فوتبال ايران، در چنبره کوهي از دروغ ها !

- محمود ياوري پس از پيروزي بر پيکان از صباي قم اخراج مي شود، چنانکه رسول کربکندي در آغازين هفته هاي ليگ دهم مبتلا به همين سرنوشت در راه آهن شده بود؛ تيمي که تارتار را در ابتداي فصل از دست داد و بعد با پرداخت غرامتي هنگفت به مربي اخراجي اش، او را دوباره به دست آورد!

از باشگاه ها و سخنان ضد و نقيض مسوؤلان آنها فاصله مي گيريم و به تيم ملي مي رسيم؛ جايي که قرار است افشين قطبي را بردارند و به جايش يک مربي خارجي بياورند.
موضوع را علي سعيدلو هم تأييد کرده، اما در ميان گمانه زني ها در مود فاتح بعدي نيمکت تيم ملي، صداي بلند تکذيب از حنجره علي کفاشيان به گوش مي رسد: «اينها شايعه است. ما از قطبي حمايت مي کنيم.» نام آخرين نفري که رئيس فدراسيون فوتبال از او حمايت کرد، «علي دايي» بود؛

مردي که به سرعت از کار برکنار شد و چنان نامهربانانه پستش را از دست داد که تا ماه ها حتي علاقه اي به انديشيدن در مورد اين حادثه نداشت.اينها مشتي از اتفاقات کاملاً متداول و روزمره فوتبال ما هستند، حوادثي که همه با هم، در يک خصيصه مشترکند؛ بي صداقتي! اين، درد بزرگ دوران است که فوتبال ما را ذره ذره تضعيف مي کند و از پا مي اندازد. اينجا «تاريکي» سلطان است انگار!

- مجري برنامه از مسؤول باشگاه صبا مي پرسد «چرا ياوري اخراج شد؟» و پاسخ روشني نمي شنود، همانطور که قبلاً در مورد عزل و نصب تارتار در راه آهن و آمد و شد علي دايي در تيم ملي نشنيده بود و البته همانطور که در مورد رفت و آمدهاي افشين قطبي در پرسپوليس و تيم ملي هرگز نشنيد!

فوتبال ايران- که بي گمان تصويري نسبي از جامعه ماست- با بيماري «راست نگفتن» دست و پنجه نرم مي کند؛ مرضي مزمن، اما مرگبار! به نظر مي رسد سيستم نه چندان روشن توزيع قدرت در اين حوزه، در کنار ورود پول بسيار گزاف دولتي و نيز شعبده شهرت که زمينه را براي سؤ استفاده هاي شخصي فراهم مي کند، باعث شده فوتبال ايران از اجتماع باشکوهي از دروغ ها تشکيل شود که در کنار هم، زندگي شيرين و مسالمت آميزي دارند.

به روايت ديگر، ما با مجموعه پيچيده و درهم تنيده اي روبه رو هستيم که در آن، اگر کسي مربي مي شود، صرفاً به خاطر شايستگي هايش نيست و اگر کسي اخراج مي شود، مطلقاً معلول ناتواني هايش نخواهد بود، مجموعه اي که در آن مالکان خصوصي در ظاهر کار عاشقند و فقط ضرر مي دهند، اما پشت پرده به سودهاي حيرت انگيزي دست پيدا مي کنند و البته مجموعه اي که در آن حتي متوليان فرهنگي و اخلاقي هم نمي توانند صادقانه، نام مجرم را به همراه جرم واقع شده و جريمه قانوني اعلام کنند. انصافاً که عمق شفافيت را در لايه لايه اين فوتبال به راحتي مي توان حس کرد!

- مهم نيست اولين دروغ را چه کسي گفت؛ آنکه مدعي شد داريوش مصطفوي به خاطر «قلب درد» فدراسيون فوتبال را ترک مي کند يا آنکه سالها بعد به AFC نامه زد و خبر از خصوصي و تجاري بودن نمايندگان ايران در آسيا داد! مهم اين است که حالا «دروغ» به جزئي جدايي ناپذير از حيات فوتبال ما تبديل شده است که زندگي بدون آن، نه سخت و دشوار، که حتي غيرممکن است. خيلي از ما، آشکارا راست نمي گوييم و اتفاقاً مشکلي هم با هم پيدا نمي کنيم. اعتراف به وقوع يک اشتباه ساده در آفسايد گيري، اينجا همانقدر جانکاه و عذاب آور است که پذيرش يک شکست يا يک نمايش ضعيف. نتيجه هم البته روشن است؛ در مقام ادعا همه خوبند، اما در عمل هر روز دريغ از ديروز!

- اولين شرط پيشرفت، روشن بودن مسير است. امروز، از دل خروارها دروغ و تظاهر، مي توان به صراحت ادعا کرد، فوتبال ما هرگز با چنين رويه اي رنگ رشد و ترقي را نخواهد ديد؛ چه اينکه فضاي سياه، کدر، تاريک و مبهم اين حوزه، فعلاً بيشتر از آنچه به ميداني براي تلاش، کوشش و کسب موفقيت شبيه باشد، به صحنه اي نمايشي و قلابي مي ماند که در آن، هر کس نقشي دروغين به عهده گرفته و همه در حال پيش بردن سناريوي محکوم به شکست هستند.