آقای اسطوره حقیقت را بگو!؟

ناصر حجازی بازهم مصاحبه کرده... امری که در آن به مراتب بیش از عمل تبحر دارد... وی با یکی از روزنامه های سیاسی صبح در هفته اخیر از هر دری به صحبت پرداخته است...
در ابتدا وارد مبحث سیاست شده و خود را با "ریگان" و" آرنولد" در تداخل ورزش و سیاست تشبیه کرده... از اینکه اگر رئیس جمهور میشد چگونه یک مملکت 70 میلیونی را اداره میکرده و ...؟

بحث سیاسی اش شاید شبیه شوخی و مزاح بود اما او بازهم به گذشته گریز زده و صحبتهای تندی را به افراد زیادی نسبت داده که در اکثر آنها شبهه وجود دارد و هرگز مستند و قابل اثبات نیست!

بار دیگر میگوید که با کمترین بضاعت استقلال را دوم آسیا کرده و نفرات آن زمان را کوچک شمرده تا عملکرد خود را بزرگ جلوه دهد! باید پرسید آیا استقلال 76 تیم کوچکی بود؟ پرویز برومند در حالی به استقلال آمد که بعد از عابدزاده در کنار نکیسا در تیم ملی حضور داشت... جواد زرینچه در اوج فوتبال خود قرار داشت... رضا حسن زاده نیز به همین شکل... سهراب بختیاری زاده از فولاد به تیم ملی رسید و به استقلال آمد... سرژیک تیموریان بارها به تیم ملی دعوت شد، ستاره تیم امید و آرارات بود و به استقلال آمد...سیروس دین محمدی یکی از آماده ترین هافبکهای آسیا بود و در جام جهانی 1998 حتی بازی هم کرد... منصوریان ستاره آنروزهای فوتبال ایران بود... محمد مومنی به عنوان آقای گل لیگ و یک ملی پوش آبی پوش شده بود... فرد ملکیان در کنار ادموند بزیک زوج رویایی آرارات در خط حمله بود... محسن گروسی مهاجم کهنه کار و همچنان ملی پوش آنزمان بود... محمد تقوی و محمود فکری در نهایت بلوغ فوتبالی خود به سر میبردند...

 محمد نوازی، فرهاد مجیدی و علی موسوی روی بورس ترین ملی پوشان آنزمان بودند که فتح اله زاده همگی را یک جا به استقلال آورد و البته افرادی همچون آتیلا حجازی، ایوب اصغرخانی و جاوید شکری هم با نظر مستقیم حجازی آبی پوش شدند و پس از مدتی فوتبالشان به انتها رسید ...
حال واقعا چنین نفراتی کوچک بودند؟ آنهایی که حافظه قوی دارند خوب بیاد دارند که در مقابل نیروی هوایی عراق، العین ، الهلال و دالیان نبوغ بازیکنانی همچون برومند، مومنی، دین محمدی، مجیدی ، فکری، موسوی و... باعث فینالیست شدن استقلال شد یا تفکرات سرمربی وقت؟؟؟
حجازی بازهم از انتخاب دروازه بانش در فینال باشگاههای آسیا دفاع میکند! او برومند را در حالی به خیانت متهم میکند که همین دروازه بان یک تنه در برابر العین و الهلال با رشادت ایستاد... حجازی فکر میکند حافظه همه پاک شده است و مردم همه چیز را از یاد برده اند...

سرمربی اسبق استقلال در حالی از آخرین حضورش در استقلال صحبت میکند که گویی او هیچ نقشی در کسب مفتضحانه ترین نتایج تاریخ باشگاه استقلال نداشته است!! در سال 1386 یکی از پر مهره ترین تیمهای تاریخ استقلال توسط ایشان و با نظر مستقیم وی بسته شد... بازیکنان بزرگی همچون فکری، کاظمی و اکبرپور از تیم گذاشته شدند و در عوض جمعی از بهترینهای ایران با تلاش مدیریت وقت به استقلال آمدند... منتظری،منیعی، پولادی ، شفیعی ، بیاتی نیا، برهانی، روان خواه و... جذب شدند و ستاره هایی همچون جباری و مجیدی ماندگار شدند و البته بازیکنی به نام "سان جان" از نا کجا آباد هم بازهم با نظر مستقیم ایشان آبی پوش شد...

 طی عمر دوازده هفته ای حجازی در استقلال ، آبی پوشان در برابر ملوان، مس کرمان، سایپا، برق شیراز، صبا باتری، سپاهان، پرسپولیس، ابومسلم باخت یا مساوی کرد تا به بازی پیکان رسید. حجازی میگوید آنروز 45 هزار تماشاگر در استادیوم بودند و پس هنرنمایی وی مبنی بر تعویض برد 2 بر صفر با باخت 3بر2 یک صدا ایشان را تا هتل المپیک تشویق کردند!
 براستی حجازی در مورد عصر سیاه نهم آذر ماه سال 86 برای هواداران استقلال صحبت میکند؟ فیلم آن مسابقه و اخبار آن موجود است... سرجمع نزدیک 15 هزار نفر البته خوشبینانه در ورزشگاه آزادی حضور داشتند و اصوات وحشتناکی که از بلندگوی جعبه جادویی پس از شکست استقلال شنیده میشد حتی یک درصد هم منطبق با بیانات ایشان نیست...

حجازی برای همیشه از روی نیمکت استقلال رفت چون در 12 بازی در 9 تای آن ناکام بود اما سرمربی سابق آبی پوشان هرگز آن را برگردن نگرفت ..

 وی در گوشه ای دیگر از صحبتهایش غیر مستقیم ناراحتی خود را از قهرمانی همان سال استقلال در جام حذفی را بروز میدهد و میگوید استقلال دو تیم دسته یکی فولاد و پگاه را برد و قهرمان شد...! حال باید از ایشان پرسید تیم پگاه همان تیمی نبود که در هفته بیست وهفتم با 4 گل در آزادی استقلال را به شدید ترین شکل ممکن تحقیر کرد؟ آیا دو ماه بعد همان تیم در فینال جام حذفی به استقلال نباخت؟

امثال حجازی در این فوتبال مایه برکت و افتخار همه هستند اما چه بهتر آنها هم قدر این لطف الهی و محبت مردم را بیش از پیش بدانند... تاریخ هرگز دروغ نمیگوید و بهتر است اگر در قسمتی از آن بر اساس ناتواناییهای ذاتی ناکام بوده اند یا آنرا بپذیرند یا حداقل در مورد آن سکوت کنند... در عصر ارتباطات اینگونه اظهار نظرها تنها وجهه گوینده را نزد مردم تنزل میدهد و ارزش بیشتری ندارد...