استفاده اسرائیل از تمساح برای جنگ با فلسطینی ها/ چرا شاه ایران به صهیونیستها گوزن و الاغ اهدا کرد؟
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «میدل ایست آی» در مقالهای نوشته است: «اوایل این ماه، ایتامار بن گویر، وزیر امنیت داخلی اسرائیل، اعلام کرد که اسرائیل از تمساحهای نیل به عنوان نگهبان زندان برای زندانیان سیاسی فلسطینی استفاده خواهد کرد.
این برنامه از زندان «کتیعوت» (Ketziot)، بزرگترین زندان اسرائیل، در صحرای نقب (نگو) آغاز خواهد شد. این زندان در گذشته اردوگاه کار اجباری بود که بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵، در جریان انتفاضه اول، هزاران فلسطینی در آن زندانی بودند. فلسطینیها این زندان را با نام «اردوگاه انصار ۳» میشناختند.
برای تسهیل این طرح، ایدیت سیلمن، وزیر حفاظت از محیط زیست، تمساح را «حیوان وحشی پرورشی» اعلام کرد. بر اساس این طبقهبندی جدید، این خزندگان در خندقهای اطراف سیاهچالهای اسرائیل رها خواهند شد، جایی که فلسطینیها زندانی و مانند حیوانات با آنها رفتار میشود.
بن گویر از مرکز بازداشت مهاجران جدید فلوریدا، معروف به «آلیگاتور آلکاتراز» الهام گرفته است که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، سال گذشته از آن بازدید کرد. این زندان وحشتناک «در منطقه وسیع نیمه گرمسیری مرطوبی قرار دارد که پر از تمساحهای پوزهپهن (آلیگاتور)، کروکودیل و پایتون است». این نمونهای است از اینکه چگونه یک مستعمرهنشیننشین، الهامبخش دیگری میشود.
حیوانات مدتهاست که در استراتژیهای اسرائیل برای سلطه و سرکوب فلسطینیها و «بازگرداندن» فلسطین به گذشته عبری خیالی آن نقش داشتهاند. رهبران صهیونیست و اسرائیلی مرتباً فلسطینیها را به حیوانات تشبیه کردهاند، اما جنگ حیوانی اسرائیل فراتر از استعارهها رفته و شامل حیوانات واقعی میشود.
جنگ حیوانی
رهبران صهیونیست و اسرائیل از دیرباز فلسطینیها را «حیوان» توصیف کردهاند، و اغلب گونه آن را هم مشخص میکردهاند. برای مثال، یوآو گالانت، وزیر (جنگ) سابق اسرائیل، برای توجیه نسلکشی در غزه، فلسطینیها را «حیوانات انسانی» خواند. در مقابل، در دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰، موشه دایان، وزیر (جنگ) اسرائیل، نمیتوانست انتخاب کند که فلسطینیها بیشتر شبیه کدام گونه از حشرات یا پستانداران هستند و به نفع عدم تبعیض، آنها را «زنبور» و «سگ» خطاب میکرد.
در دهه ۱۹۸۰، مناخیم بگین، نخستوزیر اسرائیل، آنها را به «موجودات دوپای وحشی» ارتقا داد، در حالی که رافائل ایتان، رئیس ستاد کل سابق اسرائیل، دوباره آنها را به «سوسک» تنزل داد. اسحاق شامیر، نخستوزیر اسرائیل، اصطلاح حشرهشناسی را ترجیح میداد و معترضان فلسطینی را «ملخ» توصیف میکرد. جالب اینجاست که در سال ۲۰۰۰، ایهود باراک، نخستوزیر اسرائیل، فلسطینیها را «تمساح» نامید. به نظر میرسد که طرح بن گویر این است که تمساحهای واقعی از تمساحهای استعاری نگهبانی کنند.
سخن از تشبیه و استعاره که بگذریم، طرح وزیر اسرائیلی، آغازگر جنگ حیوانی علیه فلسطینیها نیست. برای دههها، اسرائیل از حیوانات برای سرکوب و تحقیر فلسطینیها استفاده کرده است، در حالی که هم فلسطینیها و هم حیواناتشان را با ماشین کشتار خود هدف قرار داده و با آنها به عنوان یک گونه رفتار کرده است.
در یکی از گزارشهای هولناک الجزیره انگلیسی به تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، رفعت العریر، نویسنده و شاعر فلسطینی که داوطلبانه با شهرداری غزه همکاری میکرد، بینندگان را در میان باغوحش ویران شده شهر گردش میدهد و حیوانات در حال مرگ و گرسنه را مستند میکند. یک هفته بعد، اسرائیل کشتار بدنام العریر و چندین عضو خانوادهاش را در جریان نسلکشی خود انجام داد.
اسرائیل در مواقعی که حیوانات فلسطینی را نمیکشد، آنها را همراه با گاو و سایر احشام فلسطینی، به سرقت میبرد. اسرائیل حتی در سال ۲۰۱۸، مار زهرآلود بومی فلسطین را دزدید و آن را «مار ملی» خود اعلام کرد.
دغدغه صهیونیستها نسبت به حیوانات، به ویژه مارها، به تئودور هرتزل، بنیانگذار سازمان صهیونیسم، بازمیگردد که در خاطرات خود نوشت با مردم بومی و حیوانات فلسطین چه باید کرد. او پس از بحث درباره چگونگی اخراج فلسطینیها و جایگزینی آنها با مهاجران یهودی اروپایی، نوشت:
«اگر به منطقهای نقل مکان کنیم که در آن حیوانات وحشی وجود دارند که یهودیان به آن عادت ندارند - مارهای بزرگ و ... - من از بومیان، پیش از آنکه آنها را در کشورهای ترانزیت به کار گیرم، برای نابودی این حیوانات استفاده خواهم کرد. جوایز بالا برای پوست مارها و غیره، و همچنین تخمهای آنها [توسط یهودیان ارائه خواهد شد]».
پس از بیش از یک قرن استعمار صهیونیستی و اخراج، فلسطینیها و مارهایشان - متأسفانه برای اسرائیل و مهاجران یهودی آن - همچنان در این سرزمین باقی ماندهاند.
خیالات کتاب مقدس
در دوران قیمومیت بریتانیا، انگلیسیهای استعمارگر و ظالم، سگهای نژادپرست آفریقای جنوبی را وارد کردند و در اواخر دهه ۱۹۳۰، آنها را در سیاهچالهای خود بر ضد انقلابیون ضداستعماری فلسطینی رها کردند. انگلیسیها سگها را گرسنه میکردند و تحریک مینمودند و سپس آنها را به جان زندانیان میانداختند تا گوشتشان را «ببلعند».
اما از سال ۱۹۶۷ به بعد، اسرائیلیهای مبتکرتر، جنگ حیوانی واقعی را علیه فلسطینیها به راه انداختهاند. مدتها پیش از پروژه نگهبانان تمساح، آنها از سگها، گرازهای وحشی، گوسفند، گاو، آهو، الاغهای وحشی و پرندگان به عنوان ابزار سرکوب استفاده کردهاند و همچنان هم میکنند.
خیالات کتاب مقدس الهامبخش اوراهام یوفه، ژنرال ارتش اسرائیل در سال ۱۹۴۸ که بعدها اولین رئیس سازمان طبیعت و پارکهای اسرائیل شد، بود تا آنچه را که اسرائیلیها «بازگشت» و «معرفی مجدد» گونههای جانوری ذکر شده در کتاب مقدس نامیدند، آغاز کند.
دو تا از این حیوانات - درست مانند یهودیانی که «بازگشتهاند» - از ایران، جایی که هر دو گونه همچنان وجود داشتند، به اسرائیل «بازگردانده» شدند: گوزن زرد ایرانی و الاغ وحشی آسیایی. الاغ وحشی بین سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ و پس از اهدای آن توسط باغوحش شاه در تهران، پیش از سقوط رژیم او، به نقب معرفی شد. همچنین چهار گوزن زرد، در آستانه انقلاب اسلامی، با جسارت از طبیعت ربوده شدند و توسط اسرائیل از ایران «نجات» یافتند و بدین ترتیب از رژیم جدید «رهایی» یافتند.
الاغهای وحشی که در کتاب ایوب از آنها یاد شده، در نقب «معرفی مجدد» شدند و به محدوده شترهای عشایر فلسطینی تجاوز کردند. صاحبان شترها به خاطر اجازه دادن به شترهایشان برای نوشیدن از منابع آبی که اکنون به الاغهای «بازگشته» اختصاص یافته بود، جریمه شدند. تنها در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، اسرائیل ۷۶ جریمه به مبلغ کل ۵۴۴،۳۰۰ شکل (۱۶۰،۰۰۰ دلار) بر عشایر فلسطینی به دلیل ورود شترهایشان به قلمرو جدید الاغهای وحشی اعمال کرد.
در مورد گوزنهای زرد، «بازگشت» آنها موجب شد اسرائیل پیش از معرفی مجدد گوزنها در سال ۲۰۰۵، جمعیت سگهای وحشی را در تپههای (بیت المقدس) بکشد. سگها به عنوان «وحشی» طبقهبندی مجدد شدند تا «حذف» قانونی آنها به نام حفظ گوزنها مجاز شود.
کشتن سگهای فلسطینی و بیرون راندن شترهای فلسطینی از سرزمین خود، سرنوشتی است که تفاوت چندانی با سرنوشتی که اسرائیل بر خود مردم فلسطین تحمیل کرده، ندارد؛ همه اینها برای اینکه سرزمین را کتاب مقدسی و «دوباره یهودی» کنند، همانطور که ایروس برورمن، استاد حقوق و وکیل محیط زیست اسرائیلی، استدلال کرده است.
تسلیح حیات وحش
اسرائیل همچنین عمل رایج نگهداری از سهرههای طلایی (پرندگان کوچکی که در فلسطین و کشورهای عربی همسایه به خاطر رنگهای زیبا و آواز فریبندهشان ارزشمند هستند) را جرم انگاری کرده است.
اما جنگ حیوانی اسرائیل بسیار خشونتآمیزتر از ماجرای گوزنها، الاغهای وحشی و سهرههاست.
از سال ۲۰۰۹ یا حتی پیش از آن، مستعمرهنشیننشین اسرائیلی از گرازهای وحشی علیه فلسطینیها در کرانه باختری استفاده کرده است. این کار در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ نیز تکرار شد، زمانی که شهرکنشینان اسرائیلی گرازها را بر روی کامیونها بار کردند و در نزدیکی جوامع فلسطینی رها ساختند؛ جوامعی که برخلاف شهرکهای غیرقانونی و حصارکشیشده اسرائیل در نزدیکی، در برابر هجوم گرازها باز هستند. گرازها به افراد و احشام حمله کرده و به محصولات کشاورزی خسارت زدهاند. اسرائیل به فلسطینیها اجازه کشتن آنها را نمیدهد، زیرا آنها گونهای محافظتشده هستند.
تسلیحسازی ادامه دارد. در آوریل ۲۰۲۵، ارتش اسرائیل ۱۸ قلاده گراز را به اکتابا، روستای محاصرهشده فلسطینی در نزدیکی اردوگاه پناهندگان نور شمس در کرانه باختری اشغالی، رها کرد. اسرائیل ساکنان اردوگاه را اخراج و تخریب آن را آغاز کرده بود. هدف از رهاسازی گرازها، تروریزه کردن فلسطینیهایی بود که به دنبال بازگشت به خانههایشان بودند.
اسرائیل علاوه بر نجات گوزنهای زرد از جمهوری اسلامی قریبالوقوع در سال ۱۹۷۸، در حین نسلکشی علیه فلسطینیها، به دنبال نجات الاغهای غزه از «بردهداری» فلسطینیها نیز بوده است. فلسطینیها در غزه برای حمل و نقل، آبرسانی، جمعآوری هیزم، کشاورزی و جابجایی خبرنگاران و تیمهای امداد به الاغها و اسبها وابسته هستند و به همین دلیل، دزدیدن الاغها بخشی از تلاشهای نسلکشی اسرائیل محسوب میشود.
صدها الاغ باقیمانده ربوده و دزدیده شدهاند، چرا که بیش از ۹۷ درصد از جمعیت حیوانات غزه - شامل گاو، گوسفند، بز، اسب، قاطر و الاغ - از زمان آغاز نسلکشی، همراه با ۸۴ درصد از پوشش گیاهی آن، نابود شده است. در کرانه باختری نیز شهرکنشینان مرتباً به احشام فلسطینی حمله کرده، آنها را میدزدند و میکشند. گزارشی از عفو بینالملل جزئیات این جنگ حیوانی علیه احشام، از جمله تصرف زمینهای چرای فلسطینی توسط اسرائیل را شرح میدهد.
سگهای حملهور
در حالی که سگهای «وحشی» فلسطینی برای اینکه گوزنهای زرد ایرانی بتوانند اسرائیل را دوباره «یهودی» کنند، کشته شدند، سگهای اروپایی برای حمله به فلسطینیها و اخیراً برای تجاوز به آنها وارد میشوند. هلند، که از سال ۱۹۴۸ دشمن مردم فلسطین بوده، تأمینکننده اصلی این سگهای حملهور نژادپرست است. یگان سگهای «عوتس» (Oketz) اسرائیل نیز سگهایی را از دیگر تأمینکنندگان اروپایی وارد و آنها را برای تروریزه کردن غیرنظامیان آموزش میدهد.
به طرز هولناکتری، اسرائیل این سگهای نژادپرست را برای تجاوز به زندانیان فلسطینی آموزش داده است، همانطور که در سال گذشته فاش شد. بین اکتبر ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، اسرائیل حداقل ۱۴۶ حمله با یگان عوتس انجام داد که منجر به کشته شدن محمد بهار، فلسطینی ۲۴ ساله مبتلا به سندرم داون و اوتیسم، در خانهاش و زخمی شدن دهها نفر شد. گروههای حقوق بشر بخش زیادی از این جنگ سگها را افشا کردهاند. وحشتناکتر اینکه، اسرائیل این سگهای نژادپرست را برای تجاوز به زندانیان فلسطینی آموزش داده است، همانطور که در سال گذشته آشکار شد. حتی روزنامه نیویورک تایمز نیز با توجه به ابعاد این فاجعه، سرانجام حاضر شد در مورد سگهای متجاوز آموزشدیده اسرائیل گزارش دهد.
مبادا انسانیت قوانین اسرائیل را نسبت به حیوانات وحشی به جای حیوانات و انسانهای فلسطینی فراموش کنیم، قضات دلرحم دیوان عالی اسرائیل در سال ۲۰۰۳ از نخستین قضات در جهان بودند که تولید فویهگرا (جگر چربشده غاز و اردک) را ممنوع کردند و غازها و اردکهای اهلی را از شکنجه با خوراندن اجباری محافظت نمودند. البته همین دادگاه، شکنجه فلسطینیها را مجاز میداند. در مقابل، در سال ۲۰۱۵، اسرائیل خوراندن اجباری غذا به اعتصابکنندگان غذای فلسطینی در سیاهچالهای خود را قانونی کرد؛ عملی که در سطح بینالمللی به عنوان شکنجه محکوم میشود.
در این چارچوب، پروژه بن گویر برای استفاده از تمساحهای نیل برای نگهبانی از «تمساحهای انسانی» نه تنها شگفتآور نیست، بلکه نشاندهنده عشق انسانی اسرائیل به هر گونه حیوانی، به جز «حیوانات انسانی» فلسطینی است که بر نابودی آنها اصرار دارد - این بار با غذا دادن آنها به تمساحهای نیل.
