حق پخش تلويزيوني از حقيقت تا واقعيت؟

محمدرضا سلطان حسيني در گفت و گو با ايسنا منطقه اصفهان، اظهار كرد: حق پخش تلويزيوني مسابقات ورزشي، موضوعي است که تمام رشته هاي ورزشي به آن توجه ويژه اي دارند و علاقه مند هستند بتوانند به صورت حرفه اي از اين راه هم درآمدزائي مناسبي براي خود داشته باشند و هم با پخش زنده و روي آنتن رفتن بازي هايشان خود را بيش از گذشته مطرح کنند.

وي افزود: سازمان صدا و سيما به فراخور نوع برنامه، زمان پخش و تعداد تخميني بيننده اي که نظاره گر هستند، از راه تبليغات، درآمد ويژه اي کسب مي کند. اما به شخصه فکر مي کنم پپرامون بحث حق پخش با مشکلات ساختاري مواجه هستيم. چرا که صداوسيما و باشگاه هاي ما دولتي هستند و با کمک بودجه هاي دولتي اداره مي شوند. اختصاص همين مقدار حق پخش که چند وقت گذشته با مبلغ ناچيزي محقق شد، در اصل يک جور دور زدن است. اگر صداوسيما خصوصي باشد مجبور است بابت پرکردن زمان پخش خود هزينه کند.

عضو هيئت علمي دانشکده تربيت بدني اصفهان ادامه داد: حال سوال اين است اگر صداوسيما گفت حاضر نيست پولي را به ورزش اختصاص دهد چه تصميمي بايد اتخاذ شود؟ متاسفانه در حال حاضر برخي فدراسيون ها براي پخش مسابقات خود به صورت زنده حتي هزينه هم مي کنند و با پرداخت پول، بازيهاي خود را به روي آنتن مي برند. مطمئنا اگر با تغيير سياست ها، راه براي راه اندازي کانال هاي خصوصي هموار شود، مي توان اميد حل اين مشکل را داشت. چند وقت پيش دولت اصرار داشت حتما اين مشکل رفع شود، از همين رو بودجه اي براي اين کار در مجلس تصويب شد، با اين وجود فکر مي کنم ايرادات ساختاري زيادي در حل اين مشکل پيش روي ما قرار دارد.

سلطان حسيني با بيان اينکه بايد اجراي قانون کپي رايت نيز در دستورکار قرار گيرد، تصريح کرد: شبکه هاي تلويزيوني براي خريد فيلم ها و ساخت برنامه ها هزينه زيادي را پرداخت مي کنند و براي جبران اين هزينه ها، در ابتدا، ميانه و انتهاي برنامه هايشان تبليغ پخش مي کنند. تلويزيون بايد براي پخش مسابقات ورزشي که بعضا با پيش برنامه ها و بحث هاي کارشناسي پس از آن، بيش از 3 ساعت از جدول پخشش را پر مي کند، هزينه پرداخت کند. پس در اينجا صداوسيما به صورت کامل به خوبي از پتانسيل ورزش به سود خود استفاده مي کند.

وي گفت: تا زماني که اين نهاد خصوصي نشود نمي توان اميدوار بود، اما ضرب الاجلي که AFC براي خصوصي و خودکفا شدن باشگاه هاي ما تعيين کرده است، مي تواند معبري براي رسيدن به اين حق باشد. برنامه اي که در هر بار مي تواند بيش از دو ميليون پيامک را درنظرسنجي هايش ازمخاطبانش جمع آوري کند، مطمئنا چندين برابر اين تعداد بيننده داشته که توانسته به اين ميزان مردم را در نظرسنجي شرکت دهد.

وي اضافه کرد: اکنون نمي توان مبلغي را به عنوان حق باشگاه ها براي کسب از راه حق پخش عنوان کرد. اين مهم نيازمند کاري کارشناسي و تحقيقي دقيق و جامع است،اما مي توانيم در اين بحث از کشورهاي همسايه الگو برداري کنيم.

محمدرضا سلطان حسيني در پايان خاطرنشان کرد: مطمئنا با خصوصي شدن کامل باشگاه هاي ما، بحث "برندينگ" بيش از پيش مطرح خواهد شد. در آن زمان باشگاه ها براي درآمدزايي بيشتر سعي در معرفي هرچه بهتر مارک ها و برندهاي تحت قرارداد خود به جامعه خواهند داشت. تحقق حق پخش تلويزوني مسابقات ورزشي، مي تواند نه تنها ورزش را در بخش عمده اي از هزينه ها خودکفا کند، بلکه به باشگاه ها نيز کمک مي کند مارک تجاري و برند خود را قوي تر کنند.