پیدا و پنهان بازی ضد شیعی «فدائیان مذهبی»

در سال 2007 میلادی شرکت مشهور «یوبی سافت» بازی نرم افرازی جدید، زیبا و سرگرم کننده‌ای را به بازار جهانی عرضه کرد که مانند دیگر بازی‌های این شرکت دارای محیطی جذاب با گرافیک بالا بود که مورد استقبال جهانی واقع گردید. در پی این استقبال، شرکت «یوبی سافت» نسخه دو این بازی را نیز فورا آماده و به بازار جهانی عرضه کرد. نام این بازی «آساسینس کرید» است که ترجمه فارسی آن «قاتلان» یا «فدائیان مذهبی» است.

به گزارش شیعه آنلاین، برخی این بازی را مرتبط با «حشاشین» می‌دانند. حشاشین از فرقه اسماعیلیه بودند که بعد از امام جعفر صادق (ع) اسماعیل فرزند دیگر ایشان را امام زمان می‌دانستند و او را به عنوان امام آخرشان قبول داشتند. در زمان سلسله سلجوقیان فردی به نام «حسن صباح» رهبری فرقه اسماعیلیه در ایران را به عهده گرفت. او مردی دانشمند، سیاستمداری زیرک و دانشمندی با ذکاوت بود. از زمان او به بعد پیروان اسماعیلیه در ایران با نام باطنی شناخته شدند.

آنها بر این اعتقاد بودند که قرآن دارای چندین لایه از مفاهیم و معانی است و هرکس نمی‌تواند به این لایه‌ها پی ببرد و برای پی بردن به این لایه‌ها نیاز به سال‌ها تحصیل، کسب علم، تفکر و تدبر ویژه در قرآن دارد، از این رو آنها «باطنی» نامیده شدند. «حسن صباح» مقر حکومت خود را "الموت" انتخاب کرد. این منطقه یک منطقه کوهستانی در میان البرز مرکزی است و خود مانند یک دژ طبیعی است و در گذشته از آب و هوائی خوب و زمین‌های کشاورزی حاصلخیزی برخوردار بود.
«حسن صباح» و یارانش در «الموت» به ساخت داروهای مختلف می‌پرداختند و آنها را به دیگر نقاط ایران می‌فرستادند تا در اختیار مردم برای مداوا قرار گیرد. از جمله داروهایی که آنها تولید می‌کردند، عبارت بوده‌اند از: انواع داروهای گیاهی نظیر گل گاوزبان، الکل، جوهر بید و غیره. در مورد جوهر بید باید گفت که این دارو از برگ‌های درخت بید تولید می‌شود و دارای خاصیت خنک کنندگی و ضد التهاب بوده و هم اکنون داروهائی نظیر آسپرین و سالسیلات نیز از همان خانواده هستند. (آسپرین: اسید استیک سالسیلیت) بدین ترتیب شغل اصلی «حسن صباح» و یارانش، تولید و صدور دارو به نقاط مختلف جهان بود. بنابراین آنها را داروساز می‌نامیدند و چون در گذشته داروساز را حشاش می‌نامیدند، از این رو باطنی‌ها را حشاشین نیز می‌خوانند.

داستان بازی

داستان بازی در سال 2012 میلادی در فضای زندان مانند یک آزمایشگاه مدرن به نام آبسترگو شروع می‌شود. «دزموند مایلز» شخصی است که توسط عوامل آبسترگو دزدیده شده و در این آزمایشگاه محبوس شده است. وی که یکی از نوادگان اساسینس است، توسط یک دکتر و دستیارش تحت آزمایش‌های ویژه قرار دارد. در وسط این آزمایشگاه دستگاه خاصی بنام آناموس وجود دارد که با استفاده از فرمول‌های DNA شما (دزموند مایلز) را به جنگ‌های صلیبی باز می‌گرداند و شما با دستور دکتر مجبور می‌شوید به گذشته برگردید.
در واقع بازی اصلی شما از اینجا (در زمان گذشته) آغاز می‌شود. پس از تعلیمات خاصی در ابتدای بازی (راه رفتن، دویدن، پریدن، مخفی شدن و غیره) جنگیدن و فرار کردن را به صورت مجازی فرا می‌گیرید و رفته رفته مهارت شما در مراحل بازی بشتر و بیشتر می‌شود. شروع بازی در زمان جنگ‌های صلیبی بین مسلمانان و مسیحیان است و کسی که هدایت بازی را برعهده دارد، یک اساسین یا در واقع قهرمان بازی است که نامش الطیار است. الطیار در طی مراحل بازی به ماموریت‌های خاصی بین سرزمین‌های ریچارد شیردل، عکا، اورشلیم و دمشق می‌رود تا در 9 ماموریت ویژه حاکمان ظالم، افراد زورگو، فرماندهان شرور و جاسوسان را با زیرکی خاصی به قتل برساند و از مردم بی دفاع حمایت کند و در نهایت به این جنگها پایان دهد. او با موفقیت در هر ماموریت به سلاح‌های مختلف جدیدی دسترسی پیدا می‌کند که بر مهارتش در نبرد می‌افزاید و قدرت او را بیشتر می‌کند.
هدف آزمایشگاه آبسترگو چیست؟

عوامل این آزمایشگاه می‌خواهند با استفاده از دستگاه آناموس، دزموند را به گذشته اجدادی اش برگردانند تا او نیز جام مقدس را که قدرت خاصی دارد، برای آنها به زمان حال آورده و تحویلشان بدهد.

فضای بازی بسیار هوشمندانه و متنوع است به نحوی که تمام مردم شهر اعم از زن و مرد، پیر و جوان، دیوانه و مست، سرباز و قلدر، خبرچین و جیب بر همه و همه وجود شما را حس می‌کنند و نسبت به تمام اعمال شما عکس العمل‌های متفاوتی دارند. گرافیک بازی هم بسیار زیبا بوده و معماری اسلامی با ظرافت و دقت خاصی و کیفیت بالا و بسیار نزدیک به واقعیت طراحی شده است. با تمامی این احوال جای تعجبی برای تمام نکاتی که راجع به بازی «اساسین کرید» اشاره شد وجود ندارد، چرا که با پیشرفت لحظه به لحظه علوم نرم افزاری و کامپیوتری در دنیای امروز، از شرکت توانمندی چون شرکت یوبی سافت، غیر از این توقعی نیست.
اما مسأله مهمی که شاید تا به حال هیچ کسی متوجه آن نشده، اینکه آیا این شرکت با تمام دقتی که در مراحل ساخت یک چنین بازی نرم افزاری به کار می‌گیرد، ممکن است به طور اتفاقی، لوگو و آرم اساسینس را نام مقدس امیرالمومنین (ع) قرار دهد یا اینکه از این کار هدفی داشته است؟ پر واضح است که این مسأله اتفاقی نبوده؛ زیرا کسانی که محصولات این شرکت را دیده‌اند، یقینا می‌دانند طراحان آن حتی در کوچکترین اجزاء تشکیل دهنده این بازی‌ها مانند حرکات لب، مو، مژه، صداگذاری و هزاران مسأله دیگر نهایت دقت را اعمال می‌کنند چه رسد به آرم و پرچم که نمادین ترین اجزاء یک بازی را تشکیل می‌دهند.
پس یقینا این مسأله سهوا رخ نداده است. خوب یا بد این مسأله را هنوز نفهمیده ایم! اما این شرکت چنان ماهرانه نام مقدس علی (ع) را در اجزاء بازی «اساسینس» جای داده که نه تنها میلیون‌ها کاربر ایرانی تا به حال متوجه این قضیه نشده‌اند، بلکه سازمان‌های مربوط به مجوز و پخش نیز متوجه این مسأله نشده‌اند! این شرکت که با ارائه بازی‌های «شاهزاده ایرانی» علاقه خود را به موضوعیت ایرانی نشان داده، بار دیگر با بازی «اساسینس کرید» اینکار را بسیار حرفه‌ای تر تکرار کرده است.
هنگام بازی چند پرسش در ذهن خطور می‌کند. چرا خیلی از اوقات الطیار ناخودآگاه روی این صندوق‌ها پا می‌گذارد؟ چرا در قلعه اساسینس این آرم مقدس را به صورت قرینه روی زمین هم می‌بینید؟ چرا قهرمان محبوب بازی، در مرحله آخر رهبر خود را به قتل می‌رساند؟ مسلما باید با دوبله و تحقیق درباره این بازی به جواب رسید.

اما اینکار به عهده وزارت ارشاد اسلامی و بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای و سازمان هایی است که چنین اموری را عهده دار هستند. اما صد حیف که نه تنها متوجه نشده‌اند، بلکه وقتی با آنها تماس گرفته ایم و موضوع را به آنها اطلاع دادیم، خیلی بی تفاوت پاسخ دادند که: «حالا که چی؟»! واقعا جای تأسف نیست که در تنها کشور شیعه جهان به همین راحتی به ترویج عقاید ضد شیعی اجازه پخش داده می‌شود؟

هادی ناصری ـ نوسنده، محقق و پژوهشگر