کیهان:نامه احمدینژاد به مجلس کار نفوذیها بود
کیهان در یادداشتی با عنوان«مصلحت نظام یا...؟» نوشت:
*«نفوذی ها» به نظام سیاسی حاکم تعلق ندارند اساس فعالیت آنان تغییر این نظام است اما روشی که اتخاذ می نمایند «رویارویی» نیست بلکه واداشتن به رویارویی است. واداشتن کسانی که نظام سیاسی را قبول دارند و حتی از ارکان آن به حساب می آیند!
*نفوذی ها نوعاً انسان های برجسته ای نیستند و مناصب مهمی هم در اختیار ندارند اما پی گیری کننده خط مشی هایی هستند که در پشت آن «کانون های ویژه» اطلاعاتی و یا سیاسی قرار دارند. آن سازمان ها و کانون ها طی یک برنامه میان مدت تلاش می کنند تا افرادی را در یک نظام سیاسی به مقابله با آن نظام وادار نمایند و در نهایت از نظام کاملا جدا کرده و یا او را در ردیف «اپوزیسیون» قرار بدهند. پروژه تبدیل معاون رئیس جمهور سوریه (عبدالحلیم خدام) به مخالف نظام سوریه از این قبیل است. در «ایران پس از انقلاب» نیز بارها آن را تجربه کرده ایم.
*مصلحت در هر نظامی توسط فرد یا مرجع خاصی مشخص می گردد. در جمهوری اسلامی انطباق یا عدم انطباق با مصالح دقیقاً- و بدون هیچ تردیدی- به معنای انطباق و یا عدم انطباق با مواضع «ولی فقیه» است. اگر رهبری موضعیگری علنی قوه ای علیه قوه دیگر را منع کرده باشد این همان «اعلام مصلحت» است کما اینکه اگر رهبری کمک قوا به قوه ای که بار سنگین اداره کشور را بر دوش دارد را ضروری بداند این نیز همان اعلام مصلحت است. با این وصف اگر موضعگیری علنی فردی یا نهادی علیه فرد یا نهادهای دیگر با مواضع ولی فقیه تطبیق نکند، آن موضع گیری «خلاف مصلحت کشور» بوده است.
