بازنده دوئل دانشگاههاي دولتي و آزاد
هشتم آبان ماه سال گذشته دکتر احمدي نژاد در جمع مردم پيشواي ورامين با انتقاد از افزايش شهريه دانشگاه آزاد، آشكارا تهديد کرد که اگر شهريهها کاهش نيابد، با تصميمي انقلابي درباره دانشگاه آزاد، همه ملت را خوشحال خواهد کرد. اظهارات رئيس جمهور در شرايطي مطرح ميشد كه هزاران دانشجوي اين دانشگاه كه در تهيه شهريههاي كلان درمانده بودند، از اين وعده رئيس جمهور خوشحال شدند. اما با بيتفاوتي دانشگاه آزاد نسبت به اين تهديد، رئيس جمهور در اواسط آبان ماه به پنج نفر از اعضاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي مأموريت داد اساسنامه جديدي براي دانشگاه آزاد اسلامي تهيه كنند.
استدلال رئيس جمهور براي تهيه اساسنامه جديد، اين بود که از هفت نفر هيأت مؤسس اوليه، پنج نفر فوت کرده يا استعفا دادهاند و عملا دو نفر، يعني آقايان هاشمي و عبدالله جاسبي به جاي هيأت مؤسس تصميم ميگيرند و در ادامه در اول آذر ماه، هاشمي رفسنجاني که براي افتتاح کتابخانه واحد نجف آباد دانشگاه آزاد اسلامي به اين شهر رفته بود، با دفاع از عملکرد دانشگاه آزاد اسلامي گفت: اميدوارم شر آنهايي كه ميخواهد دانشگاه آزاد را تضعيف کنند، کوتاه کنيم.
سرانجام در سوم بهمن ماه، شوراي عالي انقلاب فرهنگي با پذيرش اين استدلال که اصلاحيه دانشگاه آزاد بايد به وسيله هيأت مؤسس تدوين شود، بررسي و تصويب اساسنامه تهيه شده توسط کميته پنج نفره را از دستور خارج کرد و پيشنهاد هيأت مؤسس دانشگاه آزاد اسلامي مبني بر اضافه شدن آقايان حبيبي، حسن خميني، ولايتي، محسن قمي و جعفر توفيقي را بررسي و به جز نفر آخر، به اين درخواست پاسخ مثبت داد.
سرانجام دکتر محمود احمدي نژاد به عنوان رئيس شوراي عالي انقلاب فرهنگي با امضاي ابلاغ عضويت آقايان حسن حبيبي، سيد حسن خميني، محسن قمي و علي اکبر ولايتي در هيأت مؤسس دانشگاه آزاد، علي الظاهر تصميم انقلابي خود درباره دانشگاه آزاد اسلامي عقب نشيني کرد.
به هر حال پس از ماهها سكوت و بيتحركي ظاهري، سخنگوي دولت در يك اظهارنظر رسمي، اعلام كرد: دولت ديگر در كار دانشگاه آزاد دخالت نميكند و اين تصميم دولت را ناشي از فشارهاي داخلي مقامات به دولت دانست؛ ظاهرا ديگر دولت در كار دانشگاه آزاد دخالتي نداشته و به اصطللاح بيخيال آن شده است.
اما آيا واقعا چنيين بوده و در برابر دانشگاه آزاد اسلامي و تضعيف آن هيچ كاري انجام نداده است؟!
آيا دوئل دولت با دانشگاه آزاد به سود دانشگاه آزاد به پايان رسيد و دولت به راحتي عقب نشست؟
تحليلهاي برخي مطبوعات، حكايت از همين داشت، اما واقعيت چيز ديگري است.
اگر در اين مدت، نگاهي موشكافانه به عملكرد نظام آموزشي دولتي بيندازيم، خواهيم ديد دولتي كه به ظاهر، خود را از صحنه تقابل با دانشگاه آزاد اسلامي كنار كشيده، كارهايي كرده است كه آثار زيانبار آن در سالهاي نه چندان دور، به خوبي خود را نشان خواهد داد و آن هم كم مايهاي در كيفيت نظام آموزشي كشور است كه دانشجويان آن را فرا ميگيرند.
آمارهاي رسمي نشان ميدهد در اين مدت به ظاهر سكوت دولت درباره دانشگاه آزاد اسلامي، به يك باره حجم ورودي به دانشگاههاي دولتي و پيام نور چندين برابر شده و اين در حالي است كه ملاكهاي علمي پذيرش دانشجو در نظام آموزشي در يك سال گذشته، بسيار پايين آمده. كافي است به آمارهاي پذيرش دانشجو در دانشگاههاي كشور نگاهي بيندازيد و رشد آن را با رشد امكانات آموزشي مقايسه كنيد.
به نظر ميرسد دولت براي مقابله با دانشگاه آزاد به جاي اقدام انقلابي دست به اقدام ديگري زده و با طراحي نرم افزاري از اهرمي استفاده ميكند كه البته به شدت مورد استقبال جامعه قرار گرفته است و آن هم علم كردن دانشگاه پيام نور و افزايش ظرفيت اين دانشگاهها و نيز دانشگاههاي شبانه است.
همان گونه كه ميدانيم سطح علمي اكثر واحدهاي دانشگاه آزاد با دانشگاههاي سراسري دولتي اختلافي واضح دارد و از اين رو معمولا دانشجوياني كه در دانشگاه آزاد اسلامي تحصيل ميكنند، افرادي هستند كه از ورود به دانشگاه سراسري بازمانده و به دانشگاه آزاد سرازير شده و با پرداخت هزينههاي نسبتا بالا در آنجا تحصيل ميكنند. كه اين خود جدي ترين انتقاد از دانشگاه آزاد بوده و تاكنون هم ادامه دارد، اما به نظر ميرسد دولت با برنامه ريزي خود، راه اين عده را از دانشگاههاي آزاد به سمت دانشگاههاي پيام نور و شبانه كشانده و با گسترش بدون پشتوانه علمي كافي دانشگاه پيام نور و واحدهاي آن و ايجاد ظرفيتهاي بسيار بالا در دورههاي فراگير، عملا بخش چشمگيري از مخاطبان و دانشجويان مستعد دانشگاه آزاد، را به دانشگاههاي پيام نور سرازير ميكند و از مزيتهاي بسيار و چشمگير كه در ظاهر در دانشگاههاي پيام نور وجود دارد، از جمله حضور نيافتن در سر كلاسهاي درس و شهريه ناچيز و دادن امكانات مساوي با دانشگاههاي دولتي به اين دانشجويان، بخش زيادي از دانشجويان را به خود جذب ميكند.
برخي معتقدند اين روند باعث افت شديد در نظام آموزشي خواهد شد، و تا بدان جا پيش رفت كه رئيس دانشگاه پيام نور در سال تحصيلي جديد، در يك خبر تبليغاتي اعلام نمود: خبر خوش آموزشي دولت پذيرش همه شركت كنندگان در دانشگاه پيام نور بدون توجه به رتبه علمي آنهاست و از سوي ديگر، در حوزه فراگيري اين دانشگاه نيز با ظرفيت فوق العاده بالايي روبه رو شد.
كافي است گروهي از كارشناسان بيطرف و خبره با تشكيل گروههاي كاري، سطح علمي كساني كه در بخش تكميل ظرفيت در هر سه بخش دانشگاه پيام نور، سراسري و آزاد اسلامي تحصيل مي كنند را بررسي كرده تا به پيامدهاي روندي كه به نام گسترش ظرفيت نظام آموزشي كشور مطرح شده، پي ببرند.
اگر در كارنامه كنكور پذيرفته شدگان تكميل ظرفيت نگاهي انداخته شود، خواهيد ديد شمار چشمگيري از همين پذيرفته شدگان در چندين درس، نه تنها نمره خوبي نگرفتهاند، بلكه درسي را با نمره منفي پاس كرده كه البته جزو پذيرفته شدگان به دانشگاهها راه يافتهاند.
بايد گفت تحصيل و به دست آوردن علم و دانش، حق هر ايراني و جوان مستعدي است كه در جامعه ما زندگي ميكند، اما بايد شأن و منزلت علم و دانش نگه داشته شود و در كنار بالا بردن سطح كمي افراد، به كيفيت علم نيز توجه شود، چراكه گسترش مدرك بدون علم، براي هر جامعه فاجعه به بار خواهد آورد.
و نكته پاياني اين كه فارغ از درگيري فرسايشي بين نظام آموزشي دولتي و آزاد و رقابت اين دو براي بيرون كردن ديگري، دور رقابت نتيجهاي جز ايجاد فاجعه در كيفيت نظام آموزشي در بر نداشته و اين درگيري ناخواسته قدرت، به ضرر علم در ايران به پايان خواهد رسيد.
بالاخره مردم بايد به كدام حرف مسئولين اعتماد كنند
يك يؤال آقای رییس جمهور و آن اینکه چرا حتی یک بار هم جنبه مثبت دانشگاه آزاد نگفته اید . آیا واقعا این دانشگاه هیچ کار مثبت نداشته است؟ آیا این موضع گیری حضرت عالی نشان از خرده حسابهای شخصی یا جناحی ندارد؟!!
دوم اینکه اگر دانشجو با هر معدل یوارد می شود این حسن دانشگاه پیام نور است و این مسئله با امتحان دروس داده شده در نیمسال اول و گرفتن امتیاز لازم برای قبولی به عنوان دانشجوی قطعی برطرف میشود... خلاصه اینکه اگر دانشجو واقعا درس خوان باشد در پیام نور بایستی خود را نشان بدهد در حالیکه در دانشگاه ازاد دانشجو به محض ورود به دانشگاه با خیال راحت به مدت 4 سال در دانشگاه توقف کرده و احیانا بدون درس خواندن و با هزار راه از اساتید نمره می گیرد . یک یاز دوستان بنده که فارغ التحصیل دانشگاه پیام نور است در حال حاضر در یکحی از دانشگاههای معتبر کانادا در حال تحصیل در فوق لیسانس است...
لطفا مطالب را منصفانه منتشر کنید و فیلتر هایتان را علیه طرحهای دولت بکار نبرید ...
من همچنان می نویسم...حداقل خودتان بخوانید اگر جرات انتشار مطالب انتقادی علیه خودتان را ندارید
بعلاوه اینکه بسیاری را می شناسم که برای علاقه به یک رشته خاص حاضر به تقبل پرداخت هزینه دانشگاه به صورت شخصی شده اند نه به خاطر اجبار و تنبلی !
چند نفری را هم می شناسم که بخاطر سخت گیری خانواده حتی با وجود قبولی در دانشگاه های سراسری معروف کشور بالاجبار به دانشگاه آزاد شهر خود راهی شده اند!
در ضمن مقطعی را که دانشگاه آزاد در آن افتتاح و راه اندازی شد را نباید فراموش کرد. سیل بسیار متقاضیان دانش با ظرفیت کم دانشگاه های سراسری جوابگویی نداشتند و نیم بیشتر این افراد از لحاظ سواد کم نداشتند بلکه ظرفیت دانشگاه ها کشش نداشت!
منصف باشید و مقایسه درستی بین هزینه های دانشگاه ها بنمایید و ببینید با توجه به اینکه در دانشگاههایی نظیر پیام نور و مجازی کلاسی تشکیل نمی شود و پول و هزینه ای و امکاناتی بابت زیر ساختهای ساختمانی و ... خرج نمی شود و دانشجو از محیط دانشجویی دور است به جایی ارزانتر بودن هزینه ها گاها" خیلی بالاتر از آزاد است!
1 - قابل توجه منتقدان دانشگاه آزاد و پیام نور ، شهریه کارشناسی ارشد دانشگاه ما از شهریه این دو دانشگاه بیشتر است
2- به عنوان یک دانشگاه که نام دانشگاه مادر را یدک می کشد در مقایسه با سایر دانشگاه ها کمترین امکانات رفاهی را در اختیار دانشجویان می گذارد . مثلاً همین دانشجویان شبانه با این شهریه مجبورند اوایل ترم را در پانسیون و مسافر خانه سر کنند چون خوابگاه نیست ( در واقع هست اما در کلام نیست ) یا مثلاً کمترین سرویس های حمل ونقل دانشجویان
3- عدم پرداخت هر نوع وام به دانشجویان شبانه ، چون 3 ملیون تومان از شهریه را از یک جیب دانشگاه به جیب دیگر ( آموزش آزاد ) منتقل می کنند و دانشجو باید آن را به صورت قسطی به دانشگاه بدهد.
4-در بعضی از رشته ها مثلا ظرفیت آموزشی تنها برای 5 نفر مهیا است اما دانشگاه آن را دو برابر کرده و 5 نفر نیز به عنوان شبانه می گیرد ( امکانات آموزشی نصف می شود )
5- ظاهراً در چشم مسئولان ثروت بهتر از علم است ، زیرا علم در کشور ما وسیله کسب درآمد در سطح وسیع شده است ... بهتر است بیش از این ، این زخم کهنه را باز نکنم.





