موانع را از سر راه سرمایهگذاران بردارید
متن یادداشت این نماینده كه در هفتهنامه مندیل سیستان و بلوچستان منتشر شده، به این شرح است:
در وصف موقعیتهای گردشگری كشورمان و پتانسیلهایی كه دارد بسیار گفتهایم اما اینكه چه راهكارهای عملی و كاربردی برای تبدیل این فرصت به توسعه داریم كمتر سخن به میان آمده است.
در حالی كه در كشورهای دنیا به ویژه به در همین كشورهای همسایه ما در شمالغربی نظیر تركیه و در جنوب حاشیهنشینهای خلیجفارس از فرصتهای نداشته خود برای زمینهای بیآب و علف بهره برده و ضمن توسعه درآمد حاصل از گردشگری به وجود آوردهاند ما هنوز درگیر كاغذبازیهای مرسوم و معمولی هستیم كه از مدتها قبل ادارات ما بیمار آن شدهاند. برای مثال از مدتی قبل سخن از توسعه فضاهای بینراهی تحت عنوان مجتمعهای بینراهی به میان آمد.
سازمان میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری هم كه متولی این كار بود دم از ساخت و راهاندازی یك هزار سرویس بهداشتی بینراهی و صدها مجتمع خدمات رفاهی بینراهی زد اما در عمل شاهد آن هستیم كه فقط مسیرهای ابتدایی خروجی از پایتخت چنین فضاهایی را تجربه كردند. مثلاً از تهران كه به سمت جنوب از شهر خارج شوید در اتوبان تهران- قم چند مجتمع بینراهی خوب ساخته شداما هرچه از مركز دورتر شویم از این نوع امكانات كمتر و كمتر میشود تا اینكه به استان سیستان و بلوچستان برسیم.
در استان سیستان و بلوچستان كه پهناورترین استان كشور هم محسوب میشود سرمایهگذاران بسیاری هستند كه علاقهمند به سرمایهگذاری در زمینه ایجاد همین مراكز خدمات رفاهی بینراهی هستند. توجیه این مراكز خدمات بینراهی تمركز انواعی از خدمات از قبیل رستوران سنتی و فستفود، سرویسبهداشتی، خدمات خودرویی و مهمتر از همه بحث پمپبنزین است.
متأسفانه
تقاضاهای بسیاری برای تأسیس مجتمعهای خدمات بینراهی نظیر آنچه مجتمع
خدمات بینراهی مهتاب در اتوبان قم- تهران است در استان سیستان و بلوچستان
مطرح است كه به سبب كاغذبازیهای اداری و بوروكراسی معطل مانده است. مشكل
دیگر سرمایهگذاران بخش خصوصی در سیستان و بلوچستان برای موضوع ایجاد و
سرمایهگذاری در بحث مجتمعهای خدمات بینراهی نگاه منفی به موضوع توزیع
سوخت در مردم است. با توجه به اینكه قاچاق سوخت در مرزهای شرقی كشور
جذابیت دارد بسیاری از مسئولان با بهانه اینكه واگذاری جایگاه پمپبنزین
در قالب همین مجتمعهای خدمات رفاهی بینراهی امكان سوءاستفاده را فراهم
میكند از صدور مجوز برای سرمایهگذاران سیستان و بلوچستانی امتناع
میكنند.
این نگاه ناخوشایندی برای توسعه و به ویژه توسعه پایدار با محور گردشگری است. در استانی كه مسافتهای بین شهرها و روستاهای آن كمتر از 150 كیلومتر نیست و بعد مسافت ایجاب میكند در میانه راه استراحتگاهها و مجتمعهای خدماتی فعال باشد بهانههایی از این دست مانع اصلی سرمایهگذاران است. در حال حاضر چه در حوزه انتخابیه خود من و چه در كل استان سیستان و بلوچستان تقاضاهای بسیاری برای سرمایهگذاری در بخش ساخت و راهاندازی مجتمعهای خدمات بینراهی مطرح است.
این سرمایهگذاران در شرایطی علاقهمند به این سرمایهگذاری هستند كه ریسك سرمایهگذاری در استان سیستان و بلوچستان به دلیل نبود زیرساختهای مختلف بالاست. نكته اینجاست كه به جای پرداختن به نیمه پر لیوان با مثبتنگری به چنین اشتیاقی ما بخش منفی را گرفتهایم و كارشناسانی كه در سازمان میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری مسئول صدور این مجوزها هستند و سایر ارگانهای ذیربط به جای تصور سوءاستفاده به فكر آن باشند كه چنین سرمایهگذارانی زمینه ورود گردشگر و سایر بخشها را فراهم میكنند.
در شرایطی كه ما با هزینههای بسیار زیاد طرح هوشمند كردن توزیع سوخت و كارت سوخت را فراهم كردیم و اینك میتوان لیتر به لیتر بنزین و گازوئیل را ردیابی كرد چگونه است كه نتوانیم فردی كه به عنوان سرمایهگذار وارد این عرصه میشود و متعهد میشود و قابل شناسایی است را با دیده منفی بنگریم. ختم كلام اینكه سرمایهگذاران بسیاری از بخش خصوصی در سیستان و بلوچستان در حوزه گردشگری معطل ماندهاند و صدور مجوز برای آنها در بوروكراسی و كاغذبازی و نگرشهای سلیقهای و قالبگرفته از گذشته مانع از توسعه گردشگری و زیرساختهای آن در این استان محروم شده است. ما نمایندگان استان سیستان و بلوچستان از مسئولان اجرایی به ویژه در سیستان و بلوچستان و به ویژه در سازمان میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری میخواهیم كه در این باره موانع را بردارند و امور را تسهیل كنند.
