رونمایی از تیم ملی مدل 2011

ایران در شرایطی اولین بازی خود در استادیوم الریان را انجام داد که به نظر می رسید نبردی سخت در تقابل با ستاره های عراقی که تعدادی از آنان سابقه حضور در لیگ ایران را دارند، داشته باشد. شاید بتوان بار روانی ناشی از نگاه نه چندان امیدوارانه افکار عمومی به تیم ملی را مهمترین چالش ایران پیش از آغاز بازیها دانست، با این همه تیم قطبی توانست پس از عقب افتادن با گل زود هنگام عماد رضا، با دو گل رضایی و مبعلی نتیجه بازی را به نفع خود تغییر دهد.

چشم انداز فعلی:

تیم ملی بازیکنان ارزشمندی همچون رحمتی، عقیلی، حسینی، نکونام و شجاعی را در ترکیب خود می بیند و البته مهره هایی نظیر کریم انصاریفرد وخلعتبری را روی نیمکت دارد که حضورشان می تواند تعیین کننده باشد. ایران با شکست کره جنوبی و چین در بازیهای تدارکاتی پیش از تورنمنت نشان داده بود که تیم بی امیدی نیست. این تیم در بازی برابر عراق نیز به وضوح سازمان یافته نشان داد جایی که بازیکنان قابلیتهای خود را در انجام کارهای ترکیبی، استفاده از ضربات ایستگاهی و پرس تیم حریف نشان دادند و البته در نهایت قادر به تغییر نتیجه بازی و حفظ روند به نفع تیم خودی شدند.

نکاتی در مورد ترکیب تیم:

حضور دروازه بان، دو مدافع میانی و یک بازیکن کناری از یک تیم نکته ای قابل توجه در ترکیب تیم ملی است، جایی که مهدی رحمتی عقیلی، حسینی و حاج صفی را در مقابل خود می بیند ترکیبی همگن و هماهنگ که می تواند پوئنی مثبت برای تیم ملی محسوب شود. مهره چهارم خط دفاعی ایران، محمد نصرتی است که در تراکتورسازی به عنوان یک مدافع میانی بازی می کند با این همه افشین قطبی در تصمیمی مشابه با آنچه برانکو در جام جهانی آلمان اتخاذ کرده بود محمد نصرتی را در پست بازیکن کناری به زمین می فرستد. آمار بازی در برابر عراق، 6 قطع توپ و 26 پاس را برای این بازیکن نشان می دهد و البته نگاهی به روند بازی و تقابلهای نصرتی با هوار محمد و یونس محمود حاکی از حضور نسبتا موفق این بازیکن در نقش مدافع کناری است.

پیش از بازی تردیدهایی در پست بازیکن کناری راست و اینکه خسرو حیدری یا محمد نصرتی در این پست به کار گرفته شوند وجود داشت، حیدری در سپاهان به دلیل سانترهای مواجش محبوب امیر قلعه نوعی است ولی به نظر می رسد تعریف قطبی از وظایف مدافع کناری مدرن با تعریف قلعه نوعی که همچنان در مورد انتخاب دفاع خطی یا سه نفره با خود در چالش است، متفاوت باشد.

بازی گرفتن از غلامرضا رضایی در پست بال هجومی و نه مهاجم نوک را می توان یکی از تصمیمات درست قطبی در بازی با عراق دانست، تغییری که هم در کاهش فشار بر محمد نصرتی موثر بود و هم امکانی مناسب برای هجومهای سریع رضایی فراهم آورد که البته به یک گل نیز منجر شد. بازیکنانی همچون نکونام، شجاعی و تیموریان تجربه بازی در اروپا را دارند با این همه به نظر می رسد تیم ایران خالی از بازیکنانی درخشان سال 96 است که در حین گره خوردن بازی قابلیت تغییر نتیجه را داشتند، برای اظهار نظری قطعی تر در این مورد باید چند بازی دیگر صبر کرد.

آینده:

پس از پیروزی برابر عراق، و تساوی امارات و کره شمالی صعود از مرحله اول محتمل تر از پیش به نظر می آید با این همه مثالهای متعددی وجود دارند که نشان می دهند یک شروع خوب الزامی برای موفقیت در مراحل بعدی نیست. چالش احتمالی تیم ایران در صورت صعود به مرحله بعد و جایی اتفاق خواهد افتاد که با استرالیا یا کره جنوبی روبرو خواهد شد، حریفانی که در کلاسی بالاتر از عراق بازی می کنند و عیار واقعی تیم ایران را نشان خواهند داد.

واضح است که تیم ملی ایران برای پیروزی در بازی های سرنوشت ساز آینده و مخصوصا نبرد حذفی نیازمند افزایش هماهنگی، حفظ آمادگی ذهنی و اثرگذاری بازیکنان ستاره اش در لحظات حساس است، با این همه نمی توان اثر پارامتری همچون شانس را در یک بازی حذفی بی اثر دانست.

جوگیری از نوع سازمان تربیت بدنی

پس از سر و صداهای اخیر بر سر از دست رفتن کرسی ایران در هیات اجرایی کنفدراسون فوتبال آسیا، برد در برابر عراق یک لقمه چرب تبلیغاتی و یک سنگر مناسب برای پنهان شدن به نظر می رسد. نتیجه پیام تبریک عجیبی است که از طرف سازمان تربیت بدنی به شادباش این پیروزی صادر شده است. شاید بد نیست متولیان ورزش ایران در مورد اینکه این فقط یک برد سه امتیازی است و راه درازی تا قهرمانی احتمالی در راه است و البته اینکه چنین پیغامهای تبریکی می تواند اثرات منفی بر روی روند یک تیم داشته باشند توجیه شوند.

من افشین قطبی سخت کار کرده ام:

داستان همیشگی در مورد مربی تیم ملی ایران در حال تکرار شدن است، پیشتر ایویچ و برانکو هم، پس از سلاخی شدن در زمان مربیگری و با گذر چندین سال تبدیل به چهره های محبوب و مربیان با دانش شده اند. آیا اتفاق مشابهی در مورد قطبی رخ خواهد داد؟ این مربی ناملایمات زیادی را در دوران حضورش در ایران تحمل کرده است، از شنیدن اظهارنظرهای نه چندان مودبانه درباره زندگی خصوصی اش تا انتقاداتی که علی رغم کسب نتایج مناسب و طی روند صعودی با تیمش، دانش فنی وی را برای حضور در پست سرمربیگری تیم ملی ناکافی زیر سوال می بردند. عملکرد قطبی در مواجه با انتقادات، خواه منطقی و خواه غیر اصولی، لبخند و تلاش بیشتر بوده است. قطبی در حالی در انتهای این راه چالش برانگیزش با تیم ملی قرار دارد که پس از پایان جام ملتها به لیگ ژاپن خواهد رفت و کمترین پیامد موفقیت احتمالی و یا حتی نمایش درخشانش با تیم ملی ایران می تواند این درس برای افکار عمومی ایران باشد که قبل از له کردن یک مربی با دلایلی که همیشه دم دست هستند، کمی تامل کنند.