواست اين پول را به مردم بدهند، اما آن 2 ميليارد توماني که به صراحت براي مترو آمده و پرداخت آن  بسيار ضروري است ، از انجام آن صرف نظر کردند و يک چيز من درآوردي را اجرايي کردند. اما مساله به اينجا ختم نمي شود. آقايان براي اجراي اين طرحشان 500 ميليارد تومان بودجه در نظر گرفتند اما براي اين نوزادان بايد بيش از يک هزار و 400 ميليارد تومان هزينه کنند. يعني آن بودجه اي که براي اين کار تخصيص دادند و بابت رديف آن در بودجه با عنوان ديگري از نمايندگان راي گرفتند، 500 هزار ميليارد تومان است درحالي که اگر بابت هر تولدي که دارد اتفاق مي افتد يک ميليون تومان بدهند، يک هزار و 400 ميليارد تومان مي شود که آمار بسيار بزرگي است. نکته ديگر آن است که از آن طرف هم محاسبه کرديم و ديديم در عرض 20 سال آينده آن چيزي که با حساب سود بانکي نصيب آن ها مي شود، اگر در پايان اين مدت زنده باشند و اتفاقي براي اين نوزادان نيفتد مبلغ قابل توجهي نخواهد بود.

 اما آقايان گفته اند که بعد از 20 سال 100 ميليون تومان به نوزادان امروز مي دهند، آيا چنين چيزي ممکن است؟                                                                                                               
خير. چنين چيزي امکان ندارد. البته ما اميدواريم که بتوانند بدهند، اما نمي توانند زيرا دولتهاي آينده آن را تکذيب مي کنند. نه به دليل آنکه نمي خواهند بدهند بلکه قادر به انجام اين کار نيستند. ببينيد اگر هر سال دولت 100 تا 200 هزار تومان هم بدهد به علاوه آن مبلغي که در ماه خواهند گذاشت با سود 14 الي 15درصد محاسبه کنيم گمان مي کنيد چقدر خواهد شد؟ در حدود 25 ميليون تومان مي شود که اولا آن زمان اين پول اصلا ارزشي ندارد و در ثاني پرداخت آن زير سوال است.

نمي شود چنين قولي را از طرف مجلس داد، زيرا نمايندگان حامي دولت که هر پيشنهادي را تاييد مي کنند کم نيستند. ولي آن چيزي که از حال و هواي مجلس خبر دارم، درصد قابل توجهي از نمايندگان به اين کار متقاعد نيستند و مطمئنا در سالهاي آينده نسبت به اين بودجه واکنش نشان مي دهند.

چقدر مطمئن هستيد که در بودجه سال آينده مانع تراشي شود؟
البته نمي توان براي سال آينده تضميني داد، اما نکته مهم آن است که هميشه اين دولت نيست . اما اگر يک دولت منطقي تر بيايد، مطمئن باشيد اين کار را انجام نمي دهد. به عقيده من دولت بايد کاري انجام بدهد که انديشمندان و عاقلاني که در آينده تصميم گير خواهند بود، اين کار را تاييد کرده و انجام بدهند اما چون اين کار با منطق فاصله دارد و مردم فريبي است. بعيد مي دانم که استمرار داشته باشد. اکنون به جوان هايي که بيکار هستند نمي توانيم يک ميليون تومان پول بدهيم تا کاري پيدا کنند، اما به بچه اي که هنوز به دنيا نيامده و معلوم نيست که زنده مي ماند، مي خواهيم پول دهيم، آخر اين با کدام عقل سازگار است ؟

ما نمي خواهيم به آن حرفها جواب بدهيم احمدي نژاد رييس است و يک چيزهايي را مي گويد. اما شرايط فعلي کشور براي همه مردم ما مشخص است. ما وضعيت موجود را نمي توانيم اداره کنيم.
معناي جمله من اين نيست که توانش را نداريم، بلکه مهم آن است که بايد شرايط جور بشود. اگر بياييم همه چيز را مهيا کنيم، مي شود جمعيت 120 ميليوني را اداره کرد. ولي خداوند در قرآن فرموده است " به آن اندازه صاحب فرزند بشويد که مي توانيد آنان را اداره کنيد". اميرالمومنين (ع) مي فرمايند " کم بودن فرزند يکي از موفقيت هاي پدر و مادر است". بنابر اين، در دنيايي که همه براي کنترل جمعيت تلاش مي کنند و از تبعات رشد جمعيت نگران هستند ما نبايد بدون حساب و کتاب عمل کنيم. نبايد همين طور صاحب فرزند شويم و سپس به مشکلاتي بر بخوريم که باعث آنها، يک بي تدبيري باشد. بايد باور کنيم که اين قبيل افکار به آن فکرهاي اوليه اي باز مي گردد که باعث عقب افتادگي کشور شده و اگر کنترل نکنيم باز هم مي شود.

الان دولت دهم حدود دو سال و نيم ديگر عمر قانوني دارد، آيا دولتي با اين عمر کم مي تواند براي 18 سال آينده و دولت هاي ديگر برنامه ريزي کند و تعهد به وجود آورد؟
اگر بخواهيم قانوني حرف بزنيم بايد بگوييم که نمي شود و دولت نمي تواند. ولي مجلس مي تواند. چون مجلس مي تواند دولتهاي بعد را متعهد کند اما دولت نمي تواند دولت هاي ديگر را متعهد کند. زيرا قوه مجريه است و بايد قوانين مصوب مجلس را اجرا کند.

آيا با اين کار و پرداخت يک ميليون به هرنوزاد، دولت هاي ديگر متعهد نمي شوند ؟
بله. متاسفانه چنين شده است!

اگر مردم امروز به حرف رئيس جمهور گوش دادند و بچه هاي زيادي درست کردند و براي هر بچه هم يک ميليون تومان پرداخت و تعهد ايجاد شد اما دولت هاي بعدي نتوانستند از عهده کار بربيايند، چه خواهد شد؟ البته با توجه به اينکه ما امروزه اين تعداد بيکار داريم و همه آنرا نتيجه بي توجهي به کنترل جمعيت در دهه هاي 60 مي دانيم ؟
اول اينکه دولت نمي تواند و نبايد چنين کاري کند. زيرا قانوني نيست. افزون بر آنکه دولت هاي ديگر موظف  به ادامه اين کار نيستند و مي توانند اجرا نکنند. اما با کمال تاسف اين کاري است که انجام شده است!

در مورد اشتغال، وضعيت چگونه است. البته با توجه به آن چيزي که از وضعيت اقتصادي مي شود برداشت کرد؟
مسائل اقتصادي و البته مسائل ديگر را نمي توانيم مجزا از مسائل سياسي با کشورهاي ديگر مقايسه کنيم. بالاخره با توجه به ارتباطي که با دنيا داريم، سياست همه چيز را تحت تاثير قرار مي دهد. اما الان وضعيت آنچنان نيست که به نفع ما باشد. يعني نه تنها آن رشد 8 درصدي که در قانون برنامه چهارم و سند چشم انداز توسعه ترسيم کرده ايم وجود ندارد بلکه آن نتايجي که داده شده نيز نگران کننده است.

 به عقيده من بايد سعي کنيم در ارتباط با دنيا بهتر عمل کنيم و اين چنين نباشد که اين همه هزينه براي افغانستان تقبل کرديم و اين همه سرمايه گذاشتيم و بيش از سه ميليون آواره را اسکان داديم، آخر سر هم بيايند تظاهرات راه بيندازند و عکس مسوولان ما را پاره کنند و آتش بزنند يا به سفارت ما اهانت کنند. اين نشان مي دهد که ما در روابط خارجي با دنيا تا چه اندازه مشکل داريم. حتي به کشورهاي ديگري که آن همه خدمت کرده ايم نيز شرايط همين طور است. در مورد اروپا که وضعيت روابط مان مشخص است. با کشورهاي همسايه هم که چنين هستيم .

ما زماني مي توانيم موفق شويم که روابطمان را با دنيا مطلوب تر کنيم. سوال من اين است که چرا کشوري مانند ترکيه که کل منابع طبيعي اش به اندازه نصف گاز و نفت کشور ما نيست، امروز مي بينيم که به صورت آبرومندانه کشور خودش را اداره مي کند؟ زيرا روابطش با ديگر کشورها نسبت به کشور ما بهتر است.

مجلس شوراي اسلامي به نمايندگي از طرف مردم، در مقابل اين اعمال چه کار بايد بکند ؟
واقعيت اين است که ساختار نظام ما آن گونه نيست که مجلس بتواند زياد کاري انجام بدهد. با اين اوصاف ملاحظه  مي کنيد که نمايندگان مردم را نيز به دو گروه تقسيم کرده اند که يک عده کثيري از نمايندگان مردم حامي دولت شده اند. در حالي که قرار نيست مجلس حامي دولت باشد، ولي اين موضع گيري ها وجود دارد و خوب هم نيست. مولا اميرالمومنين مي فرمايند "انسان به چيزي که زياد علاقه مند باشد در مورد آن غلو مي کند و در نتيجه ديگر عيب هايش را نمي بيند" متاسفانه کساني که در مجلس حامي دولت هستند، به جاي اينکه در راستاي قسمي که خورده اند از دولت سوال کنند، تماما از آن دفاع مي کنند و اين  ضرري است که به جامعه و مردم مي رسد.

با اين شرايطي که تشريح کرديد،  فکر مي کنيد دوره مجلس هشتم بايد تمام شود و منتظر نمايندگان مجلس نهم باشيم؟
خير. اگر قرار باشد اين روند ادامه داشته باشد، فرقي نمي کند و من به مجلس نهم هم اميدوار نيستم.

با اين شرايط دولت هر کاري که مي خواهد انجام مي دهد و نمايندگان هم فقط به به مي گويند؟
مجلس فقط مي تواند با حرف دولت را کنترل کند. وقتي500 نفر با ماشين هاي بدون شماره جلوي مجلس مي آيند آب ميوه و تنقلات هم کنارشان است  و نمايندگان و رئيس مجلس را تحت عنوان کيف انگليسي  دشنام مي دهند و مجلس هم هيچ کاري نمي تواند انجام دهد، وقتي مجلس صراحت قانوني دارد که دولت بايد در سال 89 از هدفمندي يارانه ها20 هزار ميلياردتومان پول بياورد و دولت هم اجرا نمي کند و پس از جر و بحث هاي غيرقانوني به اين طريق اجرا مي کند و مجلس هم در قبال آن کاري انجام نمي دهد! چه انتظاري داريد؟  مجلس بايد با قانون جلو برود و دولت هم قانون را اجرا نمي کند!
اگر بخواهيد از اين همه موارد يک جمع بندي داشته باشيد چگونه آنرا جمع مي کنيد؟
آن حرفي که در دلم مانده اين است که در اين کشور صدها سال سرمايه گذاري شده و شهدا و جانبازان و ايثارگراني داده ايم که يکي از سرمايه هاي ارزشمند هستند که هزينه کرده ايم. اما به خدا در شان اين ملت و کشور نيست که همه چيز را سخت کنيم و با دين مردم بازي کنيم. بايد بگذاريم آن اهدافي که ملت ما در ابتداي انقلاب داشت محقق شود.

استقلال، آزادي و جمهوري اسلامي شعارهايي است که يواش يواش دارد از زندگيمان حذف مي شود. استقلال، آزادي و جمهوري اسلامي يعني مردم بايد در راس حاکميت حضور داشته باشند، ولي وجدانا بررسي کنيد ما که نمايندگان مردم در خانه ملت هستيم تا چه اندازه در راس حکومتيم و نقش اساسي ايفا مي کنيم؟ حالا چه برسد به مردم که بي شک در راس نيستند.

 

منبع: مردمسالاری