نخبگان در پستو، سالخوردگان وزارتخانه در ماموریت! / سهم جوان‌ها از مدیریت کشور کجاست؟
به گزارش تابناک، تصویری از دیدار رئیس‌جمهور با جمعی از سفرای جدید کشور منتشر شده؛ تصویری که فارغ از افراد حاضر در قاب، این سوال را پیش می‌کشد که در سازوکار انتخاب مدیران و نمایندگان کشور، سهم نخبگان، جوانان متخصص و نسل تازه مدیران کجاست؟ چرا وقتی کشور به دیپلماسی چابک، ایده‌های تازه و نیروهای آشنا با جهان امروز نیاز دارد، همچنان در بسیاری از انتصاب‌ها چهره‌هایی تکراری و سالخورده در صف ماموریت قرار می‌گیرند و بخش بزرگی از نیروهای متخصص باید از بیرون گود نظاره‌گر باشند؟
سفیر فقط یک عنوان اداری نیست که با سابقه طولانی‌تر، خودبه‌خود شایسته‌تر شود. نماینده ایران در یک کشور باید شناخت دقیق از اقتصاد، فناوری، جامعه و مناسبات سیاسی آن کشور داشته باشد و بتواند با زبان و منطق نسل جدید ارتباط برقرار کند. در فرآیند انتخاب سفرا، سن، سابقه و روابط اداری چقدر وزن دارد و تخصص، زبان‌دانی، تجربه واقعی بین‌المللی و توانایی کار با نسل جدید چقدر؟ اگر قرار است دیپلماسی اقتصادی و سیاسی کشور فعال‌تر شود، نمی‌توان با همان نگاه و همان چهره‌های چند دهه گذشته انتظار خروجی متفاوت داشت.
مشکل فقط سفرا نیست؛ این پرسش درباره بسیاری از مسئولیت‌های مدیریتی کشور هم صدق میکند. در دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان، مراکز علمی و میان نسل جوان متخصص، نیروهایی هستند که سال‌ها برای کسب دانش و تجربه هزینه کرده‌اند، اما وقتی نوبت تصمیم‌گیری و مسئولیت می‌رسد، در بهترین حالت به تماشاگر تبدیل می‌شوند. جوانی که سال‌ها در دانشگاه‌های معتبر تحصیل کرده، چند زبان می‌داند، با اقتصاد و فناوری روز آشناست و تجربه کار بین‌المللی دارد، چرا نباید حداقل یک بار فرصت آزمودن توانایی خود را پیدا کند؟ قرار نیست هر جوانی صرفا به دلیل جوان بودن منصوب شود؛ بحث بر سر فرصت برابر برای شایستگی است.
کشوری که نخبگانش را پشت در نگه دارد و فرصت‌ها را مدام میان حلقه‌ای محدود از مدیران باسابقه بچرخاند، در نهایت با یک مشکل جدی روبرو می‌شود؛ جانشین‌پروری اتفاق نمی‌افتد. اگر قرار است مدیران فردا از امروز تربیت شوند، باید به آنها میدان داد؛ نه اینکه هر بار همان نیروهای قدیمی با عناوین تازه راهی مسئولیت شوند. مسئله، احترام به تجربه نیست؛ بلکه تجربه نباید بهانه‌ای برای بسته ماندن درهای مدیریت به روی نسل تازه باشد. ایران امروز بیش از همیشه به ترکیب «تجربه، تخصص و جوانی» نیاز دارد، نه مدیریتی که جوانان متخصص را در پستو نگه دارد و از پشت شیشه برایشان دست تکان بدهد.
از جمعیت جوان استفاده نکردید و همه یا مهاجرت کردند یا ... 
| 
کسی که عاشق ایران باشه هر کاریش هم کنی هیچ جا نمیره | جناب ناشناس .من هم عاشق ایران‌هستم . ولی از،اینکه نرفتم سخت پشیمان‌هستم .اینجا اعصاب و جسم من فرسوده شد .در حالیکه مانند خوردن آب می توانستم با مدرک تحصیلی خاصی که داشتم مهاجرت کنم .۳۰ سال دررایران کار کردم و بازنشسته شدم . الان هم مستمری من در حد ماهی ۳۰۰ دلار است که با این پول توان مهاجرت نخواهم داشت . اگر می رفتم می توانستم به همین ایران هم بهتر خدمت کنم 
| کدوم جوان بخواد هم تغییری بشه فرزندان خودشون رو جایگزین میکنن آره دیگه اساسا سفیر خوب یعنی 18 تا 22 سال. فوقش 25 سال. اصلا سفارت خانه جای تجربه اندوزی است برای شغل های بعدی 
جوانان با تحصیلات عالیه در مقطع دکترا را اروپا و امر یکا و.... بردن 
اگر از جوانان منظورتان اقازاده ها هستن در امریکا و اروپا و کانادا تشریف دارن و مشغول کمک به پیشرفت اقتصاد و علم در اون کشورها هستن. یک مورد دیگر اینکه اموزش و پرورش میگه چند هزار نفر نیرو کم دارم در وقت جذب از طریق کنکور تعداد انگشت شمار جذب می کند ولی از اونور با برگذاری ازمون چند هزار نفر نیروی سن بالا جذب میکند ایا این افراد توانایی سی سال خدمت را دارند بهتر نیست از همین جوانهایی که تو کنکور شرکت می کنند را جذب کند. سفیر در وزارت خارجه یک فرد دارای رانت است که به خارج می رود تا حقوق دلاری بگیرد. اصلا بخش عمده دیپلمات‌های وزارت خارجه همین هستند. بیشترشان اصلا یک زبان خارجی هم بلد نیستد و به همین دلیل است که دائم در سیاست خارجی که مرتبط با گار وزارت خارجه است عقب هستیم و بازنده. تو را خدا پیگیری کنیدبنیاد ملی نخبگان طرحی داشت برای استخدام در دستگاه‌های اجرایی هر چند مشاغل پیشنهادی در شان نخبگان نبود ولی حداقل نخبگان ورود به دستگاه های اجرایی داشتند که اگه خودشون رو نشون بدن جای ترقی دارن
متاسفانه دیگه این طرح را از سال 402 اجرایی نکردن
| فایده ای ندارد . در همان طرح هم لابد پس از استخدام ، نخبه با مدرک فوق لیسانس از دانشگاه صنعتی شریف را زیر دست یک فوق دیپلم بی تجربه ولی پارتی دار قرار می دهند ک۶ نه خودش کار بلد است و نه اجازه می دهد دیگران که کاربلد هستتد کار کنند . دیدم که می گما ... سیستم به دلیل نگرش ویژه به جامعه و،به منظور انحصار قدرت در دست گروهی خاص ، چه بخواهد و چه نخواهد دچار کمبود شخصیت های تاثیرگذار و کارآمد خواهد شد و مقامات مختلفش را از مجموعه محدود تری انتخاب که نه بلکه به پذیرش آنها از روی اجبار وادارخواهد شد وقطعا بهترین گزینه ها نخواهند بود . واین به معنی چرخه معیوب است که نیازی به پیش بینی نتیجه ندارد و سرانجامش برای مملکت جز زیان نتیجه ای ندارد | دقیقا همینه