2010، سال بحران و بی ثباتی سیاسی کشورهای عربی

سرویس بین الملل ـ «العرب آنلاين»، با نگاهي به رخدادهای سال 2010 ميلادي، اين سال را سال بحران كشورهاي عربي دانست و نيم نگاهي هم به ارتباط اين بحران ها با ايران انداخت.

به گزارش «تابناک»، اين پایگاه خبري با طرح موضوع بالا نوشت: مناسبات سياسي و روابط كشورهاي عربي در سال 2010، منطقه عربي را به سال بحران ها تبديل كرد. این در حالی است که تاكنون سابقه نداشته تا اين اندازه اين كشورها درگير مناسبات سياسي باشند.

در «لبنان»، دادگاه تحقيق ترور «رفيق حريري» با چالشي پيش بيني ناشدنی روبه رو شده و به همین دلیل، براي هميشه، موضوع مسكوت و نامفهوم خواهد ماند؛ حتي اگر طرف هاي متهم محكوم يا تبرئه شوند.

همچنين «لبنان» در سال 2010 با دستگيري هاي امنيتي ناشي از جاسوسي اسرائيلي ها مواجه بود كه اوضاع را بيش از پيش تيره تر ساخت.

در «عراق»، مشكل تشكيل كابينه ماه ها این کشور را رنج داد و سرانجام به گونه متزلزلی حل ولی شش ماه اين كشور بدون دولت اداره شد؛ البته دولت اين كشور، همچنان با فساد اداري و مشكلات فراوان اقتصادي درگير است كه نمي توان براي حل آن زماني را متصور بود.

این گزارش می افزاید: در «مصر» انتخابات صورت گرفت، ولی نتايج آن مخالفان و ناراضيانی داشت و دمكراسي در اين كشور را زير سوال برد.

«سودان» همچنان با مشكل «دارفور» و جنوب اين كشور درگير است و زمزمه هاي جدایي خواهي بر همه اين كشور فقير عربي پیچیده است.

در «يمن»، درگيري دولت با گروه «الحوثي» همچنان به سال 2011 كشيده و شبح «القاعده» هر چه بيشتر بر اين همسايه «عربستان» چيره شده است. در «فلسطين» مذاكرات صلح به بن بست رسيده و اخبار ناخوشايند ديگري هم در راه است. در «سومالي» جنگ هاي قبيله اي، اين كشور را به عنوان بحراني ترين كشور جهان تبديل كرده است.

بر پایه این گزارش، البته هر چند «العرب آنلاین»، بحران کشورهای عربی در سال گذشته را به همین موضوعات محدود می کند، نمی توان از بحران سیاسی حاصل از بیماری «ملک عبدالله» در «عربستان»، رسوایی دولت «بحرین» در شکنجه مخالفان و فشارهای بسیار بر شیعیان در هنگام برگزاری انتخابات پارلمانی چشم پوشی کرد.

اما جالب اینکه، این پایگاه خبری عربی در بخش پایانی گزارشش، به گونه ای پای ایران را میان کشیده و می نویسد: «اما در كشورهاي عربي حاشيه خليج فارس، هيچ مشكل سياسي نيست، مگر ادامه نگراني ها از ادامه فعاليت هاي اتمي ايران و اينکه آنها همچنان از احتمالات حمله به ايران و رسيدن تركش اين حملات به كشورهايشان نگرانند. همين!»