چوب مديريت نادرست بر سر داوران

همه از اوضاع فوتبال ايران و داوري در آن ناراحت و نگرانند و براي نجات از اين وضعيت چاره اي جز اتحاد و همدلي نيست. ممکن است برخي از دوستان مسؤول ناراحت شوند، اما اين واقعيت دارد که هر وقت ما انتقادي مي کنيم، فکر مي کنند به دنبال پست و جايگاه هستيم و مي خواهند با گلوله ما را بزنند. ضعف داوري ما مربوط به داوران نيست و بخش اعظم آن مربوط به تشکيلات مديريت داوري مي شود.

وقتي کار نظارت و ارزشيابي در سيستم اداره داوري وجود نداشته باشد و يا بسيار کمرنگ و غيرتخصصي باشد، نمي توانيم انتظار نتيجه بهتري داشته باشيم. عملکرد داوران ما چگونه ارزيابي مي شود؟ وقتي کارهاي آموزشي ما نتيجه نمي دهد، ايراد از کجاست؟ متاسفانه داوران ممتاز AFC هم اشتباهات فاحشي دارند. اشتباهي که در قضاوت بازي ذوب آهن و مس رخ داد، ديگر بحث اشتباه در تشخيص يک داور نيست که بخواهد زود از ذهن ها بگذرد. اينجا قانون نقض مي شود. اگر داور بخواهد چنين خطايي بکند، پس با آدم هاي عادي چه فرقي خواهد داشت؟ !
اينجاست که نگاه ها به داوري نااميدانه است. چنين اشتباه هايي قطعا به گوش مسؤولان AFC و فيفا مي رسد.

معتقدم بايد سيستم داوري در فوتبال ايران متحول شود و تک محوري نباشد. نبايد مديريت انفرادي بوده و مابقي اعضا تنها نقش دکور را داشته باشند. فعاليت کميته داوران ايد ه آل نيست. من با اشخاص کاري ندارم و ايراد را به سيستم مي گيرم. حضور عنايت در محافل بين المللي به عنوان مدرس فيفا و AFC براي داوري ما افتخار است، اما اين که کار کميته به صورت گروهي انجام نمي شود و در دوران نبود او همه چيز معطل مي ماند، درست نيست. يکي از بخش هايي که بايد در اين کميته فعال شود بحث هاي آموزشي است که به نظرم تقسيم کارهاي آموزشي در کميته گم شده و شاهد نظم خاصي در آن نيستيم.

ما کاري کرديم که مردم اکنون نسبت به داوريها ناراحت هستند. ازطرفي ناهنجاريهاي موجود در فوتبال ما باعث متضرر شدن داوري ها هم شده است. هنوز هم معتقدم اشتباهات داوري سهوي بوده و مغرضانه نيست و در برخورد با اين اشتباهات شاهد بي انصافي ها و بي احترامي هاي زيادي هستيم. کما اين که اعتماد و احترام ميان داوران و مربيان فوتبال باعث تقويت داوري ها مي شود. وقتي کوچکترين اشتباه يک داور به عنوان يک خطاي بزرگ نشان داده مي شود، اين نگران کننده است؛ چون همان داور ممکن است برود و پشت سرش را هم نگاه نکند. مردم، مديران، مربيان فوتبال بايد صبر و شکيبايي بيشتري داشته باشند. بالاخره تا وقتي که اين فوتبال است، همين داوران بايد آن را قضاوت کنند. ما اجنبي پرست نيستيم که بخواهيم از کشورهاي ديگر داور بياوريم. اين داوران هم سرمايه هاي ما هستند که بايد صبور باشيم و به آنها قدرت تسلط بيشتري بدهيم.

کميته داوران بايد با کميته هاي داوري در شهرستان ها در ارتباط بوده و کار استعداديابي داوري را به آنها بسپارد. متاسفانه نظام جامعي هم در اين باره وجود ندارد. روندي که در پيش گرفتيم باعث پيشرفت نکردن فوتبال و داوري ما حتي در آسيا شده است. به حدي که اکنون حتي يک داور وسط از ايران در جام ملت هاي آسيا حضور ندارد و در مقابل از دوازده گروه داوري حاضر در اين رقابت ها پنج گروه را عرب ها تشکيل مي دهند. ما مي بينيم کشورهايي چون سنگاپور، عمان، مالزي، بحرين و امارات در جام ملت ها داور وسط دارند، اما ايران ندارد !

ما بايد در سطح مديريت فوتبال به گونه اي عمل کنيم که آسيا را بلرزاند، اما متاسفانه در جايگاه هاي حساسي از کساني استفاده مي کنيم که محترم هستند، اما صلاحيت مديريت و اداره صحيح کار را ندارند. نبود مديريت صحيح در فدراسيون، کار را به اينجا رسانده و مي بينيم به طور مثال چطور تيم هاي پايه در فوتبال ما روبه نابودي مي روند. اميدوارم مانند سال هاي دور دوباره به سطح اول فوتبال آسيا برگرديم، اما با روند کنوني و اينکه حريفان ما هم بيکار ننشستند، براي آينده خيلي نگرانيم.