سفرهای طاقت‌فرسا تیم‌های ملی ایران؛ ماجرای هزاران کیلومتر اتوبوس‌نشینی!

پس از تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران، حریم هوایی بسته شده و در این شرایط تیم های ورزشی کشورمان مجبورند سفر زمینی طولانی را تجربه کنند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، از ۹ اسفند سال گذشته همزمان با آغاز جنگ تحمیلی آمریکایی- صهیونی، تیم‌های ورزشی کشورمان برای حضور در رقابت‌ها یا تورنمنت‌های برون مرزی با چالش جدی مواجه شده‌اند.

در حالی که بسیاری از اماکن ورزشی هم از تجاوز و حملات در امان نمانده‌اند و تخریب  سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی، یکی از شاخص‌ترین آنها محسوب می‌شود، جنگ تحمیلی جاری مشکلات دیگری را هم برای ورزش ایران به وجود آورده است. از جمله این مشکلات و چالش‌ها، به سه مورد از تیم‌های ملی کشورمان که مجبور به پشت سرگذاشتن سفرهای زمینی طولانی مدت شدند، اشاره می‌کنیم:

تیم ملی بسکتبال ایران که با هدف برگزاری دیدارهای پنجره دوم رقابت‌های انتخابی جام‌جهانی ۲۰۲۷ راهی لبنان شده بود، در پی حملات هوایی کشورهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران و تشدید تنش‌های نظامی در منطقه و لغو پروازها، با یکی از عجیب‌ترین و سخت‌ترین مسیرهای بازگشت در تاریخ ورزش ایران روبه‌رو شد.

تیم ملی دیدار نخست مقابل اردن را انجام داد و در ادامه به دلیل تشدید تنش‌ها در منطقه، دیدار دوم ملی‌پوشان برابر سوریه رسماً لغو شود تا پایان زودهنگامی برای بازی‌های ایران در این پنجره از مسابقات ثبت شود. مانولوپولوس، سرمربی یونانی تیم ملی، به همراه دستیار هم‌وطنش بلافاصله بیروت را به مقصد یونان ترک کردند و در ادامه لغو گسترده پروازهای بین‌المللی باعث شد اعضای تیم ملی با شرایطی طاقت‌فرسا خود را به وطن برسانند. در حالی که تنها چند روز از آغاز جنگ تحمیلی سپری شده بود، با پیگیری‌های فدراسیون بسکتبال، وزارت ورزش و جوانان و همکاری سفارت جمهوری اسلامی ایران در لبنان، هماهنگی‌های لازم برای بازگشت ملی‌پوشان انجام شد. بر این اساس، اعضای تیم ملی ابتدا از بیروت راهی استانبول شدند و سپس از طریق پروازهای داخلی ترکیه به شهر وان منتقل شدند. در ادامه، کاروان تیم ملی از طریق مرز زمینی و در سلامت کامل وارد خاک جمهوری اسلامی ایران شدند. طبق برآورد برخی منابع، کاروان ایران پس از خروج از بیروت، ابتدا مسیری ۱۴۰۰ کیلومتری را تا شهر استانبول ترکیه طی کرد. در ادامه عبور از مرز ترکیه و طی کردن ۳۴۰ کیلومتر تا تبریز و سپس پیمودن ۶۰۰ کیلومتر باقی‌مانده تا تهران، مجموع مسافت سفر اجباری و زمینی آنها بود.

تیم ملی فوتبال زنان یکی دیگر از تیم‌های ورزشی کشورمان بود که درگیر مشکلات بازگشت به وطن در شرایط جنگی شد. مرضیه جعفری و شاگردانش که برای حضور در جام ملت‌های آسیا راهی استرالیا شده بودند، بعد از پایان کارشان در این مسابقات با سه شکست برابر کره‌جنوبی، استرالیا و فیلیپین، و البته حواشی عجیب و کم‌نظیر در ماجرای فشار به اعضای تیم برای اعلام پناهندگی، در نهایت کشور میزبان مسابقات را ترک کردند. کاروان ایران از آنجا به مالزی رفت و بعد از چند روز اقامت در کوالالامپور، راهی ترکیه شد و در ادامه هم طریق مرز بازرگان وارد ایران شد. طبیعتاً علت طولانی شدن این سفر، مسدود شدن خطوط هوایی بود. در حالت نرمال، تیم زنان باید از ملبورن به دبی یا منامه پرواز می‌کرد و سپس با یک پرواز دیگر به تهران می‌آمد که این مهم امکان‌پذیر نبود.

آخرین مورد از تأثیر تجاوز دشمن آمریکایی-صهیونی به خاک ایران و تأثیر آن بر سفر تیم‌های ورزشی، به تیم ملی فوتبال کشورمان مربوط می‌شود. در واقع تیم ملی فوتبال ایران برای برگزاری دو دیدار دوستانه و آغاز برنامه آماده‌سازی خود جهت حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، در حالی به مقصد خود در کشور ترکیه رسید که حدود ۲۴ ساعت در راه بود. سفر بازیکنان و اعضای کادر فنی در شرایطی انجام شد که به دلیل بسته شدن حریم هوایی، ملی‌پوشان مجبور شدند مسیر خود را به صورت زمینی طی کنند.

کاروان تیم ملی حدود ساعت ۱۷ نخستین روز از سال جدید، با دو دستگاه اتوبوس مرکز ملی فوتبال را به مقصد تبریز ترک کرد. پس از چند توقف در طول مسیر، بالاخره حوالی ساعت ۷ صبح بازیکنان به مرز ترکیه رسیدند. قلعه‌نویی و شاگردانش در ادامه به صورت زمینی راهی وان شدند و از آنجا با هواپیما سفر خود به آنتالیا را کامل کردند. آنها تقریباً یک روز کامل برای رسیدن به مقصد در راه بودند؛ آن هم برای رسیدن به شهری در کشور همسایه!