تجارت خارجی ایران سروسامان نخواهد گرفت

به دلیل نبود قوانین مدون و صدور دستورهای شل کن سفت کن، اقتصاد و تجارت خارجی ایران هیچگاه شکوفا و سروسامان نخواهد گرفت.

محمدرضا سبزعلیپور، ریاست مرکز تجارت جهانی ایران در گفت وگو با «ایلنا» گفت: هنگامی که می خواهم یک موضوع انتقادی را مطرح کنم و راجع به مشکلات موجود در کشور صحبت نمایم، خودم بیش از همه ناراحت و دردمند میشوم و اگر چشمانم را بسته و از کنار مشکلاتی که خود منشأ آنها هستیم بگذرم، بیش از پیش ناراحت و از خود متنفر می شوم؛ پس امیدوارم همه دوستان و عزیزانی که مورد حمله زبان انتقادی بنده قرار می گیرند من را عفو نمایند.

علیپور اظهار داشت: اوایل انقلاب، یعنی سال 58 بیاد دارم که برخی از اساتید دبیرستان در سر کلاس درس به شاگردان می گفتند که اقتصاد ایران در زمان طاغوت هیچ گاه رشد نکرده و کشوری عمدتاً وارداتی و مصرف کننده و صنایعی در حد مونتاژ قطعات برای ما به ارمغان گذارده اند که اقتصاد ایران پس از پیروزی انقلاب از زیر سلطه استکبار جهانی خارج و شکوفا خواهد شد و همین موضوع مردم ما را نیز خوشحال کرده و بمنظور تحقق این مهم از هیچ کوششی فرو گذار نبودند.

وی با اشاره به آغاز جنگ تحمیلی می افزاید: یکسال و اندی پس از پیروزی انقلاب، کشور و مردم به طور ناخواسته درگیر جنگی طولانی و ویرانگر شدند که همین موضوع تا اوایل سال 68 اقتصاد کشور را در حالت کما فرو برده بود؛ اما پس از این تاریخ رفته رفته فعالیتهای عمرانی، سازندگی و اقتصادی آغاز شد و به نظر می رسید که ظرف چند سال آینده تمامی خلاء های گذشته پرشده و اقتصاد ایران در عرصه جهانی حرفی برای گفتن خواهد داشت، اما بیش از بیست سال از آن تاریخ می گذرد و متأسفانه، اقتصاد ما هنوز پله های اول ترقی را پشت سر می گذارد و هیچ زمان و برنامه مدونی برای رشد و شکوفایی آن ترسیم نشده و این در حالی است که کشور چین کمونیست، با آن وضعیت بسته و عقب ماندگی سیاسی و اقتصادی پس از سال 68 رو به آزاد سازی اقتصاد آوارده و چند سالیست که نبض اقتصادی جهان را در دست خود گرفته است.

وی می افزاید: در کشور ما، هیچ فعال اقتصادی نمی تواند برنامه بلند مدتی را درباره فعالیت های تولیدی، تجاری و سرمایه گذاری خود داشته باشد و بقول معروف اصلاً نمی داند که آیا فردا صبح همین روند و قوانین امروز حاکم خواهد بود یا اینکه همه پنبه ها رشته خواهد شد و نوعی بلاتکلیفی بر ایشان حاکم شده است.

هم اکنون بیش از سی سال از پیروزی انقلاب اسلامی میگذرد و گردن طاغوت و طاغوتیان نیز شکسته شده است پس چرا باز هم دچار مشکلات اقتصادی بوده و دست فعالان اقتصادی را برای فعالیت تجاری و صنعتی باز نمی گذاریم.

اینک که سال 89 را پشت سر می گذاریم؛ ببینید چه کسی و یا وزارتخانه وسازمانی متولی سر و سامان دادن اقتصاد ایران است؟ باور بفرمایید که خود دولت هم نمیداند که چه دستگاهی متولی اقتصاد ایران است. وزارتخانه های اقتصاد، بازرگانی، بهداشت، تعاون، صنایع، ارشاد، کشاورزی، نفت و..... همگی خود را دخیل و سرپرست شکوفایی اقتصاد ایران میدانند و هر روز قوانین نانوشته ای را بدون هماهنگی هم آماده و به خورد فعالان اقتصادی میدهند که همین امر موجب شده تا چرخ های اقتصاد ایران یکی رو به جلو، دیگری برعکس چرخیده و چرخهای دیگر نیز ثابت بمانند.       
 
علیپور با اشاره به نبود قوانین مدون و بلند مدت می گوید: متأسفانه نمایندگان محترم مجلس نیز از این وضعیت خسته شده و به تصویب قوانین مقطعی و روزمره بسنده می کنند که همین امر، فعالیت های اقتصادی را سختر و پیچیده تر کرده است؛ برای نمونه، سالها پیش ورود خودرو به کشور آزاد بود که به یکباره و بمنظور حمایت از تولیدات داخلی واردات خودرو چند سالی ممنوع شد؛ اما دوباره و با اعمال تعرفه 100% واردات خودرو آنهم به بهانه تشویق خودروسازان داخلی به ارتقای سطح کیفی تولیدات و رقابت با نوع خارجی آزاد شد و بعدها تعرفه واردات 90% شد؛ اما کمتر از یکسال پیش وقتی که نمایندگان محترم مجلس تعرفه ورود خودرو را 70% مصوب نمودند، با آنچنان اعتراضی از طرف مثلاً خودروسازان روبه رو شدند که سریع مصوبه خود را تغیر داده و بار دیگر تعرفه را به 90% باز گرداندند و هم اکنون نیز زمزمه هایی از جلوگیری دوباره ورود خودرو به گوش می رسد.

از خودرو که بگذریم به کالاهای دیگری همچون برنج، شکر، گوشت و مرغ و صدها قلم دیگر برمیخوریم که به چنین سرنوشتی دچار شده اند. شما ببینید در بحث برنج چند سازمان و وزارتخانه ورود پیدا کرده و یکروز ورود آنرا ممنوع و روز دیگر آزاد کردند و دست آخر هنوز هیچکس متوجه نشده که بالاخره چه تصمیمی گرفته شده که لازم الاجراست. واردکنندگان قدیمی بیاد دارند که سال ها پیش برای ورود کالا، به ویژه کالاهای صنعتی همه واردکنندگان باید پروفرماهای خود را به تأیید مراکز تهیه و توزیع کالا رسانیده و گواهی عدم ساخت را از وزارتخانه های صنایع و صنایع سنگین دریافت می کردند که خوشبختانه سالها پیش این سیکل و روند در واردات منسوخ شد و از آن تاریخ به بعد، کارها بهتر و روانتر از گذشته انجام می شد.

حال در سال 1389 آقایان بار دیگر، دنده عقب زده و گرفتن گواهی عدم ساخت را برای واردات برخی ازکالاها الزامی کرده اند و یا به یکباره ورود صدها قلم کالا را ممنوع اعلام نموده اند. بالاخره شما بنده را کمک کرده و بفرمایید که وارد کننده و یا فعال اقتصادی چه کار باید بکند و اگر مغز فعالان اقتصادی ایران را به کامپیوتر تشبیه کنیم، باور بفرمایید تا به امروز همگی هنگ کرده و دیگر به کار نبودند که باز هم احسنت و مرحبا به فعالان اقتصادی ایران که هنوز پای بر جا ایستاده اند.

وی اظهار می دارد: هنگام صدور دستورهای پی در پی و تجویز نسخه های متنوع برای اقتصاد ایران، مسئولین همه وزارتخانه های نامبرده و همچنین دستگاه های استاندارد، بانک مرکزی، گمرک، نیروهای نظامی و انتظامی و.... غیره حضور داشته و با هم رقابت می کنند؛ اما زمانی که مشکلات رو می شوند و تیغ برنده استیضاح به میان می آید، نخست از همه وزیر بازرگانی را سپر بلا کرده و در این مرحله، همگان تأیید می کنند که متولی تجارت ایران در داخل و جهان خارج وزارت بازرگانی است؛ اما هنگامی که به اصل قضیه نگاه میکنیم دقیقاً درمی یابیم که وزارت بازرگانی را که زمانی تمام ابزارهای لازمه حتی گمرک را در اختیار داشت، خلع سلاح کرده و به قول معروف آن را شیر بی یال و دم نموده و از مسئولین آن توقع معجزه دارند. وزیری که مدتی است اسیر تصمیمات و برنامه های وزارتخانه های صنایع و کشاورزی شده و خود را سپر بلای مشکلات داخلی و خارجی آنان کرده است؛ وزیری که بی خبر از همه جا ناگهان درمی یابد که یکی از مسئولین محترم بدون هماهنگی با وزارتخانه تحت مدیریتش از طریق رسانه های عمومی اعلام کرده که از فردا تجارت و واردات کالا از کشور انگلیس ممنوع میباشد و پس از اینکه این خبر تمام معادلات را بهم میریزد، کار ماله کشی وزارتخانه های بازرگانی و امورخارجه فرا می رسد تا خبر را تکذیب و همه چیز را به حالت اول بازگردانند. قضاوت کنید، آیا با این وضعیت، می توان فعالیت اقتصادی انجام داد و یا برنامه ریزی بلندمدت تدوین کرد؟    
         
ریاست مرکـز تجارت جهانـی ایـران گفت: هدف از طرح این مسائل خرده گرفتن به مسئولین محترم و نادیده گرفتن برخی از کارهای مثبت نیست، بلکه هدف اطلاع رسانی، انتقاد سالم در راستای اصلاح امور است، زیرا به باور بنده، اگر تحریم ها و مشکلات تحمیل شده از خارج ما را از پا در نیاورد، مطمئناً ناهماهنگی مسئولین و اختلافات آنها با هم کشور را دچار مشکل خواهد نمود و در کل، به دلیل وجود مشکلات خودساخته و نبود قوانین مدون و صدور دستورهای شل کن سفت کن، اقتصاد و تجارت خارجی ایران، هیچ گاه شکوفا و سروسامان نخواهد گرفت و همین امر، نه تنها موجب فرار سرمایه ها به سمت بازارهایی با کمترین بوروکراسی و موانع کاری خواهد شد، بلکه باز و بسته کردن درهای وارداتی کشور و دستکاری روز بروز قوانین و تعرفه ها، اقتصاد ایران را از ورود به دهکده جهانی تجارت و پیوستن به سازمان تجارت جهانی دورتر خواهد کرد.