کینه ورزی و دشمنی بی.بی.سی با دفاع مقدس ملت ایران

سرویس دفاع مقدس ـ در چند روز گذشته فیلمی از شبکه «بی.بی.سی» فارسی پخش شد که ظاهرا روایت داستان دو سرباز ایرانی و عراقی است که هر دو در جریان جنگ به اسارت در آمدند.

به گزارش «تابناک»، این فیلم که ظاهری انسان دوستانه و عوام فریب دارد، سعی وافری در تحریف حقایق و واقعیات دفاع مقدس مردم ایران دارد. بر همین اساس لازم دیدیم در گزارشی این نگاه مسموم و منافقانه به تاریخ پرشکوه سال های حماسه و خون، نقد و پشت پرده مزورانه آن را بر ملا کنیم.

بر این اساس، گزارش زیر در همین باره که حاصل زحمت آزاده بزرگوار، آقای فریبرز خوب نژاد است، به شرح زیر می آید: 


  فریبرز خوب نژاد/ فیلم مذکور را دیدم، گرچه از قبل می‌دانستم این رسانه معلوم الحال اهداف پلید خود را دنبال می‌کند، اما فکر نمی‌کردم به این میزان و اینچنین بی‌پرده به هشت سال افتخار و ایستادگی ملت ایران کینه توزی نشان دهد و تمام حقایق و واقعیاتی که مردم ایران در آن دوران با تمام وجود حس کردند و خود از نزدیک نظاره‌گر آن بودند، اینچنین وارونه به نمایش در آید.

خوشبختانه و بدون رودربایستی برای قضاوت در مورد داستان این فیلم خود را مناسب برای اعلام نظر می‌دانم چون هم بارها در عملیات‌های مختلف شرکت کردم و شاهد اسارت نیروهای عراقی بودم  و هم خود اسیر شدم و برخورد وحشیانه دشمن را از نزدیک دیدم و مدت نسبتا طولانی از عمر خود را در اردوگاه‌های رژیم بعث گذراندم و از طرفی هم دانش‌آموخته کارگردانی هستم و گاهی نیز فیلم مستندی را کارگردانی می‌کنم.

«نجا» و «زاهد» دو شخصیت روایتگر این فیلم هستند که یکی بنا بر ادعای خود در عملیات بیت المقدس اسیر می‌شود و به مدت 17 سال در اسارت ماند و دیگری در تک‌های عراق در سال پایانی جنگ اسیر می‌شود و 28 ماه در اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق اسیر بود.من در اینجا قصد نقد تکنیکی فیلم و حتی قضاوت در مورد صحت و سقم سوژه اصلی و ادعایی فیلم که گویازاهد همان کسی است که 20 سال پیش باعث نجات «نجا» هنگام اسارت شد نیستم. گرچه این ادعا به گونه خیلی عریانی ساختگی می‌نماید و شاید صرفا درامدی برای تاثیر گذاری بر مخاطب به منظور قبولاندن هدف اصلی فیلم که زیر سوال بردن دفاع ملت ایران در برابر تهاجم ماشین جنگی غرب بوسیله صدام باشد. چون کارگردان نتوانست استدلال، نما و یا دیالوگی برای باور پذیر کردن این ادعا به مخاطب نشان دهد، شاید هم دلیلی نمی‌دید، چون هدف اصلی او این موضوع نبود.
کارگردان و یا هم سفارش دهندگان فیلم ابتدا اصل جنگ را برگرفته از کینه شخصی رهبران دو کشور می‌دانند  و با این شروع میخواهند چنین وانمود کنند که این همه خسارت و قربانی نتیجه دشمنی شخصی دو نفر بود و در ادامه در صحنه‌ای کسی می‌گوید «ما هنوز نمی‌دانیم آغازگز جنگ چه کسی بود». مضحک بودن این ادعا برای ملت ایران روشن و مبرهن است و نیازی به تفسیر و تحلیل ندارد.

 آنان خود شاهد همه ماجرا بودند، اما آنچه در این مورد باید به اربابان بی بی سی گفت این است که اربابان شما و سایر رسانه‌های غربی سالها است که از طریق سازمان ملل قطعنامه صادر می‌کنند و پس از صدور، به استناد آن بر ملت ایران فشار می‌آورند و برای ضایع کردن حق مردم ایران از دستیابی به انرژی هسته‌ای با تمسک به همین قطعنامه‌های خود ساخته تحریم‌های ظالمانه‌ای را علیه این ملت اعمال می‌کنند چگونه نمی‌دانید دبیر کل همین سازمان رسما در گزارش خود به شورای امنیت، عراق و صدام را آغازگز جنگ معرفی کرد و این گزارش به عنوان یک سند اصلی در آن سازمان ثبت شد!!
«بی.بی.سی» در این فیلم برای اینک وانمود کند مثلا فیلم بی طرفانه روایت می‌شود، توسط روایتگر خود به برخورد خشن افسران و درجه داران عراقی با اسرای ایرانی و حتی شهادت آنان و همچنین فشار و خشونت مضاعف با سربازان فراری عراق اشاره می‌کند اما پس از هر پلانی از این روایت بلافاصله معادل آن را نیز به وجه خشونت بارتری به رزمندگان ایرانی در جبهه و مسئولان اردوگاههای اسرای عراقی نسبت می‌دهد و زیرکانه سعی می کند این برخورد قهر آمیز را منبعث از نگاه دینی و ایدئولوژی اسلامی معرفی کند. کیست که نداند رزمندگان اسلام بویژه فرماندهان عزیز آنها با اسیران عراقی نهایت خوشرفتاری را داشتند و خود من همانند هم قطاران رزمنده ام شاهد بودم که در گرماگرم و سختی نبرد و عملیات و نبود آذوقه و آب چگونه جیره و آب خود را ابتدا به اسرای عراقی می‌دادند.

از همه اینها بالاتر  توصیه‌های اکید حضرت امام و مقام معظم رهبری به نگهدارنده‌های اسرا مبنی بر اکرام و رسیدگی به آنها  نشانگر نگاه رحمانی اسلام و نظام جمهوری اسلامی به این بیچارگان ستمدیده از ظلم صدامیان واقعیتی است که کتمان پذیر نیست.به دو فراز از سخنان حضرت امام و مقام معظم رهبری در این خصوص توجه فرمائید.

فرازی از پیام امام راحل خطاب به مسئولان نگهداری اسرای عراقی در تاریخ 12 فروردین 1361: «...باید جوانان و کسانی که عهده دار مسئولیت اداره کردن اسیران و پناهندگان هستند، طعم شیرین رحمت و بزرگواری اسلام را به آنها بچشانند و با آنها به گونه‌ای رفتار کنند که مولای آنها و پیشوای عظیم الشان آنها با بدترین خلق خدا و جنایتکارترین انسانها، ابن ملجم مرادی(لعنت ا.. علیه) رفتار فرمود.»
فرازی از پیام مقام معظم رهبری خطاب به مسئولان نگهداری اسرا در تاریخ 28 فروردین 1363: «... با توجه به اینکه اکثر اسرای عراقی مسلمان می‌باشند و در خانواده‌های مسلمان پرورش یافته‌اند و در هر کجا که باشند به دنبال راهنمای دینی می‌گردند، لذا وظیفه ماست که رفتار و برخورد با آنان طبیبانه و توام با عطوفت بوده و چنانچه تعالم اسلامی و قرآنی را از ما بخواهند، به حکم وظیفه شرعی به آنها کمک خواهیم کرد...".

سخنان حضرت امام و مقام معظم رهبری آنچنان گویا و صریح است که نه من در اندازه تفسیر و توضیح آن هستم و نه نیازی به این کار است. اما همینجا از برادر عزیزم سردار قربانی تقاضا میکنم موزه صنایع دستی و کارگاههای تولیدی اسرای عراقی را در همین هفته دفاع مقدس جهت بازدید عموم مهیا کنند و از مدعیان بی انصاف بویژه سفارش دهندگان این فیلم سیاه دعوت کنند تا پس از مشاهده و دیدن این موزه، بین آنچه را که اسرای عراقی داشتند و آنچه بر سر اسرای ایرانی آمد مقایسه‌ای شود.

 گرچه می‌دانم آنها بی انصاف تر از این هستند که با دیدن هر حقیقتی هرچقدر هم که بزرگ باشد حاضر به بیان آن باشند. اسرای عراقی همانقدر مدیون «شهید نظران» به عنوان فرمانده کل اسرای عراقی در ایران هستند و از او به نیکی یاد می‌کنند که اسرای ایرانی متنفر از رفتارهای سبعانه سرتیپ «نزار» فرمانده کل اسرای ایرانی در عراق هستند.

من در اینجا برای اثبات خوشرفتاری مسئولان جمهوری اسلامی از خاطرات خودی‌ها نمی گویم فقط به عنوان یک نمونه قضاوت یک اسیر بعثی معروف آن هم سالها پس از آزادی را به خوانندگان عزیز عرضه می کنم.
عمر شبلی یک شاعر و چهره فرهنگی معروف لبنانی است که عضو شورای مرکزی حزب بعث بود و برای دفاع از صدام حزب بعث به جبهه‌های جنگ علیه ایران امد و نهایتا اسیر شد. او در اسارت مقهور فرهنگ غنی ایرانی‌ها و برخورد نیکوی مسئولان اردوگاه می‌شود. پس از آزادی دیوان حافظ را به عربی ترجمه کرد و یک نسخه از آن را برای امیر سرتیپ نجفی که آن زمان مسئول اصلی نگهداری از اسرای عراقی بود ارسال کرد و با دستخط خود متن کوتاه اما در عین حال زیبایی را که نشانه  تاثیر پذیری از رفتار انسانی که با او شد می‌باشد. شبلی در مقدمه کتاب خود ضمن تمجید از فرهنگ ایرانی‌ها و رفتار نیکوی فرماندهان پادگان‌های اسرا کتاب خود را تقدیم میکند به فرمانده و معاون اردوگاه محل اسارت خود.
«کان آمر المعسکر مصطفی خزاد رجلا طیبا و برا بالاسری هو و مساعده خوشهنک..و ان یقبلا امتنانی و تقدیم هذا الدیوان المترجم اهداء لهما».

"فرمانده پادگان، مصطفی خزاد مرد خوبی بود. او و معاونش خوشهنگ به اسرا به نیکی رفتار می‌کردند... و دوست دارم که قبول کنند امتنانم را و تقدیم میکنم این دیوان ترجمه شده را به آن دو"

 سفارش دهندگان فیلم در قسمت‌های پایانی تلاش می‌کنند که مثلا از خود وجهه انسانی نشان دهند که بگویند دو ملت ایران و عراق با هم مشکل نداشتند و ندارند همانگونه که این دو اسیر الان با هم دوست هستند و هر چه هست و بود مربوط به سران دو کشور بود. خواننده عزیز اهداف پلید پشت بیان این موضوع را به خوبی درک میکند اما آیا این سیه دلان از خود نمی‌پرسند اگر دو همسایه به هر دلیلی با هم درگیر شوند که برای همسایه شاید طبیعی باشد، آنها به چه حق و با کدام استدلال و طبق کدام  قانون و قرارداد بین المللی کشور عراق را اشغال کردند و سالهاست به حیثیت و ناموس آنها تجاوز میکنند و سرمایه‌های آنها را به یغما می‌برند.

کیست نداند که ملت بزرگ ایران و رهبران آن علی رغم آنهمه خسارت باز هم در شرایط فعلی رقت بار ملت عراق سخاوتمندانه ترین و کریمانه ترین حمایت‌های سیاسی و اقتصادی را به آنها روا می‌دارند.

بی.بی.سی آشکارا در این فیلم دو مطلب کلی و اساسی را عیان کرد:

1- دشمنی بی حد و حصر با ملت ایران و نظام اسلامی حتی در موضوعی که همه آحاد ملت از هر قوم و زبان در حقانیت آن اتفاق نظر دارند و به آن افتخار می‌کنند که آن هم مقاومت مردانه فرزندان ایران در هشت سال دفاع مقدس است.

2- شلختگی در استدلال دشمنی با این ملت و ته کشیدن بهانه‌ها و سوژه‌های بی مورد و در عین حال ظالمانه‌ای که در پی آن هستند و دست یازیدن به عوامل وحدت ساز ملت.

بر این دو، چیزهای دیگری را هم می‌توان افزود اما هدف آنها هر چه باشد وظیفه ما در صیانت از مرزهای دینی، اعتقادی، ملی و بویژه تاریخ پر افتخار ملت ایران علی الخصوص هشت سال ایستادگی از سال 1359 تا 1367 نباید دچار تغییر و تفسیر سلیقه‌ای شود.

گفتنی است تصاویر فوق از اسرای عراقی در ایران بود که در برخی از این تصاویر دیدار اسرا با خانواده‌های آنها دیده می‌شود، امری که در هیچ جای دنیا مرسوم نبود.