مربی داخلی سرگیجه فوتبال را بیشتر می کند

پیامک های برنامه 90 که نمونه آشکاری از یک جامعه آماری با دانش، در حیطه فوتبال به حساب می آید خود موید این نکته بود که بیش از88 در صد مردم هم به این باور رسیده اند که تجربه ی دوباره تجربیات مربیان داخلی شکست خورده قبلی ، درحال حاضر یک نوع درجازدن محض بوده و فایده ای برای فوتبال ما به همراه نخواهد داشت. مردم به خوبی به این نکته واقفند که مربی خارجی خوب فاصله بسیار زیادی با مربیان داخلی ما دارد.

 به گزارش سرویس ورزشی تابناک ؛ با همه احترامی که برای مربیان داخلی قائلیم و توجه به این نکته که می دانیم مربیان داخلی به هیچ وجه این موضوع را قبول نداشته و ندارند اما باید تاکید کنیم که حتی موفق ترین مربیان داخلی ما طی سالهای اخیر کارنامه بین المللی موفقی نداشته اند، هرچند شاید در لیگ خوب عمل کرده اند اما در بازیهای خارجی به هیچ وجه موفق عمل نکرده اند. ما در برهه های مختلف زمانی همه جور مربی وطنی را امتحان کردیم .بزرگترینها را سرکار آوردیم و مسئولیت تیم ملی را بر عهده شان گذاشتیم از دایی و قلعه نوعی و...گرفته تا افشین قطبی.اما آیا به اهداف موردنظر دست یافتیم ؟

وآیا این مربیان بزرگ داخلی جز ناکامیهای پیایپی چیز دیگری به فوتبال ملی ما دادند؟!مسلماً همگی به خوبی می دانیم که پاسخ این سوال منفی است . امروز هم می توانیم با شروع از سرخط باز هم حول همان محور قبلی، دایره وار بچرخیم و بچرخیم و سرگیجه این فوتبال درب و داغان را بیشتر و بیشتر کنیم.

می توانیم دوباره امیر قلعه نوعی را سرمربی تیم ملی کنیم و شرایط  جام ملتهای مالزی را بار دیگر تجربه کنیم. البته منکر این قضیه نیستیم که قلعه نوعی یک مربی فوق العاده موفق داخلی است اما این مربی موفق تجربه بین المللیش را قبلا پس داده است.او یکی از مربیانی است که بهترین کوچ ها را در میدان انجام می دهد بسیار خوب بازیخوانی می کند و مدیر خوبی هم هست اما نقطه ضعف هایی هم  دارد که می تواند در جایگاه یک مربی ملی به ضرر خودش و تیم تحت امرش تمام شود.

می توانیم ابراهیم زاده را سرمربی تیم ملی کنیم . اما یادمان باشد که پس از ناکامی احتمالی باز حرفهای تکراری به خورد مردم فوتبال شناسمان ندهیم.و کاسه چه کنم دستمان نگیریم که چرا ابراهیم زاده را زودتر از موعد، وقتی هنوز به مرز پختگی کامل در تورنمنت های بین المللی نرسیده بود همچون علی دایی سوزاندیم و این مربی با دانش را به مهره ای سوخته تبدیل کردیم.

و نمونه های مشابه و امتحان پس داده دیگری که جملگی شرایطی مشابه دارند و جز ناکامی عایدی دیگری برای فوتبال ملی ما نداشته و ندارند.

 
 البته منکر این قضیه نیستیم که فدراسیون فوتبال با توجه به شرایط موجود  کار بسیار سختی برای انعقاد قرارداد با مربیان خارجی و سپردن سکان هدایت تیم ملی به آنها بر عهده دارد.نه می خواهیم فدراسیون را در این راه ضعیف و ناکاربلد جلوه دهیم و نه قصد زیر سوال بردن مسئولان فدراسیون ، در این مورد خاص را داریم. شرایط را درک می کنیم و خوب می دانیم که اگر بخواهیم منصفانه به شرایط نگاه کنیم باید به فدراسیون نشینها حق بدهیم که نتوانند به آسانی یک  مربی طراز اول اروپایی را به ایران بکشانند و تیم ملی را به او بسپارنداما صحبت ما چیز دیگری است.

می خواهیم این نکته را گوشزد کنیم که امروز و در شرایط موجود مربی داخلی به هیچ وجه نمی تواند دردی از فوتبال ملی ما دوا کند و مسئولان فدراسیون با همه مشکلات پیش رو باید تا آنجا که می توانند برای این مهم،کشاندن مربی خارجی خوب به ایران، تلاش کنند و در این مسیر از هیچ کوششی دریغ نکنندو اگر نهایتا موفق به انجام این امر نشدند بدون توجه به اسامی و فقط و فقط با توجه به کارنامه مربی انتخاب کنند.باید گفت تنها مربی داخلی که از نظر کارنامه بین المللی توانسته است موفقیتی خارج از مرزهای ایران برای فوتبال ایران کسب کند کسی نیست جز منصور ابراهیم زاده که عنوان نایب قهرمانی آسیا با ذوب آهن نقطه درخشانی در کارنامه سرمربی ذوب آهن محسوب می شود که می تواند او را تا حدودی از دیگر مربیان داخلی متمایز کند .اگر چه معتقدیم که این انتخاب هم اما و اگر های زیادی دارد.چراکه در وهله اول کار با تیم ملی مطمئناً شرایط متفاوتی با کار باشگاهی دارد.

ابراهیم زاده موفق شده است با ذوب آهن نایب قهرمان آسیا شود، درست، اما آیا می تواند این موفقیت را به تیم ملی هم منتقل کند با توجه به اینکه تیم باشگاهیش را همیشه در اختیار دارد اما تیم ملی را نمی تواند تمام وقت در اختیار خود داشته باشد ؟! آیا با توجه به شرایط خاص تیم ملی ابراهیم زاده می تواندچنین موفقیتی را در تیم ملی و با تیم ملی هم تجربه کند؟ضمن آنکه این اتفاق در کارنامه کاری سرمربی ذوب آهن فقط یکبار رقم خورده است و یک تجربه موفق بین المللی می تواند تضمینی برای موفقیتهای بعدی باشد؟! با این حال و با توجه به همه شرایط ذکر شده ، به زعم اکثر کارشناسان در صورت رای نهایی فدراسیون نشینها به گزینه داخلی شاید ابراهیم زاده تنها گزینه داخلی باشد که تا حدی شرایط بهتری حداقل از لحاظ وزن کارنامه بین المللی نسبت به سایر گزینه هادارد.

و در نهایت باید تاکید کرد که تنها راهی که فاصله بعید و عقب ماندگی فوتبال ما را از دنیا و یا حتی آسیا کم کرده و منجر به موفقیتهایی در آینده خواهد شد حضور یک سرمربی کارنامه دار خارجی در راس تیم ملی ست. کاری که مسئولان فدراسیون باید هر جور که شده و با استفاده از هر ترفند ممکن آن را به سرانجام رسانند. این تنها راه ممکن است که می توان از طریق آن همچنان به فوتبال ایران امیدوار باقی ماند و به آینده دل خوش کرد...نمی توانیم تا ابد دور خودمان بچرخیم، فوتبالمان را بصورت مقطعی به فلان مربی و بهمان مربی بدهیم و منتظر یک اتفاق بنشینیم...