استفاده از قلب به جاي مغز

سه پيروزي ايران در مرحله گروهي پانزدهمين دوره مسابقات ملت هاي آسيا (قطر 2011 )، مانع بزرگي بود براي آنکه نقاط ضعف تيم ملي ايران شناخته و يا مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد؛ همه به نوعي در بوق افشين قطبي مي دميديم و اين بيشتر از آن رو بود که خواهان پيروزي تيم ملي بوديم. در جريان پيروزي ها شايد هم فراموش کرده بوديم که ضعف ها را هم بايد برطرف کرد!

طبيعي بود که مشکلات فني تيم ايران مقابل حريفان مرحله اول آشکار نشود، اما چه قبل از آغاز مسابقات جام ملتهاي آسيا و چه در همان سه بازي اول اين بازي ها، فقدان يک بازيساز تمام عيار در سيستم 3 - 3 - 4 بازي تيم ملي به طرز آشکاري پيدا بود. قطبي که در اين آرايش از دو هافبک کناري تيم، يعني تيموريان و پژمان نوري، انتظار بازيسازي و راه اندازي از جناحين در تعامل با بال هاي کناري را داشت، انگار فراموش کرده بود که بازي هر تيم در مرکز ميدان مي تپد نه در کناره ها. قطبي در عمل مي خواست از قلب به جاي مغز استفاده کند و اين پايان نافرجامي داشت!

بديهي است که عوامل چندي را مي توان براي شکست تيم ملي ايران مقابل کره جنوبي در مرحله يک چهارم نهايي بازي ها شماره گذاري کرد که شايد در صدر همه احتياط افراطي سرمربي جا بگيرد، اما سرانجام همه مسايل را بايد در قاب تاکتيک مورد ارزيابي قرار داد. قطبي مقابل کره جنوبي دل به دفاع خوش کرد و به ضد حمله از دو سوي ميدان با رضايي و خلعتبري دل بست و مقابله با اين روش براي حريفان دشوار نيست و ديديم که اين دو هافبک- مهاجم تيم ملي کاري از پيش نبردند.

حالا که تيم ملي ايران از دور مسابقات حذف شده، شايد اين حرف از قبل مفهوم تر و پذيرفتني تر باشد که فوتبال براي رقابت در سطوح قاره اي به بازيکناني در همين کلاس نياز دارد. بار ديگر مي توان بحث جا مانده ها و انتخاب هاي قابل انتقاد را باز کرد و تا مدت ها روي آن بحث کرد، اما آيا از دل ليگ منظم فوتبال ايران محصولاتي بهتر از آنان که در مسابقات قطر ديديم، بيرون مي آيد؟!
قصد آن نيست که بر اثر يک شکست، آن هم مقابل حريفي مثل کره جنوبي کل جريان فوتبال ايران را تخطئه کنيم، اما در پس هر شکست مسايلي خفته که بايد به آن هم پرداخت. از مدت ها پيش اين بحث مطرح شد که تعدادي از بازيکنان حاضر در تيم ملي در کلاس ملي نيستند و در مقايسه با ملي پوشان پيشين در همان پست ها، بسيار ضعيف تر به نظر مي رسند. حالا بايد پرسيد که آيا فقط در صورت انجام چند انتخاب ديگر مشکلات به پايان مي رسيد، يا آنکه چرخه بازيکن سازي در فوتبال ايران معيوب تر از هر زمان ديگر است و نمي توان انتظار داشت که تيم ملي عملکردي بهتر از اين داشته باشد!

باختيم... و حالا بايد به فکر بردن در آينده بود. ليگ به زودي آغاز مي شود، سرمربي جديدي براي تيم ملي خواهد آمد و فوتبال همچنان ادامه دارد، اما اي کاش اين را دانسته باشيم که براي بزرگي کردن در آسيا و هر نوع مسابقه بين المللي ديگر بايد بزرگ فکر کرد و با بزرگان کار کرد. کوچک گرفتن امور، شکست هاي ديگري را هم به فوتبال ايران تحميل مي کند.