توقف در گذشته؛تامل در گذشت

باشگاههای استقلال و پرسپولیس در ایران با برخورداری از حیاتی 60 و 40 ساله از جمله کانونهای خبرساز ورزش بوده و هستند.این واقعیت دلایل فراوان دارد. تسلط و مالکیت دولت، هواداران قابل ملاحظه؛تمرکز و توجه رسانه ای؛حضور افراد ذی نفوذ و دارای جایگاه اجتماعی،سیاسی و اقتصادی از جمله دلایل قابل ارائه است.در این بین تسلط و مالکیت دولت از نقش بسزایی برخوردارست.

چراکه همواره با جابجایی قدرت در قوه مجریه بالطبع نوع و نگرش مدیران دستگاه ورزش نیز نسبت به نحوه اداره این دوباشگاه پرطرفدار گاها با چرخشی 180 درجه ای روبرو میشود.این درحالیست که بارها و بارها بحث خصوصی شدن استقلال و پرسپولیس و واگذاری آنها به مردم و اهل فن سرداده شده اما دریغ از یک اقدام عملی و مشهود...اگر هم اراده ای برای این امر در دل دولت وجود داشته پس از چندی به محاق فراموشی سپرده شده است.همه ما از نقش بی بدیل ورزش در توسعه همه جانبه کشور باخبریم..

نقشی که در جوامع توسعه یافته کنونی پررنگ دیده شد و امروزه شاهدیم که در کشورهای پیشرفته این مقوله کاملا به بخش خصوصی سپرده شده تا شاخص سلامت و تندرستی مردم بدور از تسلط و قوانین دست و پاگیر دولتی،سیری صعودی داشته باشد.اهمیت این مقوله چنان حائز اهمیت است که در کشورهای در حال توسعه نظیر ایران بعنوان تنها نسخه نیل به توسعه همه جانبه و پایدار تجویز میشود.چنانکه مقام معظم رهبری نیز در فرمانی مهم همگان را به اجرای دقیق آن که در اصل 44 قانون اساسی متبلور است فراخواندند.

در این بین باشگاه استقلال که همواره مدیریت دولتی را تجربه کرده پس از تغییرات در راس و هرم،با حرفها و حدیثهای فراوانی دست به گریبان است.صرفنظر از صحت و سقم این حواشی،یک نکته مهم وجود دارد و آن ترکیب هیات مدیره ایست که در شرف تشکیل است یا اینگونه وانمود میشود.پس از استعفای هماهنگ اعضای هیات مدیره این باشگاه در پایان فصل گذشته،هنوز اجماع لازم برای جلب،جذب و معرفی اعضای جدید حاصل نشده و این به همان مدیریت دولتی بودن آن باز میگردد.چراکه اگر این باشگاه بر مدار خصوصی شدن و سپردن امور به افراد توانمند از جنس مردم قرار میگرفت تا این حد در بلاتکلیفی محض قرار نمیگرفت و دچار روزمرگی مدیریتی نمیشد.امری که در مورد رقیب دیرینه اش پرسپولیس هم صادق است.

رسانه های ورزشی و حتی غیرورزشی هم هر از گاهی به عمد یا به سهو به شرح احوال و آثار عملکرد افرادی میپردازند که در ترکیب هیات مدیره گذشته بوده اند و اینک یا نمیخواهند در ترکیب آینده باشند،یا نمی توانند و یا نمیگذارند که باشند.جالب این که برخی از این اشخاص از جمله علی انصاری با عملکرد متفاوتی که هنگام جدایی از این باشگاه از خود نشان داد از افرادی است که نمی خواهد در ترکیب  هیات مدیره آبیها باشد.چراکه اختلاف عقیده و تفاوت نگرش مدیریتی وی با مسئول ورزش کشور مانعی اساسی برای بازگشتش به این عرصه محسوب میشود. با تعقیب اخبار و تحلیلهای منتشرشده درباره باشگاه استقلال و حدس و گمانه زنیهای متفاوت درخصوص ترکیب احتمالی هیات مدیره این باشگاه از جمله حضور دوباره وی درآن بر این باوریم که باید از وجود انصاری و مانند وی در هر زمینه و حوزه ای برای توسعه و آبادانی این مملکت استفاده نمود نه اینکه با غرض ورزیها و سوء نظرهای مخرب؛اندک اشتیاق و انگیزه دلسوزان فعال در حوزه های اقتصادی را کم سو نمود.

در مدت حضور اودر ورزش چه در فدراسیون دوچرخه سواری و چه در باشگاه استقلال منشاء اثر بوده است که قابل قیاس و اندازه گیری و مقایسه با اسلاف است و چنین است که هرازگاهی گمانه زنیهایی رسانه ای  برای حضور ناخواسته و مجدد  وی در ورزش ولو با هر مستمسکی بروز یابد..چنانکه اظهر من الشمس است با رویه و تفکر حاکم بر ورزش کشور این بازگشت،هیچگاه محقق نخواهد شد.
نگاههای منفی نگر و سطحی نگری بهمراه مالکیت دولتی در ورزش که همواره تابع تصمیمات از بالا حتی برخلاف اصول دموکراسی بوده، میرود تا دلسوزان و افراد موثر از تصمیم خود برای ورود و توسعه ورزش پشیمان شده و به سراغ همان کسب و کار خود که حتما از حواشی و انگ زنیهای وحشتناک مبراست،بروند.این حدسها و حواشی برای ترغیب انصاری و همتایانش به حضور در باشگاه استقلال،پرسپولیس و بطورکلی در ورزش حکایت از یک قاعده رفتاری مینماید که در برخی پر رنگتر از بقیه است و آن توقف در گذشته است.گاه میباست به دلزدگی و نارضایتی افراد از نحوه استقبال احترام گذاشت.اگر خیلی مشتاق حضور این افراد در حوزه تربیت بدنی هستیم چرا باید بسادگی با غرض ورزیها و اتهام سازیهای سخیف که مطرود شارع مقدس هم هست خود را از دستیابی به اصلی ترین مولفه توسعه همه جانبه یعنی استقبال خردورزانه از فعالان صالح اقتصادی محروم کنیم؟ مانند انصاری در این کشور پربرکت کم نیستند.

البته افراد مشتاق در بخش خصوصی فراوانند . از جمله برادران شفیع زاده که در تیم استقلال اهواز سرمایه گذاری کرده اند ولی عدم حمایت جدی از سوی دولت مانع گسترش فعالیت آنان گردید ...

اشتیاق وافر این اشخاص برای آبادانی ورزش مناسب به نظر می رسد.بشرطی که منزلتشان را تا حدی احترام بداریم و به تاسی از سنت حسنه نبوی گذشت و حسن ظن  را سرلوحه اعمال خویش...گاه لازم است سکوت افراد پاس داشته شود تا روحیه و اشتیاق رفته بازآید.