ويژگي‌هاي فني ـ مهندسي تنها پل سه‌پايه جهان

اجراي پل جديد در جنوب تهران و در امتداد خيابان دشت آزادگان در مجاورت پل قديمي جواديه ، بر روي خطوط شبکه سراسري راه ‌آهن صورت گرفت.

به گزارش "تهران سما" ، طول کلي پل 210متر است که شامل دو پل دسترسي با دهانه‌هاي متغير از 35 متر تا 56 متر با طول 84 متر و عرض متغير 25.6 تا 30 متر در سمت جنوب و 30 متر در سمت شمال مي‌باشد. پل اصلي به طول کلي 126متر و عرض30 متر (دو باند 14 متري و فاصله 2 متري بين باندها) عرشه است و دهانه اصلي قوس فلزي  104.5 متر در نظر گرفته شده است.

اين پل براي عبور 6 خط سواره‌ رو با حاشيه ايمني لازم و پياده‌ روهايي به عرض 2 متر در طرفين طراحي شده است. ارتفاع آزاد (گاباري) ملحوظ شده براي عبور قطارها 7.5 متر مي‌باشد. تعداد خطوط راه‌آهن موجود زير پل جديد جواديه 6 خط است با دهانه مفروض براي پل، قابل افزايش تا 10خط توسعه آتي است .

شايان ذکر است اين پل داراي 80 شمع از عمق 25  الي 30 متر با قطر 1.50متر است و قوس اصلي برروي 3 تکيه‌گاه قرار دارد که 2 تکيه‌گاه در جنوب و 1 تکيه‌گاه در شمال قرار گرفته است.

همچنين پل داراي 4 پايه بتني است که 2 پايه آن نشيمنگاه بخش شمالي تابليه 2 پاية  ديگر نشيمنگاه بخش جنوبي تابليه است . همچنين داراي دو نشيمنگاه (کوله) در سمت شمال و يکي در سمت جنوب است.

ورق بکاررفته در طراحي پل از نوع ST37 وST52  بوده و کابل‌ها و نئوپرن‌هاي بکار رفته از  بهترين نوع در سطح دنيا تهيه و وارد شده است.

عرشه پل‌هاي دسترسي به صورت فلزي و به شکل شاه‌تيرهاي جعبه‌اي طراحي شده و عرشه پل اصلي نيز به صورت فلزي طراحي شده است.

عرشه پل اصلي به‌ صورت دو باند رفت و برگشت و هرکدام به عرض 14 متري طراحي شده و براي بهبود عملکرد پل اصلي، هريک از باندهاي رفت و برگشت به صورت يکپارچه و به‌شکل جعبه‌اي با سه جان مياني احداث شده است.

عرشه اصلي در قسمت مياني توسط کابلها و قوس فلزي نگهداشته شده است. شکل معماري قوس فلزي که نقش نگهداري عرشه اصلي را دارد، به صورت سوزن قطار طراحي شده و در بخش جنوبي داراي دو پايه و در بخش شمال پل داراي يک پايه است.

قوس فلزي در حداکثر ارتفاع خود حدود 33 متر ارتفاع دارد و توسط 12 عدد کابل، عرشه را در قسمت مياني مهار مي‌کند.

کابلها هم از نوع کابلهاي پر مقاومت بوده و تمامي ضوابط ايمني و حفاظتي در آنها در نظر گرفته شده است.

براي بهبود عملکرد پل اصلي در بارهاي بحراني مانند زلزله از چهارسري دستگاه ضربه‌گير (Shock Transmitter) در محل اتصال عرشه به پايه‌ها استفاده شده است. وظيفه اين دستگاه‌هاي انتقال نيروي زلزله وارده به عرشه اصلي، به پايه‌هاي بتني پل است.

کابلهاي نگهدارنده پل اصلي در قسمت مياني به عرشه اصلي متصل شده و براي کنترل ارتعاشات عرشه، از ديافراگم‌هاي عرضي در عرض عرشه استفاده شده است.

با توجه به عملکرد خاص عرشه اصلي در بارهاي ترافيکي از چهار عدد نئوپرن خاص کششي در محل اتصال عرشه اصلي به پايه‌هاي بتني استفاده شده است.