جام جهانی ۲۰۲۶؛ تصمیمی سخت، اما فرصتی که نمیتوان نادیده گرفت
تیم ملی به محیطی قدم میگذارد که هر حرکت، هر تصویر و هر ثانیه حضور زیر نگاههای منتقد و گاه مغرضانه قرار میگیرد. اما ارزش ماجرا دقیقاً در همین دشواری شکل میگیرد. ایران نشان داده فوتبال میتواند در میانه بحرانها، نقش آرامشبخش و وحدتآفرین داشته باشد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک،جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران فقط یک رویداد ورزشی نیست؛ آزمونی است در لحظهای حساس. کشور درگیر جنگ است و فضای امنیتی، حضور ایران را پیچیدهتر از هر دوره دیگری میکند. رقابتها در سرزمینی برگزار میشود که در دو جنگ اخیر مقابل ایران ایستاده و این واقعیت، سطح حساسیت را چند برابر میکند. تیم ملی به محیطی قدم میگذارد که هر حرکت، هر تصویر و هر ثانیه حضور زیر نگاههای منتقد و گاه مغرضانه قرار میگیرد. اما ارزش ماجرا دقیقاً در همین دشواری شکل میگیرد. ایران نشان داده فوتبال میتواند در میانه بحرانها، نقش آرامشبخش و وحدتآفرین داشته باشد.
نسل فعلی تیم ملی با میانگین سنی حدود ۲۶ سال، در نقطه بلوغ کامل فوتبالی ایستاده است؛ ترکیبی از تجربه و جسارت. عملکرد محکم در مقدماتی ثابت کرد این تیم زیر فشار هم میتواند منسجم بماند. با این حال، تجربه زیستن در جام جهانی، آن هم در محیطی سنگین و پرتنش، چیزی نیست که در هیچ بازی دیگری به دست بیاید. این همان جایی است که بازیکنان، مربیان و مدیریت فوتبال شخصیت واقعی خود را میسازند.
از زاویه مدیریتی و حقوقی، انصراف پس از کسب سهمیه یک انتخاب ساده یا بیهزینه نیست. قوانین فیفا درباره عدم حضور تیمهای صعود کرده صریح و بیملاحظهاند؛ جریمههای سنگین، خطر محرومیت و لطمه جدی به اعتبار بینالمللی فوتبال ایران. اینها پیامدهایی هستند که تنها امروز را نمیزنند؛ سالها سایهشان میماند. در مقابل، حضور حسابشده و برنامهریزیشده قابل مدیریت است. هماهنگی میان فدراسیون، وزارت ورزش، وزارت خارجه و نهادهای امنیتی میتواند پروتکلهایی تولید کند که ریسکها را کنترلپذیر کند.
اما زاویهای وجود دارد که معمولاً کمتر دربارهاش صحبت میشود؛ حسرت و سرخوردگی ناشی از نبودن. جامعه ایران نسبت به فرصتهای از دسترفته حساس است و این حسرتها در حافظه جمعی جا میمانند. جام جهانی از معدود لحظاتی است که جامعه، در میان همه فشارها، یک هیجان مشترک میسازد. فوتبال برای مردم فقط یک مسابقه نیست؛ یک تجربه جمعی است. نرفتن، فقط یک غیبت ورزشی نیست؛ یک ضربه نمادین است. ضربهای که پیامش روشن است؛ عقبنشینی در نقطهای که جهان نگاهش به تیم ملی ایران دوخته. چنین پیامی به اعتماد عمومی لطمه میزند و اثرش کوتاهمدت نیست.
در مقابل، حضور ایران در جام جهانی نه احساسی است و نه هیجانی؛ انتخابی عقلانی است. تصمیمی است بر پایه محاسبه دقیق همه ابعاد: امنیتی، حقوقی، اجتماعی و ورزشی. انصراف پرهزینه است و اثر منفی بر ذهنیت جامعه دارد. اما حضور حرفهای و مدیریتشده نشان میدهد فوتبال ایران در لحظات حساس، بر پایه عقل و بلوغ تصمیم میگیرد؛ نه فشار و واکنش.
جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ برای ایران یک فرصت است؛ فرصتی برای نمایش حرفهایگری، تقویت سرمایه اجتماعی، پرورش نسل تازه بازیکنان و ساختن تصویری متوازن از ایران در صحنه جهانی. فرصتی که از دست رفتنش تکرارپذیر نیست و بهدستآوردنش سالها زمان میبرد. اما اگر هوشمندانه مدیریت شود، میتواند نقطه عطفی در تاریخ ورزش ایران باشد.
ایران باید حضور داشته باشد؛ اما حضوری دقیق، امن و حرفهای. بلوغ واقعی فقط در زمین اتفاق نمیافتد؛ در انتخابهای سخت خودش را نشان میدهد.
نویسنده میهمان: سعید خادمی
واقعا! بود و نبود همچین تیمی حقیقتا جام جهانی و روند پیش بینی قهرمان رو هم تحت تاثیر شدید قرار خواهد داد. تمام شرط بندی ها و پیش بینی ها زیر سوال خواهند رفت بروند واسه تفریح بعد موقع پخش سرود ملی روشون نشه با صدای بلند بخونند؟؟ رفتن و نرفتن تاج به جام جهانی اصلا واسه اکثریت ملت مهم نیست نیازی نیست بروند. اثر منفی آن بر ذهنیت جامعه نیز بسیار کمتر از قطعی اینترنت است. حضور تیم ملی در بزرگترین رویداد ورزشی جهان قطعا لحظات خاطره برانگیزی را به دنبال خواهد داشت مشروط بر اینکه بازیکنان نسیت به سرودملی و پیراهن و ایران تعصب داشته باشند در جام جهانی 2022 متاسفانه حواشی بر رونده و شکست ها تیم تاثیر گذاشت امیدوارم تکرار نشود تحریم دو المپیک هم اشتباه بود. بایکوت و شرکت نکردن گل به خودیه. در المپیک 2028 هم باید برای مدالهای زیاد تلاش کنیم. منتها باید با توجه به سابقه شرارت سیاسی امریکا برای سی چهل کشور باید مانع از میزبانی امریکا در مسابقات دیگر شد. همین امسال جهانی امید کشتی و سال بعد بزرگسالن در امریکاست و دوباره کلی دردسر چالش برای بقیه.