چرا دوران ورزشهای سنتی به پایان رسیده است؟

 ريشه‌هاي تاريخي اين ورزش ، از طاق بستان گرفته تا تنگه چوگان در استان فارس و ميدان نقش جهان اصفهان كه بزرگترين و قديمي‌ترين ميدان چوگان بازي ايران است و قدمت آن به دوران صفويه برمي‌گردد البته اينها جزو اسناد و مدارك غير منقول است اين ورزش بارها و بارها توسط شعرا و اديبان در كتاب‌هاي قديمي نام برده شده است...

به گزارش خبرنگار ورزشی «تابناك»، اصطلاح مدرن برای ورزشها آنجا معنا پیدا می کند ،که به شاخه ای از ورزش بصورت کاملاًحرفه ای ،نگاه ویژه ای مبذول داشت ،برایش برنامه ریزی کرد، رقابت را در آن حیطه ایجادنمود و به تبلیغات آن شاخه ورزشی به شکل کافی و وافی بها داد

  حال سوال اینجاست ، چرا امروز به سمت و سویی پیش رفته ایم که به عینه می بینیم دوران ورزش های سنتی و بومیمان به پایان رسیده است؟

نیم نگاهی به این مساله دلایل بیشماری را در پیش چشممان آشکار می سازد.

یکی از مهمترین دلایل دور شدن اقشار مختلف از ورزش های سنتی همانطور که پیش تر به آن اشاره کردیم ،عدم برنامه ریزی مدون و در نتیجه ایجاد رقابت در میان این دست رشته های ورزشی است . ورزش سنتی ما عملاً به امان خدا رها شده ،ورزش های بومی و محلی که روزی ،روزگاری جایگاه ویژه ای در میان ملت ما داشت امروز چندان به آن پرداخته نمی شود و تا جایی پیش رفته است که دیگر نه تنها جزء ورزشهای مدال آور و پرطرفداردر بازیهای المپیک محسوب نمی شود بلکه در داخل ایران هم رونق چندانی ندارد و تا آنجا پیش رفته است که فوتبال ،اسکی ،گلف ،تنیس ،بیسبال و...به مرور جای خود را در میان سلایق مختلف باز کرده است و به امروزی رسیده است که مردم ما در ناخودآگاهشان این ها را جایگزین ورزشهای محلی چون کشتی چوخه ،چوگان و حتی کشتی باستانی کرده اند.
ورزش ما اینجا در ایران بصورت دولتی اداره می شود ، یک برنامه ریزی اصولی و هزینه کردن بصورت مناسب توسط مسئولان در وهله اول می تواند ورزش سنتی را از انزوای موجود ،تا حدی نجات دهد . ما باشگاههای بزرگی داریم با هوادارانی بیشمار و البته متعصب و اختصاص یک بودجه مشخص به این باشگاهها و هزینه کردن این بودجه منحصراً در ورزش های باستانی و به دنبال آن ایجاد رقابت با برگزاری تورنمنتهایی منظم و برنامه ریزی شده همچون لیگ فوتبال می تواند اولین قدم در بازیافت  ورزشهای سنتی باشد.
در مرحله بعد ،همان مساله دامنه دار ایجاد شبکه ورزش است که بارها در مورد آن صحبت شده و اظها نظرها صورت گرفته است . تا زمانیکه این ورزشها بصورت سازمان یافته مدیریت نشود و در مورد آنها تبلیغات صورت نگیرد ،تا زمانیکه شبکه ورزشی نباشد و درمورد این ورزشها برنامه سازی نشود ،مطمئناًرونقی هم پیدا نخواهد شد.پرواضح است که ما پتانسیل زیادی در این حیطه داریم که می توانیم از آن به بهترین وجه ممکن استفاده نماییم . همانگونه که بیسبال را وارد می کنیم ،در موردش برنامه می سازیم و تبلیغ می کنیم ، می توانیم به چوگان اهمیت دهیم .ساختن برنامه در مورد این ورزش و امثالهم با توجه به داستانهای کهن موجودکه ریشه در فرهنگ و سنت ما دارد نباید کار چندان سختی باشد!
برنامه ریزی مدون و صرف هزینه ای منحصراًدر راه ارتقاء ورزش سنتی می تواند منجر به احیاء دوباره این دست رشته های ورزشی باشد . اگر چه برخی از رشته های سنتی همچون وزنه برداری،کشتی،سوارکاری،تیر اندازی و...هنوز به مرحله انزوای مطلق نرسیده اند اما مطمئناً پیش رفتن با روش کنونی و نداشتن برنامه ریزی پایه ای و بلند مدت و عدم توجه مسئولین ،موجبات نزول روز افزون را در این رشته ها نیز فراهم می کند.در حالیکه با الصاق برچسب سنتی به برخی رشته های ورزشی باید که به آن خصوصیتی فرهنگی و منحصر بفرد بخشیده و با یک برنامه ریزی درست و سرمایه گزاری حساب شده بر روی این رشته ها در صدد احیا مجدد آنها برآییم.

به هر حال ما ایرانی ها در سراسر ایران بزرگ یعنی سرزمین باستانی جاوید، که در وسعت چندین کشور و ملت و قوم هستیم و از بهترین و مهربان ترین و مهمان نواز ترین انسانهای زمینیم نهایت تلاش را باید انجام دهیم تا از همه میراث با ارزش کشورمان و نیز  ورزشهای سنتی به بهترین شکل ممکن پاسداری کنیم .