وقتی کار دست کاردان نباشد

به گزارش سرویس ورزشی تابناک ؛ شاید هم مثل چند سال گذشته سرانجام یک مربی داخلی سکان هدایت تیم ملی را بر عهده بگیرد !

گفتیم : چرا نتوانستید مربی خارجی بزرگ برای تیم ملی ایران بیاورید و سکان را به دست یک عالم به علم نوین بسپارید؟

گفتند : خون گریه کرده ایم و مشکلات پنهان و نهان اجتماعی – فرهنگی – تبلیغاتی داریم که نمی توانیم.

گفتیم : پس چگونه است که عربستان می تواند و ما نمی توانیم؟!

گفتند : بیشتر نمی توانیم توضیح دهیم و بهتر است بروید و ببینید در چه تاریخی و همزمان با چه اتفاقی کرش ، دستیار ارشد سر آلکس در حالیکه درخواست ویزا کرده بود با ایمیلی خانگی اعلام کرد که نمی تواند بیاید و دلیلش هم کاملاً شخصی است.

گفتیم : پس80 درصد مردمانی که رای پیامکی می دهند و مربی خارجی می خواهند چه می شوند؟!

گفتند : فعلاً نه ، شاید وقتی دیگر!

گفتیم : قبول ، درست می گویید ، منصفانه نیست که مسائل غیر ورزشی را نبینیم و آن را نپذیریم و فقط انتقاد کنیم در حالیکه فوتبال نه صرفاً یک ورزش، که به تعبیری جنگ زمان صلح است وبه شدت در هم آمیخته با سیاست !اما پرسش این است که در مورد تیم امید که تکلیف روشن بود و مثل روز واضح ، چرا چنین کرده اید و تیم جمع کن را سرمربی کردید در حالیکه پیش از آن شاغلام یکی از سازنده ترین مربیان سه دهه اخیر فوتبال ایران را استعفا داده بودید؟!

گفتند : فعلاً بازیها آسان است و جدی نیست.

گفتیم : دقیقاً بحث همین جاست که آغاز می شود، سرسری گرفتن ، اهمیت ندادن ، سوزاندن طلای زمان و تکرار مکررات و چرخیدن دوریک دایره ، همین 360 درجه چرخیدن هاست که موجب شده 36 سال از المپیک دور بمانیم !

باز هم گفتیم : اینجا را دیگر باید انتقاد کرد ! آنجا اگر نمی شد که سرمربی خارجی بیاورید و زمان را سوزاندید و هنوز هم در حال افزودن هیزم به آتش سوزان تیم ملی هستید اما اینجا تکلیف روشن بود و قرار بود یک مربی داخلی بیاورید !گزینه هایی چون جلالی را هم داشتید و حتی خود شاغلام استعفا داده شده را هم داشتید اما آنچه نداشتید و ندارید برنامه است ، هدف است ، جدیت است و سرسری نگرفتن و ایدئولوژی داشتن و آنچه دارید خنده و شوخی گرفتن است و فرصت سوزی و بی خیالی و کار غیر کارشناسی !

باز هم گفتیم و گفتیم : زمان را می سوزانید ، این بچه ها ، این جوانها ، این امیدها باید که امیدوار باشند اما کو امید؟! افاضلی البته که محترم است ، شاید اگر به ما هم می گفتند بفرما تیم امید ! ما هم می پذیرفتیم که چنین جایگاه رفیعی داشته باشیم ، پس عیب از او نیست ، از او است که تیم امید مردم را بفرما می زند همانطور که پیش از این جوانان را بفرما زده بود و باز تیم ملی بزرگسالان را هم همین امروز و فرداست که بفرما بزند به آنها که در کارنامه شان طی یک دهه اخیر جز شکست چیزی دیده نمی شود و امروز اسمشان سر زبانهاست که سر مربی تیم ملی بزرگسالان باشند و هیچکس هم به کارنامه شان توجهی ندارد !

گفتیم : چرا حرف نمی زنید ؟ چرا پاسخی برای این حرفها ندارید ؟ چرا سهل انگاری می کنید؟

گفتند : پاسخی نداریم ! حرفی نداریم ! چون فعلاً شرایط همینگونه است و درب بر همین پاشنه می چرخد و ما هم تماشاگریم درست مثل شما!

گفتیم : نه ما تماشاگر نیستیم ، منتقدیم ، کارمان را بلدیم و آن را درست انجام می دهیم ، این شما هستید که بلد نیستید و بلد نیستید که بگویید بلد نیستیم !این کار ، بلد می خواهد ، بلد راه ، راهنما ، کارشناس !

وقتی رئیس و مرئوس در جامه ی اکثریت حتی مدیر یک باشگاه هم نبوده اند و اشتباهی سر از چنین جایگاهی در می آورند نتیجه همین است ! نه ، عیب از شما نیست ، عیب از آنهاست که انتخابات تک نفره ی بی نظیری را در دموکرات ترین وضعیت ممکن (!) به راه می اندازند و نماینده خودشان نفر اول می شود و به خودشان تبریک می گویند ! مبارکتان باشد انشاءا... به پای هم پیر شوید...!