فردوسي پور يقه مقصران غير فوتبالي را مي گرفت!

اما آيا اين برنامه با پيمان يوسفي توانست آنطور كه بايد و شايد مبحث گفتگورا به پيش ببرد و علل باختهاي پياپي فوتبال را با ضرب آهنگي كه امروز لزوماً حس مي شود اداره كند؟!

 به گزارش سرویس ورزشی تابناک ؛ جاي خالي عادل فردوسي پور و برنامه 90 ،پس از ناكامي اخير تيم ملي و البته برنامه اي كه به اين منظور ساخته شد بيش از پيش حس شد.برنامه يوسفي به خوبي نشان داد كه فوتبال ما در شرايط امروزش كاملاً به فردوسي پور و جسارتش نيازمند است.آيا اگر قرار بود عادل ، برنامه اي را به بررسي علل باخت تيم ملي اختصاص دهد چنين چينشي را برمي گزيد؟ !

با تمام احترامي كه براي مهمانان برنامه پيمان يوسفي قائل هستيم بايد بگوييم كه تهيه كننده اين برنامه به هيچ وجه انتخابهاي درستي درچينش مهمانانش نداشت.اگر قرار به "ماست مالي "كردن قضيه و گذشتن از كنار مبحث ناكاميهاي فوتبال بود كه هيچ اما اگر قرار براين بوده و هست كه علل اين ناكاميها آنطور كه بايد و شايد به نقد و بررسي گذاشته شود بايد گفت اين برنامه به هيچ وجه ضرب لازم را نداشت و به نتيجه دلخواه نرسيد چراكه بيننده تا آخر برنامه هم نتوانست بفهمد كه چه حرفي قرار است در اين برنامه زده شود و چه نتيجه اي قرار است كه گرفته شود!
اما اگر عادل بود چه روشي را پيش مي گرفت؟

عادل فردوسي پور امروز جايگاه ويژه اي در ميان مردم و اهالي فوتبال پيدا كرده است و آنچيز كه او را از سايرين متفاوت جلوه داده است جسارت و شهامتش در گفتن حقايق است. مطمئناً مهمان برنامه فردوسي پور در چنين مقطعي انصاريفرد، سردمدار مخالفت باقطبي،تقوي و يا حتي مجيد جلالي آرام و مبادي آداب نبود .فردوسي پور از همكاران خبرنگاري كه همگي مهمان فدراسيون در دوحه بودند براي انتقاد از سيستم موجود دعوت به عمل نمي آورد! اين برنامه نيازمند مهماناني چون دادكان ،حجازي و...بود .كارشناساني كه بحث هاي اصولي و ساختاري را مطرح كنند و به نتيجه برسند نه اينكه باز شاهد يك سري حرف تكراري باشيم كه همان ها هم با تصميم مجري برنامه نيمه كاره رها شوند تا خدايي ناكرده كار به جايي نرسد كه بعضي مباحث باز شود وبحث بالا بگيرد!آنجا كه بحث ساختارها پيش آمد چرا به راحتي از كنارش گذشته شد؟

آيا امروز همان روزي نيست كه كار به جاهاي باريك رسيده باشد؟آيا هنوز به آنجايي نرسيده ايم كه مجبور شويم يقه خودمان را بگيريم  وبراي چراهايمان پاسخي پيدا كنيم؟! كار از زمزمه گذشته است امروز روز فرياد زدن است و برنامه نقد تيم ملي حتي زمزمه هم نبود چه برسد به فرياد!
اين برنامه فردوسي پوري را نياز داشت كه با دعوت از كارشناساني خبره مشكلات را فرياد بزند و ريشه يابي كند .عادلي كه حرف دل مردم را از زبان رسانه ملي به گوش مسئولان برساند نه برنامه اي كه وقتي پاي صحبت از دخالت غير فوتباليها به ميان مي آيد سريعاً بحث را عوض كند و توپ را به زمين قطبي بياندازد.

قطبي در حد و اندازه هاي تيم ملي نبود درست . بارها آن موقع كه بايد، راجع به آن صحبت شد و گوش شنوايي هم پيدا نشد و...در مجموع همان داستان دوره قبل با قلعنه نوعی تکرار شد.


داديم تا تمام افكار به سمتش متمركز شود ،اما امروز 4سال از آن روزها مي گذرد و مردم ما به آن درجه از بلوغ فكري و فوتبالي رسيده اند كه خوب مي دانند سرمربي و كادر فني تنها30درصد ماجراست و 70 درصد باقيمانده به مسائل اصولي تري مربوط است.

 

اگر فردوسي پور تهيه كننده و مجري برنامه اي اينچنين بود وقتي بحث دخالتهاي غير فوتبالي به ميان مي آمد سعي نمي كرد از كنار آن به سادگي عبور كند واتفاقا آنچنان كه بايد به آن مي پرداخت و به نتيجه مي رسيد.كارشناسان برنامه اش خصوصي سازي را فرياد مي زدند و يادآوري مي كردند كه تا سال 2013كه بايد فوتبال ما خصوصي شود چيزي باقي نمانده است! فوتبال حرفه اي كره و ژاپن را به بحث مي نشستند و به همگان نشان مي دادند كه فوتبالي كه بصورت اصولي ، خصوصي اداره شود عاقبتش مي شود ژاپن ، مي شود همين كره كه ما در مقابلش هيچ حرفي براي گفتن نداشتيم و فقط دفاع كرديم و بيراه نيست اگر بگوييم كه تحقير شديم.

برنامه نقد و بررسي سيما هيچ چيز به بيننده نداد نه زخم دل مردم را التيام بخشيد و نه راهكاري ارائه داد و نه حتي علتهاي اصلي ناكامي را بررسي كرد .به راستي آيا مشكل امروز فوتبال ما و سير قهقراييش قطبي بود و يا بازيكنان تيم ملي؟! اين بازيكنان كه همان بازيكناني بوده و هستند كه در ذوب آهن، سپاهان ، استقلال ، پرسپوليس و...توپ مي زنند و اتفاقاً دنيايي از استعدادند وبازيهاي زيبايي راهم در ليگ به نمايش مي گذارند.ايراد كار جاي ديگريست جاي ديگري كه اگر فردوسي پور بود مطمئناً با شهامت و جسارت خاص خودش به آن مي پرداخت و ريشه يابيش مي كرد...اتفاقي كه به هيچ وجه در برنامه يوسفي رقم نخورد تا مشكلات و مصائب امروز تيم ملي همچنان در رسانه ملي ناگفته باقي بماند و اين فرياد باز هم در گلو به بغضي فرو خورده تبديل شود...