امام براي ما، همه سياست براي شما!

اول: زماني كه ما طفلكاني خرد بوديم و هنوز حضرت امام در قيد حيات بودند، به ويژه در شب هاي داغ تابستان سال هاي جنگ، همه دلخوشي مان اين بود كه شب هنگام كناري بايستيم و با دوستان تصوير امام را در ماه نشان هم دهيم، يكي مي گفت صندلي امام را ببين، يكي ديگر عمامه ايشان را نشان مي داد و به همين ترتيب ديگران هم. ما يقين مان اين بود كه تصوير امام در ماه است و تصورمان هم، كه بالطبع دنباله رو يقينمان بود. براي ما در آن حال و هوای کودکانه، امام آنقدر ارزش داشت كه عكسش در دل ماه بنشيند.

دوم: همان موقعي كه ما طفلكاني دبستاني بوديم، صبح هنگامان در صفوف صبحگاهي مدرسه پس از قرائت قرآن و تكرار شعار هفته، يك بيت هميشگي زمزمه لبانمان بود كه:

خدايا خدايا تا انقلاب مهدي خميني را نگه دار   از عمر ما بكاه و بر عمر رهبر افزا

ما قلبا مي خواستيم كه خدا از عمر ما بكاهد و در عوض امام خميني زنده بماند. براي پدر و مادر ما بودن امام يك نياز حياتي بود، شايد هم براي همه مردم، كه بود و ديديم عمق اين نياز را، وقتي نبود و رفت و داغش را بر دلمان نشاند.

سوم: همان زمانها، ديوار نوشته هاي متعددي ديوارهاي كوچه ها و شهرها را در برگفته بود، يكي از مضامين اصلي اين ديوار نوشته ها اين بود كه: «امام را دعا كنيد.»

چهارم: برخي مواقع درست خاطرم نيست، احتمالا شب هاي جمعه كه تلويزيون سخنراني امام را پخش مي كرد و احيانا امام مطالبي را مي گفت كه حضار به خاطرش گريه مي كردند، ما هم، همان طفلكان خرد، گريه مي كرديم. الان نمي دانم چرا گريه مي كرديم، اما واقعيت اين بود كه گريه مي كرديم. شايد زماني كه امام به رزمنده ها مي گفت من به چهره نوراني شما غبطه مي خورم و در مقابل شما احساس حقارت مي كنم، ما هم گريه كرده باشيم. براي ما امام يك حس دوست داشتني بود كه آرامش، صبوري و متانتش تكيه گاه بود و صداقتش خاصه بر دل مي نشست.

اينك سال هاي است كه آن حس دوست داشتني، هجرت كرده و ما هم به اصطلاح بزرگ شده ايم و ما كودكان آن زمان و جوانان امروز، گرفتار انبوهي مفاهيم ريز و درشت درباره همان امام سابقمان شده ايم. يكي مي گويد امام، امام سياست داخلي بود، ديگري می گوید امام، امام سياست خارجي بود. يكي امام را امام تنش زدايي و جامعه مدني مي داند و ديگري امام را امام اصولگرايي و مقاومت مي داند و به همين ترتيب... و جالب اینکه هنوز نفهمیده اند که امام، جامع همه اینها بود!

اتفاقا نكته مشترك همه اين افراد درباره امام اين است كه به اشاره كردن ما به ماه و ديدن عكس امام در آن مي خندند و همه اتفاقا جان شان براي خودشان عزيز شده نه امام (رهبر) و قدرتشان را دعا مي كنند و نه امام (رهبر).

امام  اما براي ما هنوز در دل ماه نشسته است و آنقدر بالاست كه هرکسی سعی می کند او را اندازه درک خودش پایین بیاورد  و تازه اصرار كنند كه امام در دل ماه نبوده است و به عقل ما ایراد بگیرندکه امام همان است که آنان می گویند و لاغیر .

دانشگاهي كه شديم گفتند يك روش شناخت، هرمونتيك است، تفسير متن و امام هم كه با آن حس دوست داستني اكنون رفته است بايد متونش هرمنوتيك گردد. تازه ديديم كه چه كلاه گشادي سرمان رفته كه اتفاقا با هرمنوتيك، امام را و تصور ما را به مسلخ مي برند. در هرمنوتيك ديگر ديدن امام در قاب ماه كه معنايي ندارد...

هرمنوتيك و تاويل و تفسير هم براي اين بود كه آن تصوير امام نباشد، كه امام يكي بود با همان صداقت در گفتار و رفتارش و ديگر تاويل بردار نبود بر اساس حزب و جناح و سياست بازي.

اكنون من در این شلوغی و آشفتگی بزرگسالی خودم و مفاهیم دیگران ، به اين مي انديشم كه چگونه مي توان قدرت و سياست و هر چه را سياست بازان دوست دارند به آنان داد ، تا آنان دست از سر ما و تصوير كودكي مان از امام بردارند تا ما آن حس خوب و دوست داشتني امام را در كنار امام و رهبر زمانمان حضرت آيت الله خامنه اي كه عطر شامه نواز اماممان را دارد، بی دغدغه سیاست و جناح و حزب و قدرت تجربه كنيم؟امامی که در دل ماه نشسته است و به این سیاست بازی های من و ما می خندند.