نامه سرگشاده حميد رضا صدر به برزگر

برادر گرامي منصور خان برزگر

اين چند خط را از سر دلتنگي براي شما كه يكي از مفاخر ورزشي اين مرز و بوم هستيد مي نويسم. براي شمايي كه خاطره‌هاي شيريني را به عنوان يك كشتي گير براي ما رقم زديد. براي شما كه سايه تان مستدام باد... شما به عنوان سرمربي سابق تيم ملي كشتي آزاد در نكوهش فوتبال و در ستايش از ورزش كشتي، بر مبناي نتايج كسب شده در مسابقات آسيايي، فرموده‌ايد: اگر اين فوتبال مسخره و وارداتي را تعطيل كنيد، 20 مدال طلاي ديگر در ساير رشته‌ها كسب خواهيم كرد.

شما افزوده‌ايد سازمان تربيت‌بدني بايد موفقيت‌هاي كشتي و ساير رشته‌ها را ببيند. بايد درِ اين فوتبال مسخره و وارداتي را بست تا 20 مدال طلاي ديگر در باقي رشته‌ها بگيريم... شما شمشير را براي فوتبال از رو بسته‌ايد و چه تاسف بار.
آقاي برزگر عزيز اطلاق صفت "مسخره" به فوتبال، ورزشي كه ميليون‌ها مخاطب عاشق در سراسر كشورمان دارد، عجولانه و احتمالا از سر احساساتي شدن به نظر مي رسد. از سر خسته شدن از بي اعتنايي به كشتي وبزرگانش و احتمالا خيلي چيزهاي ديگر كه مي دانيم و نمي دانيم ... ولي گناهكار را ميان ساير ورزش ها جستن گم شدن در يك هزار تو است. فوتبال از نگاه عاشقانش همان قدر با بي مهري روبرو بوده كه كشتي و ده‌ها ورزش ديگر. فوتبال فقط به بازيكنان ما  و دستمزد‌هاي ناگهان نجومي شده شان تعلق ندارد.
فوتبال چه بخواهيد چه نخواهيد، چه باورش كنيد يا نكنيد، ورزش مردمي است. ورزش همگاني است. به همه تعلق دارد. كشتي ورزش انفرادي است و فوتبال ورزش جمعي. چه بخواهيم چه نخواهيم ورزش‌هاي جمعي، نه فقط اين جا كه در همه جا مخاطبين بيشتري در مقايسه با ورزش هاي انفرادي داشته و دارد  (محض نمونه تعداد تماشاگران تيم هاي ميانه جدولي بوندس ليگا با مثلا مسابقات راجر فدرر كه بهترين تنيسور جهان قلمداد مي شود). چرا كه در فوتبال ضرورتي ندارد مثلا قدبلند باشيد (براي واليبال يا بسكتبال) يا قوي پنجه (براي كشتي. در حالي كه فوتبال عاري از چنين خط كشي‌هايي زاده شد و به همين دليل هم در سراسر دنيا به  چنين توفيقي دست يافت. فوتبال مخاطبان ميليوني دارد و ساير ورزش‌ها خير. آقاي برزگر عزيز مطالعه روند كشتي و فوتبال تركيه و همين طور كشورهاي روسيه و اوكراين، كه همين نزديكي هستند و به كشتي شان هم مي نازيدند و مي نازند، راهگشا خواهد بود.

آقاي برزگر عزيز شما نسخه باورنكردني "تعطيل كردن فوتبال" را نوشته‌ايد كه حيرت انگيز است، كه باورنكردني است! و خوشبختانه همان قدر هم نشدني. شما به مديران دولتي توصيه كرده‌ايد فوتبال را حذف كنند كه به خودي خود چه از باب ارجاع و چه ماهيت درخواست تاسف بار است. اما خوشبختانه فوتبال نه از آن مسئولان و مديران (مثلا تربيت بدني يا هر نهاد ديگر) بلكه متعلق به مردم است. متعلق به نوجوانان ما در همان باشگاه‌هاي كوچك بدون امكانات. متعلق به كودكان كوچه و خيابان. به برادران من و شما. به همان‌هايي كه با گذاشتن دو تكه سنگ يا چوب در معبري پر دردسر مي توانند عاشقانه به توپ ضربه بزنند. چنان كه در سال هاي شصت كه فوتبال به حاشيه گراييده بود در معابر، شب‌ها (شب‌هاي رمضان يادتان هست؟) دنبال توپ دويدند. فوتبال نمي ميرد. خوشبختانه نه.

جايگاه مردم و عشق مردم به فوتبال در فرمايشات شما كه از مفاخر ورزش ما هستيد محو شده. نشده؟ بياد ندارم عاشقان فوتبال يا بازيكنمان و مربيان فوتبالمان جايي نامهربانانه در باره كشتي سخن گفته باشند. اين كه تعطيلي فوتبال به گسترش كشتي و غناي آن مي‌انجامد سرابي بيش نيست و شما هم اين را خوب مي دانيد. هر چيزي منزلت و جايگاه خودش را دارد. ندارد؟
در عين حال شما پرسش نيشداري را مطرح كرده‌ايد: اين‌همه پول به فوتباليست‌ها دادند؛ اما چه شد؟ ... كافي است مباحثات مربوط به فوتبال را پيگيري كنيد تا دريابيد اهالي فوتبال ايران تا چه حد نيشدارتر اين پرسش را فرياد زده‌اند. تا چه حد خرده گيرانه ماديگرايي مفرط فوتبال اين عصر را نقد مي كنند. با اين وصف هشدارهايشان به اعتلاي ورزش نظر دارد. به تخصيص مدبرانه پول و سرمايه به فوتبال و نه تعطيل شدن آن. نه بستن درها. باور كنيد ورزش كشتي با تعطيلي فوتبال پرواز نخواهد كرد.

در كنار همه اينها يادمان باشد غايت ورزش لزوما مدال جمع كردن و عكس گرفتن مسئولان و مديران نيست. غايت ورزش در توفيق مسابقات جهاني خلاصه نمي شود. در حقيقت قهرماني ها و مدال ها بايد در نهايت شرايط ورزش عمومي را ارتقا بخشد، نه برعكس. ورزش براي مردم است. براي اين كه كودكان ما كفش ورزشي بپوشند. كه در زمين‌هاي ورزش كنار هم بدوند. كه شكيبايي را بياموزند و مرارات كشيدن را. كه انجام مامورت هاي جمعي را.

با آرزوي توفيق براي شما و ورزش كشتي.

سایت گل